Brazilië

30 Apr 2014

 

Zodra we het kantoor voor immigratie hebben gevonden, doen we een goed woordje. Eerst krijgen we een visum voor 1 maand, maar dat is niet genoeg, want we willen graag in Brazil zijn voor het WK voetballen. En dat lukt ons.  (30 April t/m 19 Juli 2014)

 

Cassino

Ons verblijf in het mooie Brazilië zit er bijna op. We hebben genoten van onze reis door het enorme grote land. Met een verblijf van 90 dagen is het onmogelijk om alles te zien, maar we hebben een goede indruk gekregen van het land, de mensen en het lekkere eten. We volgen de route verder naar het zuiden. Er valt enorm veel regen, dat zien we later terug op de camping dichtbij Cassino. De halve camping staat onder water. Aan het begin van het terrein is er een plaats op een verhoging, waar we prima kunnen staan. De temperaturen worden koeler, waar we behoorlijk aan moeten wennen. Nog een paar dagen, dan zullen we de grens overgaan naar Uruguay. Dit land wordt in de boeken omschreven als het ‘Zwitserland van Zuid Amerika’. 

 

Gramado

 

Van de kust rijden we de bergen in naar Gramado. Onderweg zien we reclameborden met ‘Gramado Snowland’. Het zal toch niet waar zijn, dat we in de sneeuw terecht gaan komen? Kou, daar hebben we geen zin in. We hebben geluk, het is twee dagen stralend mooi weer, waarbij de zon heerlijke warmte geeft. Gelijk bij het binnen rijden van het stadje wanen we ons in Europa. Vele Duitsers, Italianen en Zwitserse mensen hebben zich hier in het verleden en nu nog gesetteld. Dat zien we terug aan heel de uitstraling van de panden, de winkels en alle snuisterijen die te koop zijn. Schoenen en chocolade zijn de toppers in dit gebied. Er zijn genoeg winkels om lekker rond te kijken. 

 

 

 

 

 

Praia de Bombas 

We zakken weer een stukje af langs de kust richting het zuiden. Bij Porto Belo nemen we de afslag om het schiereiland op te rijden. We hebben een adres van een camping, maar bij aankomst zien we dat alles gesloten is. Een brutaal mens heeft de halve wereld, dus stap ik op een dame af. Ik vraag haar of zij voor ons kan bellen, om te informeren of we kunnen kamperen. Het gaat moeizaam, we krijgen de indruk dat ze onder invloed is, maar uiteindelijk heeft ze contact. Ze doet een goed woordje voor ons. Even later komt de beheerster naar ons toe en kunnen we kamperen. De camping ligt pal aan het strand met alles er op en er aan. We hebben het goed naar ons zin. We vinden de lokale bar, waar we op een groot beeldscherm de belangrijke WK voetbalwedstrijden kunnen volgen. We besluiten dan ook tot de finale hier te blijven. We hebben genoeg energie en beginnen langzaam het hele terrein schoon te harken, dat met een dikke laag bladeren is bedekt. Het wordt erg gewaardeerd, waardoor we twee dagen gratis mogen kamperen. Nu zouden we wellicht bij een salaris (in NLD) van totaal € 13,00 voor 4 dagen hard werken, niet eens de hark uit de schuur halen, maar we hebben het vrijwillig met veel plezier gedaan. Tijdens de voetbal wedstrijden van Brazilië is het druk in de bar, maar als Nederland op het veld staat, zijn er maar weinig supporters. We hebben genoten om het WK van ‘dichtbij’ mee te maken. Uiteindelijk heeft Nederland een mooi resultaat geboekt. JP is toch een beetje van slag als ze de wedstrijd tegen Argentina verliezen, dat resulteert er in, dat dezelfde avond de oranje decoratie van de auto moet;-)  We ontmoeten Marco, die ons meeneemt voor een tour over het schiereiland. Het ene strand is nog mooier als het andere. Nu het wintertijd is, is het rustig en zijn veel hotels en restaurants gesloten. In de zomermaanden is het topdrukte. Als ik hem vraag naar de lokale vis ‘Achovada’ koopt hij die gelijk voor ons. Zo kunnen de vis bakken en proeven. We hebben er weken ‘plezier’ van, want we krijgen de vislucht niet uit de koelkast. Dit is niet de eerste keer, dus nu weten we het zeker. Vis eten we in het vervolg buiten de deur. 

