Afwisselende winter in Spanje

27 Jan 2017

 

 

Het weer met de bijbehorende seizoenen, is altijd een belangrijk meetpunt als Hollander. Af en toe moeten we onszelf in de arm knijpen, als we in zomerse kleding rondlopen of op een terras genieten van de heerlijke zonneschijn. Maar soms verandert dit in korte tijd wel zeer snel.

(20 December 2016 t/m 25 Januari 2017)

 

Na bijna drie opeenvolgende weekenden met hevige regenval, blijkt de natuur zich te herstellen. De wegen worden schoongeveegd, onverharde straten worden begaanbaar gemaakt en het overtollige water verdwijnt in de bodem. Iedereen leeft op en wil gewoon lekker buiten zijn.

 

 

In Cabo de Gata ziet onze Zweedse buurvrouw, dat JP een set ‘Petanque’ ballen bij zich heeft. Ze

 daagt hem uit om samen een partij te spelen. Een Belgische buurman heeft het spel niet eerder gespeeld, maar gaat de uitdaging aan. Niet veel later zijn ze met z’n drieën fanatiek bezig. De dame blijkt toch de sterkste te zijn. Het is een kleine ondergang voor de mannen.

 

 

 

 

 

Na een leuke tijd op de camperplaats, rijden we via het National Park Cabo de Gata langs de kust naar onze volgende bestemming Vera. Het is even zoeken, want de gps vertelt ons af te slaan, terwijl er geen weg is te zien. Niet veel later zien we borden langs de kant van de weg. Zo vinden we toch circa 3 km buiten de stad, de locatie waar we willen staan. In verband met hoogteverschillen, bestaat het terrein van de camperplaats, uit verschillende lagen. Wij rijden naar het hoogste gedeelte, waar we uitzicht hebben op de bergen. Op verre afstand zien we de witte toppen van de Sierra Nevada. In het dal is veel landbouw, met onder andere ijsbergsla en veel boomgaarden met citrusvruchten. De takken hangen zwaar van het vele fruit. Overdag hebben we schitterend weer, zodra de zon achter de bergen verdwijnt, koelt het binnen korte tijd enorm af. Vera is leuk stadje, waar we regelmatig naar toe fietsen. JP zorgt dat de fietsen weer op en top zijn. Af en toe rammelt er wat of moet er iets bijgesteld worden. Laat dat maar aan hem over.

 

Op zondag is het eerste Kerstdag, wij hebben nog geen plannen gemaakt voor deze dag. In het restaurant wordt er een dag eerder om 13.00 uur een Kerstdiner geserveerd. We besluiten

 ernaartoe te gaan, waarbij we er ook een beetje om moeten lachen. We voelen ons nu echt senioren! Die hebben toch ook altijd een dag eerder het Kerstdiner. We ontmoeten Wilma en Piet; ze staan achteraan op het terrein met een grote trailer. Samen met een groep Duitsers zitten we aan een lange tafel te genieten van het eten. De gerechten zien er prima uit, hoewel het hoofdgerecht koud is. Het voornaamste is, dat we het gezellig hebben met elkaar. Na het diner is het nog lang natafelen of moeten we zeggen na drinken.

 

De dagen rollen voorbij. Regelmatig gaan we een stuk lopen of fietsen in de mooie omgeving. Nu heeft het in de weken ervoor ook in deze streek enorm veel geregend. Er is hoofdzakelijk kleigrond, dat zien we goed als we de steile berg afdalen naar het dal voor een wandeling. JP wil altijd graag een andere weg teruglopen en net even een paadje inlopen, dat niet tot de gebruikelijke routes behoort. Zo gebeurt het elke dag opnieuw, dat er een schoen en voet compleet onder de modder zit. Ondertussen weet hij de kraan om alles schoon te spuiten wel te vinden.

