Knallend vuurwerk en volle stranden

25 Aug 2016

 

Het is hoogseizoen in Europa, de zomervakanties zijn in volle gang, ook in Portugal is het topdrukte. Zodra de eerste zonnestralen doorkomen, stromen de stranden vol. Het is een gezellige drukte met vrolijke mensen. (31 Juli t/m 25 Augustus)

 

 

We reizen een stukje het binnenland in naar de stad Coimbra. Een grote stad aan de rivier, met bovenop de berg een fantastische mooie universiteit. Deze staat sinds enkele jaren op de werelderfgoed lijst van Unesco. Qua temperatuur is het overdag behoorlijk pittig. Langzaam klimmen we de steile straatjes vanaf het centrum naar boven toe. Vanaf het plein bij de universiteit, waar het enorm druk is met toeristen, hebben we een prima uitzicht over de rivier, de omgeving en de stad.

 

 

 

Ineens worden onze plannen gewijzigd, zodra we het overlijdensbericht ontvangen van naaste familie. Niet veel later begint de planning, voorbereiding en organisatie, voor een terugreis van een week voor (Hannie) naar Nederland. In Esposende hadden we een goede parking met alle voorzieningen, daarom rijden we de volgende dag circa 200 km terug naar het noorden. Eenmaal terug in Esposende is het tijd om mijn koffer te vullen. De volgende morgen neem ik bij de bushalte afscheid van JP. Met de bus en metro reis ik naar het vliegveld; vanaf Porto vlieg ik naar Amsterdam. Na bijna 12 uur ben ik in Tholen bij mijn familie, een bijzonder fijn gevoel. Het is helemaal geweldig dat ik iedere keer weer terecht kan in het privé hotel. Uiteindelijk is een week ook zo weer voorbij. Ondanks het verlies, met een mooi afscheid, hebben we fijne dagen met elkaar gehad.

 

 

Tijdens ons eerder verblijf in Esposende zagen we van verre afstand bosbranden. Als ik in Nederland ben, lees ik de nieuwsberichten over de vele bosbranden in Portugal, dit in verband met de grote droogte. JP, die juist de dakramen had schoongemaakt, ziet de as deeltjes op de ramen dwarrelen. Het gekke is, dat er in de zomermaanden veel vuurwerk wordt afgeschoten. Een verbod in verband met brandgevaar, is totaal niet aan de orde, Bij alle (zomer) feesten die worden gevierd, hoort knallend vuurwerk. Er wordt lekker op los geknald door heel het land.

 

 

JP rijdt na een aantal dagen naar Villa do Conde, dit is ook een bekende plaats voor ons. Na een week, bij mijn terugkomst in Portugal staat JP me op te wachten bij de metro. Het is heerlijk om weer samen te zijn. Vanuit het vliegtuig boven Porto, kon ik duidelijk de sluier van rook in de lucht zien. Er hangt een hele onnatuurlijke waas. De vorige keer toen we hier waren, fietsten we langs de lange stranden, nu leren we pas het stadje kennen. Op vrijdagmorgen is het markt, dus heb ik het helemaal naar mijn zin. De rugzak wordt aan de kraampjes gevuld met groentes, fruit, brood en kaas. Een kopje koffie op het terras, want die kleine kopjes pittige koffie, vinden we overheerlijk. In het centrum zijn er genoeg restaurantjes te vinden, dus ondanks onze eerdere inkopen, eten we heerlijk vis op het terras.

 

Vanaf Villa do Conde rijden we eenzelfde afstand als eerder naar het zuiden, maar nu naar Figuerira da Foz. Deze badplaats heeft enorme brede stranden met een gezellige boulevard. Een prima plaats om neer te strijken op het terras en in de avond te genieten van schaal- en schelpdieren.

 

 

 

Na een aantal dagen met veel mensen om onze truck heen, daar ontkomen we niet aan, hebben we behoefte aan een rustig plekje. Dat vinden we op de parking aan het strand bij Costa de Lavos. Een typisch klein vissersdorpje. JP ziet in de middag de vissersboot het net uitvaren. Een tijd later wordt het net met twee tractors op het strand uit zee gesleept. De mensen zitten al op een bankje te wachten om de verse vis te kopen.

 

 

We krijgen niet genoeg van de mooie kust met in de avond een mooie zonsondergang.

In Foz de Arelho is een grote camperplaats, pal aan het strand. We ontmoeten twee Nederlanders die in het zuiden rondreizen. We vertellen gekscherend dat we er net een werkdag op hebben zitten. Onderweg hebben we de boodschappen gedaan, de was is weer schoon en fris, de watertank is gevuld en al het afval is verwijderd. Het is een bijzonder mooi plaatsje met stranden aan een grote baai, uitlopend in zee. Aan de boulevard wordt een schitterend pand gebouwd of gerenoveerd. JP staat er elke keer dromend naar te kijken; hij is er helemaal van onder de indruk. In het dorp is er ieder avond een feest. We horen de muziek op afstand met regelmatig het knallen van vuurwerk. We halen de fietsen tevoorschijn om een gedeelte langs de baai te touren. Arriverend in een klein dorpje, moeten we toch weer van de fiets stappen, om boven bij het restaurant te komen, voor een kopje koffie. Niet veel later zoeven we met piepende remmen de berg weer af.

 

We moeten erom lachen. Voordat de truck lekker op gang is, het naar zijn zin krijgt op de weg, zijn we alweer op onze volgende bestemming; Òbidos. Vanaf de snelweg zien we het kasteel op de berg staan. Op loopafstand bij het grote aquaduct is een camperplaats. We zijn verbaasd, dit hebben we nog niet eerder gezien; een dorpje midden in het kasteel gebouwd. Er zijn leuke straatjes met veel winkeltjes, restaurantjes en een paar kerken. In de avond gaan we terug, om over de hoge muren van het kasteel te lopen. Zo hebben we een goed uitzicht op het dorp en de wijde omgeving. Bij een van de winkeltjes proeven we ‘Ginja d Òbidos’. Een (kersen) likeur geserveerd in een klein kopje van chocolade.

 

 

We waren al twee keer eerder tijdens onze reis door Europa op een locatie geweest; ‘het einde van de wereld’. Peniche ligt op een schiereiland. Dit is het meest zuidelijke stadje van Europa. We hebben een adres om te parkeren, maar als we het plaatsje binnen rijden, zien we borden van een Motorhome Park. We gaan op onderzoek uit. Bij de camperplaats worden we warm ontvangen door de eigenaar. Hij is nog geen twee maanden geleden gestart en timmert goed aan de weg. Ja, een foto voor Facebook mag er niet aan ontbreken. Op het schiereiland is het prima te doen om langs de kust te fietsen. Er zijn grote stranden, maar zeker de rotskusten zijn indrukwekkend mooi.

 

Op het uiterste puntje van het schiereiland hebben veel mensen steentjes gestapeld, voor geluk.

Aan de punt bij de haven staat een groot fort met enorme dikke muren. Vanaf de haven is het mogelijk om met een boottrip naar een eiland te varen. In het centrum zien we veel leegstand, mogelijk een gevolg van de crisis. Niet te min is het een prima locatie om een aantal dagen te vertoeven. 

 

 

 

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010