 

Itanhaem en Guarau

Na drie gezellige dagen met allemaal Nederlanders, is het ook weer lekker om op zoek te gaan naar rustigere oorden. We rijden terug naar de kust, iets zuidelijker tot het plaatsje Itanhaem. We vinden een rustige camping met aan de overkant van de straat de zee. Het is nu hartje winter, maar gelukkig zijn de temperaturen nog lekker om van de zon, zee en het strand te genieten.

 

Na een paar dagen rijden we een stukje verder langs de kust en komen we eerst in Pirube. Dit is duidelijk een toeristische trekpleister. Een uitgestrekte boulevard, mooie stranden en genoeg hotels en restaurants. Er staan bijzonder mooie huizen, die waarschijnlijk als tweede woning benut worden door mensen uit de grote steden. Bij het toeristenkantoor krijgen we informatie over campings. We volgen de weg en komen uit in Guarau. Op de kaart is het niet te vinden, maar deze omgeving wordt door vele lokale mensen bezocht. Er is een schitterend en schoon strand, omringd door bergen met een beschermd natuurgebied. We vinden een perfect plaatsje op een camping pal aan het strand. Een restaurant naast ons met een grote TV, elektriciteit en wifi. Meer hebben JP en Hannie niet nodig;-) Op zaterdag supporteren we de Brazilianen, die gelukkig de voetbalwedstrijd tegen Chili winnen. Zondag zitten wij gespannen voor de TV, net zoals alle Nederlanders. Wat was het spannend! Het is super dat we weer een ronde verder zijn. We hebben gelijk gekeken wanneer de volgende wedstrijd is, zodat we kunnen zorgen dat we een goede locatie gaan vinden om de volgende wedstrijd te zien. 

 

Oranje Camping in São Paolo

 

 

We zijn helemaal bevangen door de Oranje koorts. We kopen oranje stof om de auto aan de voorkant te versieren. In gepaste stijl rijden we zaterdag 21 Juni de Oranje Camping op, waar we gelijk vele Oranje fans uit Nederland ontmoeten. We krijgen een prima plekje toe gedeeld met uitzicht op de honderden koepeltentjes en de luxere tenten, waar alle andere gasten in slapen. Sao Paolo ligt op circa 800 mtr hoogte en dat was goed te merken; wat hebben we het koud gehad de eerste dag. We zijn precies op tijd om aan te schuiven voor de lunch. Het eten wordt alle dagen in buffetvorm geserveerd, dat elke keer heerlijk smaakt. We ontmoeten gelijk twee andere wereldreizigers, Jody en Hendrik Jan.  Toeval bestaat niet, maar toch zijn we verrast dat we samen aan tafel zitten. Naast ons zit John gezellig met ons te praten. Ik spreek hem aan, want ik kan mijn ogen niet afhouden van de oranje gelakte nagels. Dan wordt het ons snel duidelijk, want hij is ‘Frau Antje’. Wat hebben we het gezellig met elkaar. Op zaterdag is het nog vrij rustig op de camping, maar de volgende dagen stroomt de camping vol. 

 

Het oogt rustig op zondagmorgen op de camping, maar het is druk met de media. We hebben een interview met Marjolein van de Telegraaf en Johannes maakt een fotosessie. De volgende morgen lezen we in de krant een kort stukje over onszelf, maar een foto van een paar blonde dames, was blijkbaar toch leuker. Na een rustige start in de morgen gaan we zondagmiddag met de bus naar een Worldcoach clinic. Een project dat zich richt zich voetbalcoaches in ontwikkelingslanden, die naast een voetbaltechnische opleiding ook sociale training krijgen. Een aantal bekende Nederlanders, waaronder Pierre van Hooydonk, Viggo Waas en Peter Heerschop  geven jonge kinderen in een armere wijk van Sao Paolo voetbal les en worden er verschillende partijtjes gespeeld Oranje- Brazilië. Gelukkig winnen de kinderen van Braziliaanse team het toernooi. Op de hoek wordt er door een lokale band gezellige samba muziek gespeeld. Terug op de camping begint na het diner de feestavond. De ‘Dikdakkers’ treden op, daar hadden wij nog nooit van gehoord, maar ze wisten al snel de feeststemming er in te krijgen. Later op de avond is er een optreden van Danny de Munk. Het feest gaat door tot in de late uurtjes.

