Argentina - Chili

4 Feb 2015

 

Muchos hospitalitad en Chile!

 

Na twee gezellige weken kamperen aan de jachthaven van Valdivia nemen we afscheid van iedereen. Marcelo, werkzaam op de jachthaven is een beetje teleurgesteld dat we nu al vertrekken in plaats van dat we een jaar blijven, zoals we zeiden bij aankomst. (4 Februari t/m 18 Mei 2015)

 

Salto de Laja => Quillota (Chile)

 

Ons doel is om naar Santiago te rijden. We hebben een aantal reacties ontvangen, van geïnteresseerde mensen voor ons Expeditie voertuig. We kunnen een gedeelte langs de kust rijden, waar we af en toe stoppen voor de mooie uitzichten. Na een aantal dagen op de weg, komen we aan op de camping Don Ambrosio in Salto de Laja. Het (zomer) seizoen is klaar, daarom is de camping met faciliteiten gesloten. De Zwitserse eigenaar wordt voor ons gebeld. Niet veel later ontmoeten we hem. Het grote voordeel is, dat wij alles zelf bij hebben, dus zonder problemen mogen we gratis kamperen. In het laagseizoen is het restaurant alleen op zondag open. Voor ons een mooi momentje om ons te laten verwennen met een heerlijke maaltijd. 

 

In Valdivia tijdens de feestelijke middag voor Koningsdag hebben we Vera ontmoet. Haar broer Eduardo woont in Santiago en wil graag onze auto zien. We worden keurig via e mail en telefoon op de hoogte gehouden, hoe we op het juiste adres komen in deze miljoenen stad. JP weet onze auto perfect te parkeren voor de woning, waarbij hij slechts enkele centimeters ruimte heeft. De familie woont zeer riant, in een mooie, rustige wijk. We zijn zeer verrast als de zoon Eduardo ons de slaapkamer inclusief badkamer laat zien, waar we de komende dagen gebruik van gaan maken. Wat een luxe allemaal. Tijdens de lunch maken we kennis met Eduardo en Kena. Hij is een helpende hand voor ons, betreffende informatie en papierwerk dat nodig is bij het verkopen van onze auto. In de middag krijgen we een tour, voor een goede indruk van Santiago. We rijden naar een hoger gedeelte, waar we een mooi uitzicht hebben over de stad. Circa 40% van de totale bevolking van Chile woont in de hoofdstad. De stad is gelegen in een dal, waardoor de smog makkelijk blijft hangen en duidelijk zichtbaar is.  

 

Wij bezoeken samen de volgende dag het centrum van Santiago. Als we het metrostation uitstappen is er een ceremonie op het plein. Er staan keurige rijen met Mariniers en Militairen opgesteld. De enorme grote, Chileense vlag is net gehesen. We struinen door de drukke straten, over de plaza en door de Mercado Central. Een grote markthal, met restaurants, winkeltjes en vers producten. Einde van de middag zijn we terug bij het eindstation van de metro ‘Los Dominicos’. Aan de overkant is een mooie kerk, met daarnaast bijzonder sfeervolle straatjes met winkeltjes. Elke winkel verkoopt handgemaakte artikelen, sieraden, kleding en meer. Het is compleet anders als de gebruikelijke souvenirwinkels, die we vaak zien in het centrum van een stad.  

Op zaterdagmiddag hebben we een barbecue met de familie. Het is stralend weer. Samen met Eduardo gaan we boodschappen doen, dat kost wat tijd, want hij heeft de boodschappenlijst vergeten. De telefoon biedt een grote uitkomst om toch niets te vergeten. Het is ontzettend leuk om het (bijna) complete gezin te leren kennen. In de avond drinken we een wijntje in de zithoek, als afscheid van de gezellige dagen in Santiago.

 

In Talagante maken we een tussenstop. Bij aankomst krijgen we van de eigenaar gelijk een paar blikjes drinken en later liggen er appels klaar. Als blijkt dat er geen potentiële/geïnteresseerde mensen meer zijn op dit moment voor onze auto, rijden we naar de kust. Vorig jaar zijn we ook in Valparaiso en Vina del Mar geweest. Twee bekende, zeer druk bezochte badplaatsen, die behoorlijk volgebouwd zijn langs de bergrotsen. Het is heerlijk om de zee weer te zien, maar jammer genoeg vinden we geen goede locatie om te blijven. Dat doet ons besluiten om landinwaarts terug te rijden. Onverwachts komen we terecht in Quillota. Bij het toeristenkantoor in het centrum informeren we naar een goede locatie voor onze auto. Net buiten de stad ligt ‘Fundo El Grillo’. Bij aankomst ontmoeten we gelijk de eigenaresse Mariana en later haar man Shane. Ze hebben een perceel van 500 hectare grond. Ze verhuren cabañas, er is een feest/trouwgelegenheid en camping. Na overleg met elkaar besluiten we hier te blijven in een kleine cabaña. We kunnen onze auto voor de deur parkeren, dus we hebben nu het comfort van twee huizen;-) In de cabaña vliegen veel lieveheersbeestjes rond, JP zegt dat dit geluk brengt. Al snel heb ik het omgedoopt tot ons ‘Pimpampoenen huis’. We hebben heerlijke, rustige dagen op deze locatie. We hebben wifi, dat voor ons belangrijk was, om vervolg stappen te maken in verband met de verkoop van onze auto. Na een paar dagen bruisen we weer van de energie. Shane brengt ons een tas vol vers fruit, allemaal van eigen bodem. Zondagmiddag zijn we bij Mariana en Shane in hun huis, wij noemen het een paleisje, uitgenodigd voor een lunch. Ze heeft heerlijk gekookt voor ons en de gerechten zijn gemaakt van de eigen producten. Het zijn ontzettende aardige mensen, die beiden een druk bestaan hebben. 

