Van de Camino in Spanje naar de Port in Portugal

31 Jul 2016

Na een fietstocht van 6 km arriverend bij de kathedraal in Santiago de Compostella met knalrode hoofden, voelt het of we net als de vele pelgrims de complete route hebben afgelegd.

(28 Juni t/m 31 Juli 2016)

 

Het is gelijk weer een verassende dag, als we van Somo de kust volgen. Net na de lunch rijdt JP door de bocht. Ik ben onder de indruk van het mooie uitzicht; de rotsen en de zee. Ik steiger bijna als JP op de claxon duwt en begint te zwaaien naar mensen op de camping. Wat hij nog niet zag, maar wat snel duidelijk wordt; het zijn Anja, Wim, René en Natascha. We parkeren onze truck ook op de camping in Comillas. Het wordt een gezellige middag en avond met elkaar.

 

 

Onze GPS maakt er de volgende dag een verassingstocht van. We denken de kustlijn te volgen, maar we worden via de mooie route door Parque Nacional de Los Picos Europa geleid. Daar hebben we geen problemen mee, want het is fantastisch mooi.

 

Vanaf het parkeerterrein in Gijon fietsen we langs de boulevard naar het centrum. Waarschijnlijk zijn we met het de beste stad in Spanje begonnen. San Sebastian heeft zoveel meer uitstraling en sfeer als deze stad. Een dag is genoeg, tijd om de rustigere sferen op te zoeken. Wat een toplocatie hebben we bij het dorp Ortigueira. Vanaf hoogte kijken we uit over de baai met in de diepte een mooi strand. Het is een ‘a million dollar view’.

 

Via de grillige kust, kleine dorpjes passerend, rijden we naar Porto Espasante.

Een keurige, rustige plaats aan de haven. Doordat het weer niet mee wil werken, blijft het naastgelegen strand vrijwel leeg. Voor de ontspanning gooit de visser de hengel uit.

 

In het westen in A Coruña schijnt de zon. Op een druk parkeerterrein dichtbij de vuurtoren, maakt een enthousiast Spaans stel, zonder problemen ruimte voor ons, zodat we een prima plaats hebben. Ze zijn net begonnen met hun avontuur, want sinds 3 dagen wonen ze in hun camper. Ze hebben grootste plannen om Europa te gaan verkennen. Het is opvallend hoe toeristisch het is in deze stad. Even lekker uitwaaien bij de vuurtoren en de stad verkennen met als afsluiting een heerlijke visschotel met schaal en schelpdieren. Het blijft genieten.

 

Costa da Morte (kust van de doden) het klinkt zo luguber, zo is het in het verleden voor vele jaren geweest. De steile rotskust heeft vele zeelieden het leven gekost. Nu zijn de havens van de dorpen beschermd door een stevige pier. We zijn en blijven onder de indruk hoe mooi deze streek is, terwijl het voor velen vrij onbekend is. In Caíon, een klein vissersdorpje parkeren we de truck op een ‘rustig’ parkeerterrein bij het strand. Hoewel.. er zijn dit jaar voor de eerste keer Internationale surfwedstrijden. Drukte alom, maar er blijft genoeg strand over om liggend van de zon te genieten. De wedstrijden duren een aantal dagen, dus rijden we de volgende dag een stukje verder.

 

Soms hebben we beiden ineens hetzelfde gevoel. Dat overkomt ons als we langs de boulevard van het vissersdorp Camariñas rijden. We parkeren aan de jachthaven met aan de andere zijde de

vissersboten. Het is hier heerlijk rustig en pal aan het water is er genoeg te zien. We proberen op een zonnige dag al fietsend de vuurtoren te bereiken. Eerst komen we op een wandelpad terecht en vervolgens zijn het super steile wegen. Als we de vuurtoren en de fantastische mooie omgeving goed in beeld hebben, vinden we de afstand ver genoeg, want we moeten ook nog terug. Het is weer een mooi moment om op een terras te genieten van een gevarieerde visschotel met schaal- en schelpdieren. Na nog een dag rekken, besluiten we verder te rijden.

 

 

We volgen de route van de Pelgrims in omgekeerde volgorde. We rijden eerst naar ‘het einde van de wereld’ Fisterra.

 

Weer zo’n super locatie, uitkijkend over de baai met de witte stranden.

We fietsen naar de vuurtoren, het officiële eindpunt van de Pelgrims, waar ze kleding verbranden of spullen achterlaten. Het lijkt of we weinig conditie hebben, want wij moeten van dat kleine stukje flink uitblazen, terwijl de wandelaars er zo relaxed uitzien. Het uitzicht is adembenemend mooi.