 

Maandagmorgen is iedereen zeer vroeg op, maar is het verdacht rustig. De meesten hebben een paar uurtjes of helemaal niet geslapen. Rond 7.00 uur lopen (bijna) alle supporters in de Oranjemars richting het treinstation, waar ze een aantal keren over moeten stappen om bij het stadion uit te komen. Wij zijn niet meegegaan, omdat we geen kaarten hadden. Om veiligheidsredenen moest het Oranjeplein, binnen de hekken van het stadion plaats vinden. Zonder kaartjes, was er geen toegang. Wij kijken samen met een aantal andere Oranje fans de wedstrijd heerlijk rustig op de camping. Wat was het spannend, maar met een super resultaat. Holanda-Chili; 2-0. Deze dagen hebben we veel contact met Oranje fans. Het valt ons op dat de Oranje Camping echt een ontmoetingsplaats is. Vele Nederlanders wonen elders op de wereld en sparen speciaal om hier naar toe te reizen. Zoveel verschillende mensen, maar samen zijn we een grote familie. Aan het einde van de middag loopt langzaam de camping weer vol met blijde supporters. In de avond klinkt de gezellige muziek weer luid uit de boxen. Er wordt weinig gedanst, de meesten vinden het heerlijk om met een lekker biertje met elkaar te praten. 

 

Dinsdagmorgen is het een drukte met het inpakken van alle tassen en koffers. De camping stroomt deze dag compleet leeg. Er zijn mensen voor twee weken geweest, voor een lang weekend of zelfs voor twee dagen. We nemen afscheid en zo gaat ieder weer zijn eigen weg. We hebben bijzonder genoten en kijken op drie fantastische gezellige Hollandse dagen terug. 

 

‘Viva Holandia’, zingen vele Oranje fans en we hopen dit nog lang te blijven doen. 

 

 

WK Brasil 2014 - Copa do Mundo - Holanda!!!

 

Paraty

De route langs de kust vanaf Rio tot en met Santos wordt beschreven als een van de mooiste routes via de snelweg. Dat klopt zeker. Wij zijn op weg naar Paraty dat ongeveer op de helft van de route ligt. In de middag wordt het steeds rustiger op de weg en vanaf 15.00 uur ’s middags is alles gesloten. De Brazilianen zitten klaar om de voetbalwedstrijd Brazilië -Mexico te kijken (om 16.00 uur). Paraty heeft een groot historische centrum waar in de straten geen kinderkopjes liggen, maar grote keien. Ontzettend handig dat wij precies

door deze straatjes rijden met de auto. Het is even zoeken naar een camping. Niet dat er geen zijn, maar deze keer een plaats zoeken waar we welkom zijn en die op loopafstand van het centrum is. Eenmaal een plaats gevonden, kunnen we nog net een klein gedeelte van de voetbalwedstrijd zien, jammer genoeg was er geen overwinning voor Brazilië. 

 

We nemen een kleine time out om alles bij te werken. We poetsen onze villa van binnen en van buiten. Op tijd zitten we voor het grote beeldscherm om de voetbalwedstrijd Nederland- Australië te zien. In de middag lopen we naar het historisch centrum. We zijn zeer onder de indruk hoe mooi het is. De muren van veel panden zijn wit, waarbij elk huis of gebouw de kozijnen en deuren in een vrolijke kleur is geschilderd. Alles is goed onderhouden en de straten zijn autovrij. Het is niet voor niets dat dit centrum behoort tot een beschermd nationaal monument. In de avond signaleren we twee Nederlanders, dat was niet zo moeilijk. Een heeft  de Nederlands vlag op het gezicht geschilderd en een oranje vest aan. We maken een praatje met elkaar en drinken samen een biertje op de overwinning van Nederland. 