 

Als in de morgen de meeste mist is opgetrokken en langzaam de zon doorbreekt, maken we een wandeling op het enorme perceel. Een klein gedeelte is bebouwd, zowel met huizen als met fruit- en olijfgaarden. Maar het allergrootste gedeelte van de totale oppervlakte is in natuurlijke staat gebleven. Er lopen op het terrein veel paarden en ezels rond, om het gras kort te houden, wat eventuele brandgevaar voorkomt. 

 

Het is nog steeds ontzettend mooi weer, voor de tijd (herfst) van het jaar. In deze regio heeft het nu al 9 maanden niet geregend, wat zorgwekkend kan zijn voor het land en de dieren. Voor ons is het een geluk, omdat we nu kunnen besluiten, het Andes gebergte (nog) over te gaan naar Argentinia. Zodra het een aantal dagen achter elkaar flink gaat regenen, zal de pas in verband met sneeuw gesloten worden. Vanaf de andere kant van het Andes gebergte, zijn er ons inziens meer mogelijkheden om naar toe te reizen in de winterperiode van Zuid Amerika. 

 

We gaan onze reis in Chili afronden en kijken met bijzonder veel plezier terug op dit mooie, vooral gastvrije land.

Junin de los Andes (Argentina) => Valdivia (Chili)

 

Via een andere grensovergang als dat we Chili uitreden, gaan we terug naar Chili. Deze keer krijgen we een super strenge controle bij de grens in verband met fruit, groente en vlees. Waarschijnlijk heb ik dat zelf veroorzaakt. Als er twee mannen binnen stappen, maak ik de koelkast open en geef een paar producten om hun tevreden te stellen. Nee, voor de rest hebben we geen groente of fruit meer, zeg ik. Als ik een kastje open moet maken, blijkt er wel degelijk meer groente en fruit aanwezig te zijn, met als gevolg dat ze werkelijk in ieder kastje en ruimte willen kijken. De volgende keer, zal ik weer eerlijk zijn. 

 

 

Terug in Chili rijden we naar Pucón. Vanaf grootte afstand zien we de vulkaan Villarica. Twee weken eerder was er een eruptie van de vulkaan, daarom hebben we vooraf de laatste nieuwsberichten gelezen. Er zijn geen alarmerende berichten, dus kunnen we ons voor een aantal dagen settelen in dit sfeervolle stadje. Bij helder weer zien we rook uit de nog actieve vulkaan komen. Overal in het centrum, hangen bilboards met informatie over de vulkanen en adviezen over de veilige gebieden. Bij de brandweer hangen waarschuwingslampen, op het moment dat we er zijn, is de alarmfase gemiddeld. Het is een gezellig stadje, waar we de tijd nemen om het een en ander te doen. Om de verkoop van onze truck te stimuleren, besluiten we deze op Marktplaats te zetten. Een dag later kijken we of onze advertentie actief bekeken wordt, maar worden compleet verrast door een soortgelijke advertentie. De inleiding is hetzelfde, twee Nederlanders die in Pucón verblijven. Dit kan toch niet waar zijn!?! We zoeken contact en enkele dagen later, rijden we naar Joop en Adrie in de bergen. Zij hebben het roer omgegooid; ze hebben besloten een huis met 1,5 hectare grond te kopen. Hun expeditie voertuig staat daarom te koop. Ze hebben een aantal verbouwingsplannen voor dit jaar, maar in de toekomst willen ze een kleinere auto kopen om in de wintermaanden mee rond te reizen.

 

We wisselen onze verhalen en ervaringen uit, onder het genot van een wijntje. Op het perceel ernaast worden twee woningen gebouwd door een Engels stel met drie kinderen. Het is een mooie locatie zo in de bergen, maar voor ons is het op 600 mtr hoogte toch echt te koud, terwijl de wintermaanden nog moeten komen. Een dag later nemen we afscheid van elkaar, want wij hebben alweer een ontmoeting.