 

 

 

 

 Het is niet de bedoeling, maar dat is het grote voordeel, we hebben geen tijdschema. We parkeren de auto pal naast een fantastisch mooi strand Praia do Lariño. Omdat we niet voldoende voorraad bij ons hebben, gaan we de volgende morgen op de fiets op verkenningstocht. Hoewel het dorp klein is, zijn we in korte tijd van de nodige boodschappen voorzien. Zo vinden we ook nog een winkeltje voor een parasol, want met de warme temperaturen komt die prima van pas.

 

 

 

 

De temperaturen blijven stijgen, zeker als we landinwaarts naar Santiago de Compostella gaan.

 

In een stadje ervoor O Milladoiro kunnen we de auto parkeren. Vanaf dit punt is het nog 6 km naar de kathedraal. De route van de Pelgrims komend uit Portugal loopt langs de parking. Voor ons handig om met onze fietsen de route te volgen. Met een temperatuur van zeker 35 gr. Komen we met rode hoofden en helemaal bezweet in het centrum van Santiago aan. Gevoelsmatig hebben we de complete route afgelegd, terwijl we het over 6 km hebben. Het is absoluut een leuke stad om rond te lopen. De terug weg valt ons reuze mee.

 

 

 

 

We zoeken de verkoeling van de zee weer op. Bij Playa Máñons is er bij aankomst plaats genoeg voor ons. Maar iedereen heeft in het weekend behoefte aan de zee of de koelte van de bomen bij de parking. In de middag is het topdrukte alom. We veroveren een plaats op het strand, maar hoe later op de middag, hoe kleiner het wordt.

 

Tijdens onze reis door de ‘Americas’ hebben we vaak gezegd, zodra er een telefoon of fototoestel tevoorschijn kwam $ 1,00! Als we nu daadwerkelijk voor elk toestel (dus niet per foto) € 1,00 zouden ontvangen? Big Business!

 

Eigenlijk willen we allebei nog niet weg uit Spanje. Dat is ook helemaal niet nodig, want er is nog genoeg te zien. We rijden naar het volgende schiereiland, waar we ons settelen op een camping bij Praia de Arneles. Oh wat vind ik het vreselijk eng, om het pad zo steil naar beneden te rijden, zeker omdat JP halverwege in zijn achteruit moet om de volledige bocht te kunnen nemen. Eenmaal op het terrein staat de eigenaresse met haar twee dochters, zwaar onder de indruk te kijken naar onze truck. Muy grande! Ja, het is inderdaad een grote truck. Na het stationeren, loop ik naar hun toe om even in te checken. Ik krijg een zeer uitgebreide uitleg van de camping en de omgeving wat er te doen en te zien is. Het is een super locatie. ’s Middags lopen we via het pad, de trappen en de steile weg naar het witte strand. Heerlijk bakken (onder de parasol) en verkoeling zoeken in het azuurblauwe water. De volgende morgen lopen we naar de overkant van de baai naar het vissersdorp Aldán. Tja het zijn van die plaatsjes, waar je makkelijk 100 jaar kan worden, heerlijk zo relaxed.

 

Phhh… echt even spannend om de camping weer via het steile pad af te rijden. Maar met zo’n super chauffeur is dat geen enkel probleem. En zo eindigt voorlopig onze reis door Spanje.

 

Maar wat is het leuk als we op onze eerste bestemming Villa Nova de Cerveira in Portugal aankomen. Op een ruime parking in de brandende zon dichtbij het spoor, waar regelmatig een trein voorbij raast, voelt het goed. Even acclimatiseren, voor zover dit nodig is. Na een gezellig praatje met een Engelse dame, gaan we het dorpje verkennen. Door heel het centrum hangt decoratie van haakwerk (handwerk). Dit is een traditie van oudsher dat ontstaan is, als verwelkoming voor de vissersmannen die lange tijd van huis waren. Het ziet er sfeervol en kleurrijk uit. Een prima locatie om even te blijven ‘hangen’. Het dorp ontdekken, een fietstocht maken langs de rivier Minho; de grens tussen Spanje en Portugal en nieuwe mensen ontmoeten. Zo lief als we terug ‘thuis’ komen en er een briefje aan onze voordeur hangt van onze (Zuider)buren, die ondertussen weer naar hun volgende bestemming zijn.

 

 

 

 

 

 

 

Onze volgende bestemming wordt Viana do Castelo, maar het lukt niet om die locatie te bereiken. Heel simpel, de locatie waar we langs rijden is zo mooi, dat we gewoon moeten stoppen. Pal aan zee met een rotsachtige kust. We hebben alles aan boord, dus waarom zouden we verder rijden. Gewoon genieten. Aan het einde van de weg staat een oud fort, waar de auto’s via een rotonde weer terug langs de kustweg kunnen rijden. Je wil niet weten hoeveel mensen dit rondje rijden, tot laat na middernacht.