 

Op de camping is een Argentijnse journalist. Hij vraagt of hij foto’s van ons mag maken met een interview voor tv. Wij vinden het goed, maar ik  vertel er wel bij dat we een klein beetje Spaans spreken. Dat is geen probleem. Het thema, hoe kan het ook anders is voetbal. Meerdere keren staan we voor de camera, soms wel erg close up, dus we zijn benieuwd wat het zal worden. Gustavo heeft beloofd ons het filmpje toe te sturen. 

 

Rio de Janeiro

 

Zondagmorgen is het nog ruim 100 km rijden naar de grote stad. Het is heerlijk rustig op de weg. Wat is het spannend als we de kilometers lange brug bij Niteroi over rijden om via de oostzijde Rio binnen te komen. We turen en zoeken naar Cristo, die hoog op de berg staat. Het gaat allemaal zo makkelijk en zo snel. Voordat we het weten, staan we bij Pão de Açúcar (Suikerbrood berg) en hebben we een plaats voor onze auto. We lopen naar het strand, waar we het even moeten verwerken, dat we gewoon in Rio zijn met onze eigen auto!!! Daar zijn we best trots op. In de middag gaan we met de bus naar Parque Nacional da Tijuca waar het enorme grote beeld ‘Cristo Redentor’ op de hoge Corcovado berg staat. We zijn duidelijk niet de enigste toeristen. Door het mooie weer en het WK voetbal stroomt de stad over van toeristen, maar het is een

gezellige drukte. Vanaf de berg hebben we een fantastisch mooi uitzicht over de stad, de stranden en de omringende eilanden. Eenmaal terug in de wijk met het gelijknamige beroemde strand ‘Copacabana’ komen we in het bruisende voetbal wereldje. Er staat een enorme grote tent van de Fifa, waar je allerlei souvenirs, shirts, gadgets kan kopen van WK Brasil 2014. Op het strand is er een afgeschermde ruimte voor het Fifa Fan Fest. Er hangt een giga groot beeldscherm, er zijn stands en attracties van verschillende merken en de kraampjes voor drinken ontbreken er niet. Deze middag is het druk, mede omdat in de avond Argentinia moet spelen in deze stad. Er zijn genoeg supporters op af gekomen. 

Terug bij onze auto ontmoeten we Roman, een Duitse wereldreiziger, die bijna twee jaar onderweg is. Even later komt Dieter naar ons toe; een Braziliaan die goed Engels spreekt en een fan is van Holland. We maken een gezellig praatje met elkaar en niet veel later stappen we bij Dieter in de auto. Hij wil ons het fort laten zien. Helaas krijgen we geen permissie om dit te bezoeken, omdat het Engelse voetbal team hier traint. Hij trakteert ons op een empada; een heerlijke versgebakken snack van deeg gevuld met garnalen. Ondertussen vertelt Dieter ons verhalen over Rio, over ervaringen en gezellige moppen. We krijgen een uitnodiging om samen met hem bij de Germania Club op dinsdag de voetbalwedstrijd Brazilië-Mexico te komen kijken. Jammer genoeg lukte dat niet voor ons, omdat we anders in tijdnood zouden komen.

 