 

Valdivia

We rijden via het bergachtig- en merengebied naar de kust. Net buiten Valdivia is er een kleine jachthaven Marina Estancilla, waar we Janneke en Wietze ontmoeten. We hebben elkaar tijdens onze reis naar Antarctica leren kennen. Zij reizen met hun zeilboot de wereld rond. Vanaf Ushuaia zijn ze met hun boot door de ongerepte gebieden van de Chileense scheren gevaren. Elke keer zijn we vol verbazing als we hun verhalen horen, want bij zeilen, komt toch wel iets meer kijken als reizen over land. Ze zullen voorlopig hier blijven liggen met de boot, mede door het seizoen van het jaar. Het is voor hun een mooi moment om tijd te besteden aan het onderhoud van de boot en daarnaast gedeeltes van Zuid Amerika te verkennen over land. We hebben ontzettende, gezellige dagen met elkaar, waarbij de maaltijden regelmatig aan boord van SY Anna Caroline genuttigd worden. Met de bus rijden we naar Niebla, een klein plaatsje aan de monding van de rivier. Er staat een oud fort dat we bezoeken. Na een kopje koffie, gaan we naar het centrum van Valdivia. Er is een grote overdekte markt met verse producten, zoals vis, groente en fruit. De zeehonden hebben deze plaats ook gevonden, want ze krijgen genoeg vis toegeworpen.  

 

Einde van de eerste week bij Marina Estancilla, meert de catamaran ‘Let’s go’ aan het steiger. Het is niet te geloven, want we zien een Nederlandse vlag wapperen. De eigenaren Eddie en Rixta gaan zich voorbereiden op de terug reis naar Nederland voor een aantal maanden. Ze hebben een mooie reis achter de rug, die ze over ruim een half jaar gaan vervolgen. Voordat we het weten, blijven we nog een week langer staan. Wietze helpt JP met een paar kleine projecten en andersom kan JP weer een goede dienst verrichten. Janneke wil de bank van een nieuw stofje voorzien, dus ook ik (Hannie) kan een helpende hand bieden. JP en ik oefenen allebei onze ‘oude’ vak uit. Hannie is coach voor Janneke als ze Wietze’s haar knipt, daarna knip ik Janneke’s haar mooi in model. In de stad hebben ze tapijt gekocht en JP de vakman legt en snijdt het tapijt in de kajuit. De dagen rollen voorbij. Op woensdag zien we grote rookwolken op verre afstand van de vulkaan Calbuco. Een zeer onverwachte eruptie van de vulkaan na ruim 43 jaar. De wind staat richting het noordoosten. Later horen we via nieuwsberichten, dat de regio vanaf Pucón tot Bariloche (Argentina) zwaar te kampen heeft met een dikke as laag. Normaliter is het in deze periode het regenseizoen, maar het is al weken droog. Via Facebook lezen we een bericht van Joop en Adrie over de as laag en de problemen. Een dag later besluiten ze naar ons toe te komen in Valdivia. Samen met andere (zeilende) reizigers hebben we een barbecue georganiseerd tijdens de lunch. Het is een gezellige drukte met elkaar op het terras bij de jachthaven. Joop en Adrie arriveren later met hun grote truck. We zijn blij dat alles goed met hun gaat. 

 

Op zaterdag zijn we door Charlotte Lovengreen, Honorair Consulaat uitgenodigd voor een lunch bij de golfclub in Valdivia om Koningsdag te vieren. We stappen met 8 Nederlanders in de grote truck van Joop en Adrie om naar het feest toe te gaan. De aanwezigen zijn veelal mensen met een Nederlandse achtergrond, maar ‘echte’ Nederlanders zijn er niet veel. Na een wijntje met een overheerlijke bitterbal en rookworst, wordt een typisch Hollands menu geserveerd; aardappelen, rode kool, draadjesvlees en boontjes. Na het dessert, krijgen we een kopje koffie met een stroopwafel. We zingen met elkaar het Chileense volkslied en vervolgens uit volle borst het Nederlandse volkslied. Er wordt nog een presentatie gegeven door een koppel, met de typische beelden en gebruiken van Nederland, waarbij de fiets en het vele fietsen niet ontbreekt. Het was een gezellige middag met elkaar. 

 

Als afsluiter van het weekend, houden we op zondagmiddag Happy Hour. Eddie en Rixta laten de catamaran achter en vliegen terug naar Nederland. Joop en Adrie rijden terug naar Pucon, JP en Hannie rijden richting Santiago en Janneke en Wietze laten we met alle andere boten achter op Marina Estancilla.