 

Op een zonnige morgen fietsen we naar de kust, ruim 8 km verderop. De heenweg gaat perfect, want ongemerkt dalen we af. Zoals we al op vele locaties gezien hebben, zal het ook hier in de zomerperiode druk zijn. Het is volgebouwd met appartementencomplexen en hotels. In deze periode is het vrij rustig overal. Toch liggen er enkele mensen op het strand te genieten van de warmte. Via een andere route fietsen we terug naar ons ‘huis’. Af en toe kijken we op de telefoon waar we zijn en of we de goede richting opgaan. Als we in de bekende omgeving komen, zien we dat we een hele lus moeten maken om bij de camperplaats uit te komen. We besluiten binnendoor te gaan, via het dal waar we vaker doorheen hebben gelopen. En toch, blijkt dat met een fiets net iets anders te zijn. Ja hoor, het is hem weer gelukt. JP zit weer tot zijn enkel in de modder.

 

Het einde van het jaar 2016 nadert snel, daarom besluiten we de jaarwisseling in Vera te blijven. Samen met Wilma en Piet, Bob en Yvonne, een Hollandse club hebben we gereserveerd in het restaurant. Zoals het in vele landen is, wordt de oudejaarsavond gevierd met een uitgebreid diner. Het terras is overdekt en feestelijk aangekleed voor deze avond. Binnen zijn de stoelen en tafels aan de kant geschoven, om de ruimte te benutten als dansvloer. Deze avond is het diner in buffetvorm. Het verloopt niet helemaal vlekkeloos, maar het eten smaakt prima en het voornaamste is; het is heel gezellig met elkaar. Dat wordt nog leuker als we eenmaal een feestpakket krijgen. De tranen rollen over mijn gezicht als de feestmutsjes, brillen, slingers en toeters opgezet worden. Uiteraard hoort er een fotosessie bij.

 

In Andalusië is er een traditie met de jaarwisseling. Als om 00.00 uur de klok slaat, behoor je bij elke slag van de klok een druif te eten. We doen dit met z’n allen mee, maar je moet dan toch heel snel eten. En dan… knalt de champagne en wensen we iedereen een gelukkig en vooral een gezond nieuwjaar toe. Het feest gaat nog door tot in de kleine uurtjes, met de voeten van de vloer.

 

Vanaf Vera rijden we naar het strand bij Àguilas, we passeren de grens van de regio Murcia. De locaties om te kamperen vinden we via verschillende App’s die we gebruiken. Zo zien we ook hier dat locaties waar je gratis kunt staan enorm geliefd zijn. Via twee onverharde paden kun je dichtbij het strand staan. We kijken even rond om een mooi plekje uit te zoeken, waarbij we in ieder geval een beetje vlak staan. Het is hier een plaatje.

 

 

De temperatuur is flink gestegen, daar worden we vrolijk van. De ramen en deuren gaan open, we laten de warmte langs alle kanten binnen stromen. De kustlijn is bijzonder mooi, via een pad maken we een wandeling over de rotsen om optimaal te genieten van de omgeving.

 

JP is het nieuwe jaar goed begonnen, elke dag wordt er tijd vrijgemaakt voor een stevige wandeling. Terwijl hij op pad is, zit ik te werken voor To Assist. Op de radio hoor ik berichten over parades in de avond in verband met drie Koningen. Bij terugkomst besluiten we een stukje dichterbij Àguilas te parkeren, zodat we in de avond naar het centrum kunnen. Er is amper nog een plaats te vinden, dus parkeren we de truck ruim voor een restaurant.

 

 

Via de boulevard lopen we naar het centrum waar we informeren hoe laat de parade zal zijn. We zijn al een tijdje aan het struinen, hebben het eigenlijk wel gezien, maar besluiten toch maar even te wachten. Het is tenslotte nog een half uurtje voordat het begint. Nou ja, theoretisch dan, want uiteindelijk anderhalf uur later zien we in de verte toch de wagens dichterbij komen. De muziekband is een uur eerder al gepasseerd. We zien het al voor ons, dat de muzikanten allemaal zat zijn bij het café op het plein, voordat de wagens een keer arriveren. Na lang wachten, kunnen we de drie Koningen, ieder zittend bovenop een wagen uitzwaaien.