Met een veilig gevoel worden we op maandagmorgen wakker in het militaire gebied van Pão de Açúcar. Iedereen is weer aan het werk, zo ook de bewaking die over het verkeer c.q. parkeren gaat. We mogen hier niet langer blijven staan en moeten op zoek naar een andere plaats. We krijgen een tip, maar dat kunnen we niet vinden. We rijden dwars door de stad. Ineens zie ik (Hannie) alleen maar bussen om ons heen rijden. En jawel hoor, we rijden zo de bus terminal binnen. Wat een stunt weer. Eerst worden we terug gestuurd, maar als er 3 rijen dik bussen achter ons staan, gaat dat niet lukken. Ook wordt het kritisch met de hoogte van het gebouw, maar het past en gaat allemaal net. Via de andere kant rijden we lachend de terminal uit. We vinden een prima plaats bij ‘Marina da Gloria’ een parkeerplaats aan een mooie haven, waar genoeg luxe jachten in het water liggen te dobberen. Deze dag gaan we het historisch centrum van Rio verkennen. De lokale mensen trekken hun neus een beetje op en zijn niet enthousiast over het centrum. Wij vinden het leuk om door de straten te lopen met de historische panden en pleinen. Rond de middag treffen we het als we precies voor het zeer bekende restaurant ‘Confeitaria Colombo’ staan. Het is alleen al een feest om er gewoon binnen te kijken. Het heeft een bijzonder mooi historisch interieur; in de vitrines lachen de vele gebakjes, taarten en snacks ons toe. Op de eerste verdieping is een buffet (zoals in zeer veel restaurants in Brazilië). In vele restaurants betaal je voor het gewicht dat je op het bord hebt, hier betaal je een totaalprijs voor het buffet. En als er zoveel lekkers om je heen staat, dan is de verleiding zeer groot, om iets teveel te eten. 

 

Op dinsdagmorgen gaan we de bruisende stad verlaten. We rijden langs de bekende stranden Copacabana en Ipanema. Voor het Caesar Park Hotel staan zeker 5 politiewagens het hotel te bewaken. De Nederlandse voetballers zullen zich absoluut veilig voelen. Het is een bijzonder mooie route langs de kust met de mooie stranden. We zijn zeker twee uur verder, voordat we daadwerkelijk buiten de stad zijn via de westzijde. Ondanks dat het een kort bezoek was, hebben we in twee dagen de highlights van de stad gezien, de sfeer geproefd en er bijzonder van genoten. 

 

Cabo Frio

We komen steeds een beetje dichter bij de grote steden Rio en Sao Paolo. Op vrijdag de 13e willen we op tijd een stekkie vinden om de belangrijke voetbalwedstrijd Nederland-Spanje te zien. Via Cabo Frio rijden we naar het uiterste puntje Arraial de Cabo. Fantastische stranden en een sfeervol dorp. Maar op de camping zijn we niet echt welkom. De beheerder verwijst ons naar de camping in Cabo Frio. Oké, dan gaan we daar naar toe. Hij legt uit waar het is, maar in een grote stad is dat niet makkelijk te vinden. JP raakt gestrest als het bijna 16.00 uur is en we nog rond rijden. We parkeren de auto en gaan op zoek naar een tv. Precies op tijd, ploffen we neer op een terras en genieten we samen met de Brazilianen van de geweldige wedstrijd. Vele Brazilianen zijn grote fan van Holanda. 

 

Via de kust rijden we verder. We maken een stop in weer zo’n leuk dorp Saquarema aan het strand. We worden gelijk door verschillende lokale bewoners aangesproken. Er komt zelfs iemand naar ons toe en wijst waar hij woont. We kunnen bij hem komen douchen als we willen. We blijven ons verbazen, hoe gastvrij de mensen zijn. 

 

Santa Cruz Cabrália

We hoppen van de kustweg terug naar de hoofdweg om vervolgens weer richting de kust te rijden. Het is weer een lange dag in de auto. Eenmaal in Porto Seguro weten we niet wat we zien. Het lijkt de Spaanse kust wel; Grote hotels, restaurants en vele souvenirwinkels. Langs heel de boulevard is het een groot toeristisch gebeuren. Wij rijden verder naar het dorpje Cabrália, waar we een paar dagen op de camping staan. Een heerlijk rustig plaatsje aan zee.