Isla Grande de Chiloé (Chili) => San Martin de los Andes (Argentina)

 

Met zonneschijn rijden we vanaf Quellon noordwaarts over het eiland Chiloé. We maken een tussenstop in Chonchi, een mooi dorpje gelegen aan een baai. Na een heerlijke lunch en een kleine wandeling door het centrum, is onze volgende stop in de hoofdplaats (van het eiland) Castro. Als we het stadje binnen rijden, zien we veel vrachtwagens stil staan aan de kant van de weg, maar wij kunnen door rijden. In het centrum lopen we over de plaza met de knalgele kerk. Op het eiland zijn vele historische houten kerken teChili, Chiloé; Chonchibewonderen, maar deze zal zeker niet op de Unesco lijst staan. De buitenkant van de kerk is bekleed met ijzeren, geschilderde platen. Na ons bezoek aan de stad, willen we de Ruta 5 verder volgen. Eerst is er een omleiding, waardoor het voor ons zoeken is hoe we moeten rijden, met daarna een enorme opstopping. Al snel blijkt dat de vissers vandaag staken, omdat ze het niet eens zijn met de regels/wetten van de regering. Jammer genoeg zijn daar andere mensen de dupe van. De weg is aan beide kanten door een vrachtwagen geblokkeerd. Dit is de enigste weg om van het zuiden naar het noorden naar te rijden. Wij hebben geluk, dat voor ons na een uur wachten, de blokkade wordt opgeheven. Een kleine vrachtwagen met vis staat vanaf 11.00 uur al te wachten, met zwermen vliegen er omheen, kunnen ze waarschijnlijk de totale handel weggooien. 

 

Voordat we richting de ferry rijden om terug te keren naar het vaste land, nemen we de afslag naar Ancud. Een sfeervol toeristisch stadje met genoeg souvenirwinkeltjes en een mooie overdekte markt met vis en groentes. We ontmoeten Claudia en Uwe weer, die we een week geleden voor het laatst zagen. Zij staan op een schitterende camping met uitzicht op zee. Dat klinkt voor ons aantrekkelijk genoeg om ons daar voor een paar dagen te settelen. Ze hebben niets teveel gezegd, want het uitzicht is fantastisch mooi, met aan de overkant het vast land.

 

Dan wordt het tijd om het eiland te verlaten. Bij de haven kunnen we gelijk de ferry oprijden voor een overtocht van een half uur. Zondagmorgen gaan we naar Angelmo; een klein toeristisch dorpje aan de haven, net voor Puerto Montt. De zeehonden zwemmen en spelen dicht aan de kant. Zij krijgen, zo denken we genoeg vis toe geworpen. Er is een grote vismarkt, waar we toch wel hele bijzondere schelp- en schaaldieren zien liggen. Het is een leuke sfeer en gezellig om rond te kijken. Het is nog vroeg als we Puerto Montt binnen rijden. Vandaag is alles gesloten, omdat het zondag is. Voor ons een reden om verder te gaan. 

 

Ten noorden ligt het meer ‘Lago Llanquihue’. Eerst stoppen we in Puerto Varas; een plaatsje dat schitterend gelegen is aan het meer. Het is mooi helder en zonnig weer, daardoor is het zicht op de vulkaan Osorno, samen met twee andere vulkanen aan de overkant bijzonder mooi. Iets verderop ligt het gelijknamige dorp Llanquihue. We vinden een prima camping pal aan het meer. Het is een AAA locatie, met aardige eigenaren en na het weekend hebben we het rijk alleen. We treffen het enorm met het weer, het is extreem warm voor de periode van het jaar, want ondertussen is het nu herfst.

 

We blijven hetzelfde meer volgen op onze route. In Frutillar kunnen we niet anders als stoppen voor een overheerlijk stuk ‘kuchen’ (taart). In het verleden zijn er veel Duitse immigranten naar deze streek gekomen, waarvan we nu nog de invloeden ziet. Aan de noordzijde van het meer, vinden we weer zo’n mooi stekje op een camping in Puerto Octay. We worden echt luie reizigers, want ook nu weer wordt 1 nacht in totaal 3 nachten. We genieten van deze mooie, rustige plaatsen, waar we in het centrum op loopafstand onze boodschappen kunnen doen. 

 

Soms is het goed om bij lokale mensen te informeren naar de wegen en routes. Zo vertelt de camping eigenaar ons, hoe we moeten rijden om in Puyuehue te komen. Ondanks dat we goede wegenkaarten hebben, blijkt de weg er niet op te staan. Het is een fantastische mooie route; een heuvelachtige streek omringd door meren. Bij een uitkijkpunt stoppen we voor een fantastisch uitzicht op een ander meer, met zelfs vier vulkanen aan de overkant. Voordat we het weten, zijn we alweer bij de grens van Chili om het land te verlaten. We rijden het Andes gebergte over, bij een pas van circa 1300 mtr hoogte. Ineens verandert de natuur compleet, want we zien kale bomen om ons heen, terwijl er toch hier en daar groene takken aangroeien. Dan wordt het ons duidelijk dat er mogelijk een keer een vulkaan uitbarsting is geweest. Alles is bezaait met een dikke laag as. 