 

 

We vinden Àguilas een leuke locatie, maar we houden ook van onze privacy. JP start de truck en voordat alles in beweging is gezet, kan hij ‘m al uitzetten, omdat we onze bestemming hebben bereikt. Een mooi verzorgde camperplaats aan de andere kant van de weg, waar we in de avond de zee horen ruisen. We kunnen hier allebei lekker ons ‘ding’ doen. JP heeft verf en kwasten gekocht. Voor de eerste keer laat hij zelf de cabine kantelen, wat dan toch best spannend is. Hij wil graag alles netjes houden en gaat onder de motorkap alles oppoetsen en schilderen. Het blijkt toch meer te zijn als ingeschat.

 

’s Morgens fiets ik met de rugzak op naar het centrum, op naar de Chinees. Nee, niet om te eten, maar om nieuwe verf te kopen. In zowel Portugal als Spanje vindt je overal Chinezen met winkels waar daadwerkelijk alles te koop is. Ideaal als je iets nodig hebt. Zelf kan ik volop werken voor ons bedrijf To Assist. Ook doe ik zoals een vrouw dat behoort te doen, de huishoudelijke kwarweitjes. Onverwachts is het opvallend druk op de camperplaats en dat is niet voor niets. De politie heeft alle ‘wildkampeerders’ weggestuurd, omdat het verboden is. Een dag later worden er duidelijke borden ‘verboden te kamperen’ geplaatst. Het feestje is over en uit.

 

Het is fantastisch mooi weer, we worden zelfs een beetje bruin. Het lijkt wel voorjaar of zelfs een vroege zomer. Soms staat er veel wind, lijkt het wat koeler, maar eenmaal in de zon, kunnen de armen en benen al snel bruin worden. Op een grote markt kopen we zelfs aardbeien. In het

weekend na een stevige fietstocht van klimmen en dalen, belonen we onszelf met een lunch op het terras van het restaurant, waar we eerder stonden geparkeerd. De keuze wordt snel gemaakt: mosselen, venusschelpen, gamba’s en paella. Ik vraag me nog even af; hebben we niet iets teveel besteld? Wat smaakt het allemaal lekker. Ja, het was wel veel eten. Oeps en we moeten nog terug op de fiets, met tussentijds een stevig klimmetje.

 

 

Na een heerlijke tijd nemen we afscheid van Sara. Een lieve meid, die de gasten op de camperplaats goed helpt. Onze route vandaag verloopt via de snelweg naar Cartagena. Een mooie stad met een van de grootste havens van Spanje. Een paar kilometer buiten de stad parkeren we de truck en fietsen we naar het historische centrum. We verkennen de winkelstraten, bewonderen de historische panden, fietsen langs de haven en sluiten de middag af met een kopje koffie op het terras.

 

 

In de avond worden mijn ogen groter, als ik via Facebook een bericht lees: Sneeuw aan de Middellandse Zee in Spanje. Dat kan toch niet waar zijn zeker? Ja hoor, het weer slaat compleet om. Van voorjaar, gaan we radicaal over naar winters weer.

 

 

Via Cartagena rijden we eerst naar de vuurtoren bij Cabo Palos op het uiterste puntje. Vanaf hoogte hebben we een goed uitzicht op de hele strip ‘La Manga’ uitlopend in zee, met aan beide kanten water. We maken alleen een stop bij de vuurtoren.

 

 We rijden door om ons aan de andere kant van het water ons te settelen in Los Alcàzares. Bij aankomst lopen we nog een stuk langs de boulevard, maar op dat moment was er al een gure, koude wind. De daaropvolgende dagen is het echt bar en boos. Regen, regen, regen, met temperaturen niet boven de 3gr. Een uitspraak die we niet voor het eerst horen en waarschijnlijk ook niet voor het laatst: we komen hier al jaren, maar dit weer, zo extreem, dat hebben we nog nooit meegemaakt.

Met deze koude temperaturen is het een mooi moment om de ‘wonderbag’ tevoorschijn te halen. Deze had ik voor ons vertrek in Nederland gekocht. Ik was helemaal verbluft van de omvang. Zeker om daarvoor een plekje te vinden in ons kleine huis. Het vlees en de groentes worden in de

 braadpan gebakken, kruiden en een flink blik donkerbier worden toegevoegd. De pan verdwijnt voor een aantal uren in de wonderbag. Het resultaat; JP en Hannie genieten in de avond van een overheerlijke stoofschotel.