 

Ilhéus

Na Salvador zakken we, voor zover het mogelijk is, af naar het zuiden langs de kust. Het eerste gedeelte moeten we via dezelfde hoofdweg terug, maar dan kunnen we een afslag nemen naar de kust. Het wordt een lange dag, want we kunnen niet echt een plaatsje vinden voor de nacht. Daarbij wordt het al rond 17.15 uur donker, omdat het nu herfst/winter periode is. De volgende dag gaan we weer op pad. Einde van de middag parkeren we aan het strand net voorbij de stad Ilhéus. We ontmoeten een Nederlander die samen met zijn dochter in deze stad woont. Na 2 dagen rijden we een klein stukje verder en zien we een grote camping aan zee. Even goed kijken waar we de auto parkeren, tussen de vele palmbomen met kokosnoten. We lopen naar het strand en zien werkelijk kilometers wit strand zonder dat er iemand is. Het is een plaatje om te zien.  We maken lange strandwandelingen, proberen een beetje bruiner te worden en genieten van de schitterende omgeving. Na een paar dagen moeten we echt vertrekken, omdat onze voorraad op is. 

 

 

 

Salvador

 

 

Hoewel we zeker niet elke grote stad bezoeken, staat Salvador wel op ons lijstje. Na ruim vier maanden zien we de zee weer. We staan zelfs op een camping met uitzicht op zee. We reizen met de bus naar het historische centrum toe. Het is zeker een uur rijden, voordat we het centrum bereiken, waarbij we een groot gedeelte langs de enorme lange boulevard rijden. Het ziet er keurig uit en in het water liggen vele surfers te wachten op de juiste golf. 

 

In de straten in het centrum liggen kinderkopjes, dus het is goed uitkijken met lopen, maar daardoor zo sfeervol. Verkopers komen gelijk op ons af, met lintjes die we als cadeautje krijgen. Dat kennen we ondertussen wel, zulke grappen, dus dat pakken we niet aan. Mooie dames lopen in traditionele kleding rond, met enorme brede rokken. Uiteraard is dit bedoelt om een betalende foto te maken. Het centrum is vol gebouwd met historische panden, die in verschillende kleuren zijn geschilderd. Smalle straatjes, waarbij het ene pand nog mooier is als het andere. Aan kerken is er ook geen gebrek. We struinen door de sfeervolle straatjes, met de zee op de achtergrond, het is geweldig. In de middag gaan we met de lift, naar het lager gelegen gedeelte van de stad. In Mercado Modelo staat vol met souvenirs winkeltjes. In veel winkels hangt kleding in de kleuren van het Braziliaanse voetbal team.  Als we de highlights van het historisch centrum hebben gezien, rijden we met de bus terug naar de camping. 

 

Cachoeira

 

Langzaam maar zeker komen we steeds een beetje dichterbij Salvador. Maar eerst willen we Cachoeira bezoeken. Deze plaats ligt aan de rivier en precies aan de overkant ligt Sao Felix. Op zaterdag is het goed druk in het centrum met alle marktkramen. We doen onze boodschappen en besluiten de volgende morgen terug te gaan. Tegen de avond horen we ineens een scherp piepend geluid om ons heen. We kijken rond en zien een grote groep super kleine aapjes in de bomen. Op zondagmorgen is het rustig in het centrum. Het heeft bijzonder mooie kleurrijke, historische panden. De Portugese invloeden uit het verleden zijn hier duidelijk te zien. Terwijl ze straten met slingers aan het versieren zijn, horen we ook muziek. Een muziekkorps, met zeer jonge deelnemers loopt door de straten. De choreografie van de dansende dames loopt niet helemaal vlekkeloos, het is een genot om naar te kijken. Terug bij de camping, moeten we nog even iets afhandelen. We hadden ineens een kater, niet van de drank, maar van de beheerder. Bij aankomst vroegen we naar de prijs voor een nacht kamperen en of we elektriciteit konden gebruiken. Ze gingen aan de slag, maar daar bleef het bij, dus heeft JP uiteindelijk zelf ergens een stopcontact gevonden. Nu komt hij met een extra rekening voor het verbruik van de elektriciteit. Pech, maar dat gaan we toch echt niet betalen. 