 

De grensovergang bij Argentinië verloopt vlot. We gaan op weg naar San Carlos de Bariloche. Terwijl we het ook prima vinden om halverwege ergens te stoppen voor de nacht, kunnen we niet echt een goede bestemming vinden of worden er extreme hoge prijzen gevraagd. Het is duidelijk dat we in een toeristisch gebied zijn. Zo rijden we einde van de middag de stad Bariloche in. We gaan op zoek naar het hostel waar Anja en Wim verblijven. Ruim twee jaar geleden hebben we elkaar ontmoet. Zij woonden toen in Suriname, waar wij onze auto in de tuin konden parkeren, voor onze ‘vakantie’ naar Nederland. Het duurde niet lang, voordat heel de tuin compleet omgeploegd was, dus dat zullen we niet snel vergeten. Het is bijzonder leuk om elkaar na zo’n tijd en in een totaal ander land weer te ontmoeten. Anja en Wim zijn zelf ook sinds anderhalf jaar aan het reizen door Zuid Amerika. ’s Avonds hebben we elkaar genoeg te vertellen, terwijl ze een heerlijk diner voor ons klaar maken. Het was een ontzettend gezellige avond met elkaar.

Na een rustige dag, gaan we de stad verkennen. Eerst gaan we geld wisselen in het centrum. De koers op de zwarte markt, is nog altijd gunstiger als geld wisselen via de bank. Bariloche is een zeer bekende en veel bezochte stad in Argentinië. Zowel in de zomer, als in de winter om in dit gebied te skiën. Deze stad ligt aan het meer ‘Lago Nahuel Huapi’, heeft een mooie plaza en een grote kathedraal. In de winkelstraten zien we de ene na de andere grote chocolade winkels. De mensen lopen complete boodschappenmandjes te vullen met chocolade. Zo slecht gaat het dan toch niet in Argentinië? Bij een kopje koffie kan JP het niet laten om een stuk chocoladetaart te bestellen. Wat is het groot! Maar het is wel bijzonder lekker. ’s Middags hebben we lunch afspraak samen met Bruce en Rebecca uit Groot Brittannië. We hebben elkaar voor de laatste keer gezien in Ushuaia. Zij zijn al ruim een week in Bariloche en hebben net een paar bergwandelingen van een paar dagen achter de rug. Rebecca heeft een goed restaurant uitgezocht, waar we heerlijk eten en ondertussen gezellig bijpraten met elkaar. 

Anja en Wim gaan na twee weken Bariloche verlaten, maar niet voordat we elkaar nog even gezien hebben. Hun plan loopt een beetje anders als gepland, daarom rijden we achter elkaar naar de stad, om een kopje koffie te gaan drinken. Ja, want Wim moet nog werken vandaag. Nadat we ongeveer twee uur later, ons kopje koffie op hebben, wordt het toch tijd om te gaan lunchen. Ja, maar Wim moet nog werken vandaag. We zien op een papier iets geschreven, dat op vele restaurants opgeplakt is, terwijl ze ook gesloten zijn. We informeren bij een winkel wat dit betekent. In Bariloche staken deze dag de restaurants (tot in de avond) maar in Buenos Aires, staakt ook het transport, waardoor er geen bussen of metro’s rijden. Gelukkig vinden we een restaurant dat hier niet aan meedoet. Onze lunch kost ons toch ook weer een paar uur, voordat we met elkaar terug naar de auto lopen. Dan is het moment om afscheid te nemen van elkaar, maar wie weet waar we elkaar de volgende keer weer tegen gaan komen. En de grote vraag voor ons is; zou Wim nog gewerkt

hebben die dag;-)  

Op de laatste avond in Bariloche, rijden we met de bus naar het centrum. We zijn na een paar dagen, naar een andere camping verhuisd, omdat we helemaal somber werden van de bomen. We hadden amper daglicht en in combinatie met bewolkt weer, voelen we ons daar niet prettig bij. Nu staan we 15 km van het centrum vandaan, maar de bussen rijden zeer regelmatig, dus hebben we geen lange wachttijd. Op vrijdagavond, het weekend van Pasen is het gigantisch druk. Er worden concerten gegeven, en op zondag zal het grootste chocolade paasei van 1000 kg te zien zijn. Voor ons vertrek moeten we toch echt een doosje chocolade meenemen. Het is niet te filmen, zo druk is het in de winkels. JP trekt een nummertje en moet een tijdje wachten, terwijl er 10 dames achter de toonbank staan te helpen. Nu kan de werkeloosheid niet hoog zijn, want als je ‘iets’ koopt, mag je eerst met je bonnetje naar de kassa om te betalen en vervolgens mag je de gekochte artikelen bij een andere dame ophalen. 