 

 

Feest!

Om 00.00 uur openen we de fles bubbels, om op mijn gezondheid te klinken, voor de verjaardag van Hannie 🎉🍾. Het wordt een mooie dag, want boven verwachting schijnt de zon. In de ochtend maken we een lekkere wandeling langs de boulevard en ’s middags halen we de fietsen tevoorschijn. We willen zoveel mogelijk buiten zijn. ’s Avonds gaan we lekker in eten in het restaurant naast de camperplaats. Na het diner, komt de bediening zingend naar ons tafeltje met een stuk taart en brandende kaarsjes erop. Het is echt feest!

 

Dat kunnen we de volgende dag niet zeggen. We worden compleet ons bed uit gedrild. Bij de receptie hadden ze ons verteld dat ze het grote terrein op gaan knappen met een hek er rond. Wanneer ze hiermee zouden starten + de geluidsoverlast van een drilboor in het asfalt waar wij op geparkeerd staan, was ons niet verteld. We wisten zelf nog niet of we nog een dag langer zouden blijven. Een goed voorbeeld was deze dag: als jezelf geen keuze maakt, wordt er een keuze voor je gemaakt. Inpakken en wegwezen.

 

Deze dag komen we in de middag uit bij Santa Pola. JP maneuvreert de truck op het terrein, waar nog net een plaatsje voor ons is. Van verre afstand zien we de zee, maar daar blijft het bij. Het is ons te koud. De volgende morgen pakken we de boel in en volgen de route langs de kust. We passeren Alicante, maar wegens de hevige regenval zijn er overstromingen geweest.

 

Niet echt een moment om deze stad te bezoeken. Topdrukte alom, want bij camperplaatsen die er zijn hangen de bordjes 'Completo'. Als we langs de kustweg van Altea rijden zien we de hoge golven over de weg slaan. Er is zelfs een stuk weg bij een brug weggeslagen. Als dit zo doorgaat, zal het niet meer lang duren, voordat het onbegaanbaar is. De camperplaats is vol, maar een klein stukje verder is er een camping. De dame bij de receptie vindt het erg belangrijk om eerst naar buiten te rennen met haar iPad om een foto van onze truck te maken. Ik sta dan ook vol verbazing te kijken als ik doorweekt voor de balie staat te wachten om te informeren of er überhaupt plaats is. JP weet hier de truck op een plekje op het parkeerterrein te wringen. Einde van de middag gaan we er gewoon even uit. Jassen aan, plu mee, even zuurstof happen. Het grind, keien, blad, noem maar op, alles wordt door de zee uit het water op de weg geslingerd. Door de vele regen lopen zelfs de winkels onder water, het is triest om te zien. Wij verwennen ons zelf met een wijntje in de kroeg met als afsluiting de Chinees! Maar deze keer dan wel om lekker te eten. 

 

Na regen komt zonneschijn. Even is het vechten met een boompje, maar de ervaren chauffeur weet het parkeerterrein weer af te rijden. Het Hollandse gehalte op deze camping blijft zeer hoog te zijn. Er zijn verschillende camperplaatsen in Calpe, dus gaan we een kijkje nemen, maar tevergeefs. We volgen de N332; een mooie route gedeeltelijk langs de kust. We komen uit in Daimùs, een klein plaatsje aan het strand. Ook hier heeft de natuur zijn best gedaan, het strand ligt bomvol met aangespoeld bamboe hout. Met de fiets rijden we naar Gandia El Grau (Grau) een grote badplaats met een lange boulevard. Er is werk genoeg om met kranen het zand van de straten weer terug te brengen op het strand. Iets landinwaarts ligt het stadje Gandia met een sfeervol centrum. De zon schijnt heel de week, dus laten we hopen voor het land en de mensen dat dit voorlopig zo zal blijven. 

 

 

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010