 

Parque Nacional Chapada Diamantina

 

Het is weer tijd om de hoofdweg af te gaan. We rijden naar Lencois, een stadje dat in het Nationaal Park ligt. Deze omgeving is bekend om de vele watervallen en natuurlijke poolen in grotten. We hebben een adres van een camping, maar als we eenmaal door de smalle straten rijden, lukt het niet om verder te gaan. We balen, want het ziet er zo sfeervol uit. Als we aan de rand van het dorp uitstappen, stopt er een bewoner. Hij weet waar de camping is. Hij zegt dat het geen probleem is om daar te komen met onze auto. Ik (Hannie) rij samen met hem er naar toe, zodat ik kan zien hoe we moeten rijden. Echt super, want het is een mooie grote camping en zo kunnen we het plaatsje en de omgeving verkennen. We stappen een toeristenkantoor binnen om te informeren naar een tour. We haken al snel af als hij begint te vertellen dat we eerst 140km in de auto zitten. We doen niet anders de laatste dagen, dus daar hebben we geen zin in. We hebben een plattegrond, dus besluiten we zelf te gaan wandelen naar watervallen net buiten het stadje. We hebben er zin in, we hebben alles bij, dus klimmen we via de steile straten naar boven. We zien een zandpad waar we in lopen. Aan het einde ontmoeten we drie jongens, die vragen waar we naar toe gaan, want daar is niets. Een beetje teleurgesteld lopen we terug. Ze proberen ons nog een tour aan te smeren, maar daar hebben we gewoon geen zin in. We lopen naar de rivier, waar de lokale bewoners hun kleding wassen en op de grote rotsen laten drogen. 

 

Parque Nacional Chapada dos Veadeiros

 

We moeten een flinke afstand overbruggen om van het westen van het land naar Salvador aan de oostkust te komen. Dagen zitten we op de weg, met om ons heen allemaal grote, zwaarbeladen vrachtwagens. Ook staan wij net als de vele truckers voor de nacht bij de enorme grote tankstations. Net voor de hoofdstad Brasilia gaan we de snelweg af. We zijn die morgen nog maar een paar uurtjes aan het rijden, als we een grote camping zien, met uitzicht op een waterval. Heerlijk even een dagje van de natuur genieten. In de middag lopen we naar de waterval, langs de rivier en door het bos.

 

Na een dag genieten rijden we vol energie naar de dorpjes Sao Jorge en Altos Paraiso. Ondanks dat we zien dat op veel plaatsen de wegen verhard en verbeterd worden, is dit nog lang niet overal. Grote gedeeltes hobbelen we over de zanderige wegen. We komen laat aan in Sao Jorge; een klein, zeer toeristisch dorp aan de rand van het Nationaal Park. 

 

Vale da Lua

 

De volgende morgen kijken we in het plaatsje Sao Jorge rond en doen we onze boodschappen. Eenmaal onderweg zien we borden staan ‘Vale da Lua’, het maanlandschap waar we over gelezen hebben. We volgen het zandpad naar beneden en parkeren de auto. We lopen de wandelroute, waarbij we af en toe stoppen en om ons heen kijken. Het is mooi, maar we zijn niet zwaar onder de indruk, totdat…. we bij de rivier aankomen. Het stromende water heeft de grote gladde stenen bijzonder mooi uitgeslepen. En wat is het water helder! Het is een plaatje om te zien. We zijn blij dat we de moeite namen om toch te gaan kijken. Via de binnenwegen, die over het algemeen heel goed zijn en heerlijk rustig, rijden we tot het punt dat we de hoofdweg weer op kunnen. Terug in truckers land! 

 

Parque Nacional Chapada dos Guïmarães

We gaan na een aantal dagen de Pantanal verlaten. Terug in Cuiaba hebben we twee uur nodig om de stad uit te komen ivm wegomleidingen. Eenmaal op de juiste route rijden we naar het National Park Chapada dos Guïmarães. In de morgen heb ik voorgelezen wat er te zien is in dit gebied. Maar de chauffeur (JP) en gids (Hannie) zitten vandaag niet helemaal op een lijn. De chauffeur blijft met het zelfde tempo doorrijden, terwijl de gids af en toe nog iets zegt: oh daar was een rivier, oh ik geloof dat daar een camping was, oh daar was een waterval. En zo zijn we alweer uit het NP voordat we stoppen. JP vond het niet echt een boeiende omgeving en Hannie vindt het niet de moeite om weer terug te gaan rijden. In het dorpje Chapada vinden we een zeer nette camping met een warm ontvangst. 