 

 

Na een week in Bariloche willen we graag verder reizen. We volgen de bekende route ‘Siete Lagos’ de 7 meren. Via Villa La Angostura, een stadje ten noorden van Bariloche, dat vooral wordt bezocht door de welgestelde van Argentinië, komen we einde van de middag aan in San Martin de los Andes. Onderweg zien we duidelijk dat de natuur veranderd in de mooie herfstkleuren. Vanaf deze plaats is het voor ons niet ver meer rijden om via een andere grensovergang terug te keren naar Chili. Maar eerst gaan we zorgen dat onze voorraad verse producten zoveel mogelijk op zijn, want het is toch jammer om dit af te moeten geven.

Los Antiguos (Argentina) => Isla Grande de Chiloé (Chili)

 

 

Na het weekend rijden we naar de grens van Argentinia om uit te checken, iets verderop rijden we na de douane post Chili weer binnen. We krijgen de gebruikelijke groente, fruit en vleescontrole, waar ik toch elke keer moeite mee heb. Nu moeten we zelfs de zwarte peperkorrels inleveren. In het dorp Chile Chico gaan we eerst onze voorraad aanvullen en tanken, voordat we de route gaan rijden naar en via de Carretera Austral. Vooraf hebben we geïnformeerd naar de condities van de weg, die redelijk goed blijkt te zijn. De totale lengte van deze bekende weg is 1200 km en grotendeels onverhard is. We hebben de tijd, dus we doen het rustig aan. Het enorme meer ‘Lago Buenos Aires’ loopt door in Chili. Net buiten het dorp begint de onverharde weg. Al snel rijden we door het mooie berggebied. De route loopt voor een zeer groot gedeelte langs het meer. Met de blauwe lucht en de zon, is het water zo mooi blauw. 

Na een tussenstop in Puerto Tranquillo, op een camping aan het meer, rijden we de volgende dag verder. Soms is het flink hobbelen en jammer genoeg is het grijs, bewolkt en regenachtig weer. Voor ons is het weer een luxe als we arriveren in Villa Cerro Castillo en op verharde weg verder kunnen rijden. Met een aantal flinke bochten, klimmen we de berg op richting Coyhaique. Dit is een centrale plaats in dit gebied, waar alles te krijgen is. In het centrum zijn vele toeristenkantoren om tours te boeken. Het is een tijdje zoeken, voordat we een camping vinden die open is en op 10 minuten lopen van het centrum. We ontmoeten Edwin een Nederlander, die 6 maanden door Zuid Amerika reist. We hebben gezellige dagen met elkaar. Na ruim twee maanden ontmoeten we Jens en Barbel uit Duitsland. Hun vrienden Claudia en Uwe komen er ook nog eens bij, dus er is al snel een gezellige sfeer. Edwin vertelt ons dat het mogelijk is om vanaf deze omgeving met de ferry naar Isla Grande de Chiloé te varen. We informeren bij het kantoor en besluiten ivm de prijsstelling voor onze auto vanaf Puerto Cisnes te vertrekken met de ferry. 

 

Vanaf Coyhaique rijden we naar Puerto Aysen. Met een stralende zon rijden we weg, maar al snel slaat het weer om en hebben we regen. Na een lunch in deze plaats, vinden we een prima plaats voor de komende twee dagen. De enthousiaste eigenaren, Nacho en Sandra hebben een camping met aan de overkant van de straat de rivier Simpson. Zelf verbouwen ze sla in groentekassen, ze bakken brood (op verzoek) en doen de was. Nou wat wil een mens nog meer. 

 

Het wordt tijd om naar Puerto Cisnes te rijden. We willen dichtbij de haven slapen, omdat we ’s morgens om 7.45 uur bij de haven moeten staan voor de ferry. We zijn op tijd, samen met andere mensen, maar we

wachten, en wachten. De ferry heeft een vertraging van ruim een anderhalf uur. Uiteindelijk als iedereen op de boot is, de auto’s goed vastgebonden zijn, vertrekken we om 12.00 uur, voor een 18 uur durende overtocht. We hebben mooi weer, dus kunnen we aan dek genieten van de zon en de mooie omgeving. De mensen wonen enorm afgelegen, ze hebben zelfs geen elektriciteit en er zijn veelal geen wegen. We zien veel viskwekerijen, dat een belangrijke inkomstenbron is voor dit gebied. We zijn ondertussen natuurlijk vreselijk verwend, na bijna een maand op het schip ‘Plancius’ tijdens onze reizen naar Antarctica. Deze ferry is gewoon weg smerig. We hadden een aantal broodjes opgesmeerd, er van uitgaande dat er een restaurant aan boord zou zijn. Maar op gezette tijden is het mogelijk om een broodje of pizza te kopen. Onderweg maakt de ferry 5 a 6 keer een stop, om mensen van boord te laten of op te halen. Dan zien we een dame bij een aanmeer plek aan boord komen; ze verkoopt maaltijden met gebakken vis, aardappelen en groente. Het duurt niet lang, voordat ze compleet uitverkocht is. In de avond, staan we aan dek te kijken als de ferry aanmeert op het strand, zonder dat er verder iets is. In dit gebied is een weg, want een auto rijdt snel de ferry op door het mulle zand. Op een andere aanmeerplaats, gaat een man van boord, die waarschijnlijk een huis aan het (ver)bouwen is. Hij krijgt hulp om zo snel mogelijk de vezelplaten, gipsplaten en andere bouwmaterialen aan wal te krijgen. Niet veel later, worden al deze materialen weer in een klein bootje geladen. Van slapen komt er weinig in de nacht, het is vergelijkbaar met slapen in een vliegtuig. 