 

Hoe mooi het ook is, de volgende morgen, rijden we de enorme afstand van 5 km naar de rand van het stadje Viana do Castelo. Gezellig even rondstruinen, kopje koffiedrinken om vervolgens door te rijden naar Esposende. Het is zaterdag en supermooi weer. Toch weerhoudt het de chauffeur er niet van om naar de locatie, een parking bij de vuurtoren te rijden. Wonder boven wonder is er zelfs plaats genoeg. Tja we nemen dan wel 4 parkeervakken in beslag, maar we staan prima. Deze locatie is aan een beschermd (zee) gebied, de duinen aan de overkant zijn ondertussen gestut; het is niet echt de mooiste oplossing. Er is heel veel wind, maar niet ongebruikelijk, want er zijn veel Kite surfers, die het prima naar hun zin hebben. Zoals we ondertussen wel een beetje gewend raken, komt het leven eind van de middag, begin van de avond op gang. Topdrukte op de parking en het restaurant ervoor, waar we in de middag zelf ook op het terras zaten. Via een mooi fietspad zijn we naar de plaats aan de ander kant van de duinen gefietst.

 

Op zondagmorgen is het perfect strandweer. Weinig wind, volop zonneschijn, iedereen vrij, dat kan niet anders als dat het tjokvol gaat worden. Een goed moment om te vertrekken. We rijden even langs de locatie waar we kunnen dumpen en de watertank kunnen vullen. Uiteindelijk hebben we het over een afstand van 2 km. Dit blijkt wel de topper te worden, want het blijkt een prima locatie te zijn. Logisch nadenkend en overleggend met elkaar, een uitstekende plek om neer te strijken. We nemen de tijd voor onze huishoudelijke dingen, en de werkzaamheden voor To Assist, voordat we onze tour vervolgen. Op maandag is er op grote afstand een brand. De Kite surfers mogen het water niet op, omdat de vliegtuigjes af en aan vliegen om water in te nemen om de brand te blussen.

 

Landinwaarts boven op een berg, is er in Braga een schitterende basiliek gebouwd. Deze wordt veel bezocht door de Pelgrims. Om een goed beeld te hebben van de complete bouwstijl, dalen we heel wat trappen af. Het is indrukwekkend mooi.

 

Terug bij de kust rijden we naar Vila do Conde. Er is een verharde parkeerplaats, maar iets verderop staan we pal aan de monding van de rivier, een superlocatie. Terwijl we einde van de middag al hebben rondgewandeld, pakken we de de volgende morgen onze fietsen. Strand, strand, strand!!! We fietsen door (noordelijk) tot Póvoa de Varzim, maar eigenlijk hadden we nog veel verder kunnen rijden. Alleen maar boulevard met stranden, vele strandtenten en vele zonneaanbidders. Na een heerlijke lunch op het terras, fietsen we terug naar de rivier.

 

Het is maar circa 30 km rijden naar Porto. Ruim 5 km rijden we langs de Douro dwars door het centrum met de vele toeristen. We parkeren de truck op een parking aan de Douro.

 

We hebben leuke herinneringen aan deze stad die we jaren eerder bezochten. Het oude trammetje en de bus, stoppen pal voor ons, maar met het heerlijke weer en de koelte van de rivier, lopen we in de middag naar het centrum. De eerste keer dat we deze stad bezochten was in de periode Oktober/November dat is niet te vergelijken met het topseizoen in Juli.

 

 

De eerste dag kijken we rond in Porto. De volgende dag rijden we op de fiets de brug over naar Vila Nova de Gaia waar de vaten port worden gelagerd. We klimmen via de steile straten naar de Bodega Taylor’s Fladgate. We krijgen een audio rondleiding, dus ieder bezoeker kan bij aankomst gelijk de rondleiding starten. Zo komen we te weten dat de Douro ruim 900 km lang is. Lopend langs de vele vaten port en ondertussen luisterend naar de informatie over het proces, komen we uit in de tuin. Als afronding krijgen we een proeverij van een droge witte port en een LBV port. Tijd om terug te lopen naar de rivier, opzoek naar een terras. Daar genieten we van een typisch Portugees gerecht. Rijden met de truck, er langs wandelend en fietsend, maar dan toch ook nog per boot over de Douro. De kansen optimaal benutten om de rivier die aan de linker –en rechteroever worden verbonden met 6 bruggen, te bewonderen en te beleven.

 

Ook in Portugal is eind Juli het vakantieseizoen begonnen. Na een paar heerlijke dagen in de stad, is het een mooi moment om via dezelfde weg langs de Douro de stad te verlaten. Zo staan we einde van de morgen op een prima locatie in Furadouro. Misschien hebben we geluk of misschien ook niet. Het is weekend, de zomervakantie is begonnen, maar het weer is bewolkt met veel wind. Dat betekent, plaats genoeg op de parking en het strand. Het voelt gewoon koud, tijd om een lange broek uit de kast te halen. Maar morgen? Dan schijnt de zon weer!

 

 

 

 

 

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010