 

Pantanal

 

Het grootste drasland gebied ter wereld; de Pantanal. We rijden naar het zuiden via de plaatsen Campo Grande en Miranda. Voorbij deze plaats is er een onverharde weg om het gebied in te rijden. Zodra we op deze weg zitten, gaan de ramen dicht. De auto zit gelijk vol muggen, die ons bloed erg lekker vinden. Voor de nacht staan we op een mooie locatie aan de rivier. Op het terrein lopen en in de bomen krioelt het van de vogels. Op de terugweg stoppen we bij een rivier. Een lokale bewoner roept en gooit eten. Binnen korte tijd liggen er 6 kaaimannen op de kant. 

 

Om het noorden te bereiken, rijden we via de zeer drukke, met zwaarbeladen vrachtauto’s via de verbindingsweg naar Cuiaba. Voorbij deze grote stad, die we toch vrij snel uitrijden, komen we in Poconé. Net buiten deze plaats begint de ‘Transpantaneira’ de onverharde weg met als eindpunt Porte Jofre. In het regenseizoen stroomt de Pantanal voor 80% onder, daarmee is het gebied soms enkele maanden onbereikbaar. Boven de weg hangt een bord, waar officieel de route begint. Parkwachters roepen naar ons. We stappen uit en zien een flinke kaaiman op de kant liggen. De dame loopt er vrij dichtbij, maar ik ga er toch graag met een grote boog omheen. Iets verderop kunnen we kamperen. Het is een plaatje om te zien. Zoveel verschillende vogels lopen en vliegen om ons heen. De koeien lopen half onder water. Deze dag is er geen elektriciteit, waardoor het ’s avonds aardedonker is. We horen van alles om ons heen gebeuren. 

Vol goede moed gaan we op pad, om via de Transpantaneira verder te rijden. Maar… na een aantal houten bruggen bekruipt mij (Hannie) ineens de angst. Er staan geen verkeersborden bij, welk gewicht de bruggen kunnen dragen. Er is een stuk hout kapot gereden in een brug en dat alles bij elkaar, doet ons besluiten terug te keren. We stoppen bij een Pousada (Hotel) aan de andere zijde van de weg. We blijven hier voor een dag en gaan in de avond op Safari tour. Tijdens de tour schijnt de gids met een felle lamp het donker in, op zoek naar dieren. We zien veel kaaimannen en een paar kleinere dieren maar daar blijft het bij. Al met al was het een leuke trip en je moet gewoon geluk om  wildlife te spotten.  

 

De fotograaf heeft het deze dagen druk gehad. Het was hard werken, zei hij. Een mooie selectie is te zien op de foto pagina. 

 

Bonito

Het wordt nu iets moeilijker met de communicatie, want we moeten omschakelen naar Portugees. Onderweg probeer ik middels een woordenboekje wat woorden op te pakken, maar al snel wordt ik afgeleid door toekans, ara’s en andere vogels die rond vliegen. We gebruiken onze handen en voeten wel om uit te leggen wat we nodig hebben.  Deze dagen hebben we bewolkt en regenachtig weer. In de omgeving zijn er vele rivieren en natuurlijke waterbronnen, waar je kunt snorkelen. Maar het weer laat het niet toe om dit te doen. We verblijven een paar dagen in Bonito, waar we het centrum in lopen om rond te kijken. 

 

 

Grens Paraguay/Brazilië

We rijden naar de grens toe. Eerst stoppen we bij het gigantische shopping centrum. We lopen er rond en weten niet wat we zien. Zoveel luxe en er is zoveel te koop. Maar de prijskaartjes liegen er niet om, alles staat in US Dollars geprijsd. Het is duidelijk dat er genoeg geld is om te spenderen. We maken ons laatste geld op, voordat we naar het kantoor van de immigratie rijden. Maar waar is het kantoor? We hebben geen idee. We vragen het meerdere malen en rijden rondjes, voordat we uiteindelijk Brazilië in kunnen rijden. 

 

 

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010