 

In de ochtend, na meer dan 20 uur varen, zijn we blij als we op afstand de stad Quellon zien op het eiland Isla Grande de Chiloé, onze eindbestemming. Het allerbelangrijkste voor ons is, dat we een rustige, veilige

overtocht hebben gehad. Eenmaal aan wal, rijden we naar de supermarkt voor onze boodschappen. We strijken neer op een camping net buiten de stad, met alle voorzieningen die we nodig hebben en een uitzicht op de haven en de stad, met op de achtergrond de bergen met witte toppen. Zonder iets tegen elkaar te zeggen, weten we allebei; hier blijven we wel even, want we hebben het prima naar ons zin. We ontmoeten Anna en Henning uit Duitsland; ze zijn voor 1 jaar aan het rondreizen. Zij vertellen ons interessante verhalen over hun werkzaamheden in de gevangenis. Zij vertrekken tijdig van de camping, want niet veel later hebben we regen, regen, regen. Voor ons een reden om iets langer blijven, want we willen graag iets van het eiland zien. 

 

Morgen wordt het beter; Ojalá (Hopelijk)

 

Ushuaia => Los Antiguos

 

Voor de tweede keer gaan we van het schip met onze koffers terug naar de camping in Ushuaia, maar nu weten we zeker dat we verder reizen met onze auto. We starten langzaam weer op. Sergio kan aan de slag

 

met al onze was, we doen onze boodschappen en we hebben gezellige dagen met Robert en Gabrielle. Op onze laatste dag in Ushuaia bekijken we met elkaar de kaarten van Argentinië en Chili. Mark en Barbara zijn sinds een paar dagen op de camping, zij komen met hun truck vanuit het noorden. Altijd handig om wat reisinformatie met elkaar te delen.

 

Op maandagmorgen nemen we afscheid van onze reisvrienden. Deze dag rijden we tot de grens van Argentinië, waar we parkeren voor de nacht. De volgende morgen is het uitchecken en inchecken in Chili, met een zeer kritische dame, wat betreft de controle voor groente, fruit en vlees. Het lukt ons om op tijd in Provenir te arriveren voor de ferry naar Punta Arenas. Het is meer dan 2 uur varen om Tierra del Fuego te verlaten en het vaste land van Chili te bereiken. Punta Arenas is een behoorlijke grote stad, maar een camping kunnen we niet vinden. We rijden een stuk verder, totdat we een goede plaats voor de nacht vinden, zoveel mogelijk uit de wind, want die is weer enorm hard. 

 

 De volgende dag rijden we naar Puerto Natales; een leuk toeristisch plaatsje. Het is voor velen het vertrekpunt naar het National Park. Het waait enorm hard en het regent, niet echt het ideale weer om aan de haven te parkeren. Na een kort bezoek rijden we verder. Bij Cerro Castillo is het kruispunt richting de grens van Argentinië of naar het National Park. We besluiten naar het NP Torres del Paine af te slaan. Dit park is bekend om de unieke bergtoppen met de schitterende blauwe meren. Het is al avond als we parkeren op de camping. De wind van 70/80 knopen op het schip is harder als windsnelheden van 80 km, maar gevoelsmatig is het nu heftiger. De auto staat heel de nacht te shaken, niet de ideale weersomstandigheden voor een goede nachtrust. Het weer blijft hetzelfde de volgende dag, daarom rijden we via een andere route het park uit richting de grens van Argentinië. We rijden een behoorlijke afstand, waardoor we tegen de avond al in El Calafate zijn. Het is rustig op de camping, net buiten het centrum, dus kunnen we een goed plaatsje uitzoeken. Dat veranderd de volgende avond al snel, want in het weekend begint het festival van ruim een week, waar velen op afkomen. Binnen korte tijd, staan we compleet ingebouwd, maar het is gezellig druk. Op afstand horen we muziek; elke avond is er een live concert in een groot stadion aan de andere kant van de stad. We genieten een aantal dagen van het gezellige stadje, het warmere weer en laten ons informeren over het National Park Glaciares. 

 

 

Na het weekend rijden we naar het NP Glaciares. Vooraf hebben we een dubbel gevoel om naar een gletsjer te gaan kijken. Zeker omdat we zoveel mooie gletsjers gezien hebben tijdens onze reizen naar Antartica. Toch zijn we onder de indruk als we de enorme gletsjer Perito Moreno van dichtbij zien, die uitloopt in het fantastische blauwe meer ‘Lago Argentino’. Er zijn mooie wandelpaden aangelegd, zodat we voor een groot gedeelte langs de gletsjer kunnen lopen. Met de zon erbij en de schitterende lucht, is het een plaatje om te zien. Aan de andere kant van het NP is een camping aan het meer ‘Lago Roca’. Tijdens de route er naar toe, hebben we een bijzonder mooi uitzicht op de bergen met witte toppen, met af en toe een glimp van de gletsjer. De camping ligt afgelegen, is enorm groot en zeer goed verzorgd. Alleen in de avond is er voor een aantal uren stroom via een generator. JP krijgt het weer voor elkaar, om hier en daar een elektriciteitskabeltje te veranderen, zodat we de accu’s van de auto bij kunnen laden. Doordat het zo heerlijk rustig is, na alle drukte in El Calafate is het voor ons absoluut een reden, om een extra nacht te blijven en de volgende morgen een wandeling te maken langs Lago Roca. 

 

 

Om aan de andere kant van het NP Glaciares te komen is het circa 300 km rijden naar El Chaltén. Het is een stralende dag en van grote afstand zien we onderweg de bekende berg ‘Fitz Roy’. Een aantal keren stoppen we om van het uitzicht te genieten of het vast te leggen met de camera. El Chaltén is een compleet ander dorpje. Dit plaatsje wordt vooral door sportieve mensen bezocht die graag bergen beklimmen, wandelen, mountain biken etc. Na een paar dagen in het dorp, willen we naar ‘Lago del Desierto’ rijden, ongeveer 35 km verderop. Gedeeltelijk behoort dit nog bij het NP. We moeten een houten brug over van max 6 ton, terwijl onze auto veel zwaarder is. Hmmm, oké we nemen het risico en het gaat prima. Zo passeren we een tweede brug, maar zodra we voor de derde brug staan, die veel langer is, besluiten we om te keren. We willen geen groter risico nemen. We volgen dezelfde route terug en arriveren veilig in El Chalten. Het is nog vroeg genoeg om een paar uurtjes te rijden. Gedeeltelijk is Ruta 40 geasfalteerd, maar we moeten ook circa 80 km over een onverharde weg ‘under construction’ rijden, terwijl we grotendeels naast ons de nieuwe weg kant en klaar zien liggen. Tijdens een korte stop, zien we dat we onze antenne door al het hobbelen verloren zijn. Bij het meer ‘Lago Cardiel’ wordt het tijd om te stoppen voor vandaag. In de avond is het genieten van de mooie sterrenhemel, omdat we geen kunstlicht om ons heen hebben. 

 

Na een lange dag op de weg, komen we in de middag aan in het dorpje Perito Moreno. Het is voor vele reizigers een ideale rustplaats, om de route verder te volgen via Argentinië of af te slaan richting Chili vice versa. Door de vele bomen om ons heen, staan we uit de wind. De temperaturen worden warmer, dus hebben wij het al snel goed naar ons zin. Voor JP is het een mooi momentje om deze dagen een beetje onderhoud aan de auto te verrichten. Hannie neemt haar taak als huisvrouw op zich en zorgt dat het huisje van binnen weer lekker schoon is. In het dorp is een geweldige bakker, zoals zovele in Argentinië. Het is moeilijk om alleen brood te kopen, zeker als er van die heerlijke kaasbolletjes, ham/kaas broodjes of mini pizza’s liggen. 

 

Weer helemaal bij geklust, opgeruimd en opgewarmd van de zon, rijden we naar Los Antiguos. Een ander gezellig dorp, een paar kilometer voor de grens van Chili. We stoppen bij een restaurant, met Nederlandse eigenaren voor koffie en de lunch. De laatste tijd was het erg moeilijk om gebruik te kunnen maken van wifi. Op het terras is het heerlijk om internet te hebben en even te communiceren met de wereld. Behalve als we constateren dat onze bankpas misbruikt is. Los Antiguos ligt aan het meer ‘Lago Buenos Aires’, waar veel fruitboerderijen zijn. We bezoeken een boerderij winkel, waar we potten jam, chutney en chocolade inslaan. Er is een mooie boulevard aangelegd en bij het meer staan mannen te vissen. Met een beetje geluk gaat JP de komende dagen een hengel werpen. De grote vraag is; kan Hannie de vispan op het vuur gaan zetten? Het is heerlijk zomers weer, circa 3 maanden per jaar is het warm in dit gebied. Als we in de morgen met ons kopje koffie buiten willen gaan zitten, blijkt dat onze stoeltjes gestolen zijn. Niet dat ze zoveel waarde hadden, maar we missen nu wel het comfort. We hebben weer een nieuwe missie. 

 

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010