Argentina

2 Feb 2014

 

Ook in Argentinië mogen we trots zijn dat we uit ‘Holanda’ komen. Menig keer beginnen lokale mensen over: Maxima, de Olympische Spelen en de aankomende Wereldkampioenschappen voetbal. De Nederlandse club wordt ‘Naranja Mecanico’ genoemd. 

(2 Februari t/m 16 Maart 2014)

 

Parque Nacional del Iguazú

 

Om afstanden te overbruggen, rijden we vele kilometers richting het noordoosten, om uiteindelijk onze plaats van bestemming te bereiken.

 

Dichtbij het drielandenpunt (Brazilië, Paraguay en Argentinië) ligt het natuurpark, waar de grote rivieren Paraná en Iguaçu samenvloeien.  Beroemd om de enorme watervallen van 2700 mtr breed die 80 meter naar beneden kletteren; Cataratas genoemd.  Eenmaal in park zien we al snel toekans vliegen. Eerst gaan we met het treintje naar het bekende uitkijkpunt ‘Garganta del diablo’ (duivelskeel). Via vele loopbruggen over de brede rivier zien we het vele water naar beneden vallen. Het is indrukwekkend, zoveel water, dat een gigantisch geluid veroorzaakt. We zijn echt weer terug in de jungle, dat zien we aan de vele verschillende vogels, de dieren en ontzettend veel verschillende vlinders. In het park zijn verschillende wandelroutes, zodat we van alle kanten de watervallen, afzonderlijk of als geheel kunnen zien. Op een gegeven moment zien we het water niet alleen kletteren, maar voelen we het ook goed, als het flink gaat onweren. Deze keer waren we zo slim om de regenponcho’s mee te nemen. Na een heerlijke dag in het park, rijden we naar het stadje Puerto Iguazú. Daar vinden we een super mooie, relaxte camping, waar we het prima naar ons zin hebben. Hier vermaken we ons wel de komende dagen en kunnen we ons voorbereiden op het volgende land. 

 

Van Salta naar Iguazú

Het is bijna 1500 km rijden naar onze volgende bestemming Cataratas beter bekend als de watervallen van Iguazú. Voor meer dan de helft van deze route is het gewoon saai onderweg. Er is veel agri cultuur met weinig spannende momenten. We volgen eerst Ruta 16 die overgaat in Ruta 12. Na Resistencia, altijd even puzzelen in een grote stad, volgen we Ruta 12 verder. Totdat ik tot ontdekking kom, dat we de verkeerde richting op rijden. Gelukkig is er iets verderop een andere weg, zodat we een loop kunnen rijden. Een ommetje van 200 km dat natuurlijk onenigheid geeft tussen chauffeur en bijrijder.

 

Want ja, wie was er nu fout;-) We vinden elke avond goede plekjes voor de nacht. Verder naar het oosten toe, zijn er campings genoeg. Waarbij de uitstraling, het onderhoud en de prijzen soms enorm uit een lopen.  Als we op zondag na een lange dag rijden op een verwaarloosde camping aankomen, waar ze ook nog eens een hoge prijs rekenen, besluiten we een ander stekkie te zoeken. Uiteindelijk vinden we een mooi rustig plekje naast een park. Als we ’s avonds buiten zitten, genietend van een glas wijn, zien we een kleine uil dichtbij ons. Zelfs zo dichtbij, dat zij (of hij) op het dak van onze auto gaat zitten en daar gewoon lekker een tijdje rond blijft kijken. 

 

Veel mensen kennen de tempels van de Maya’s en de Inca’s, maar veel minder bekend zijn de Jesuit Missiones. In San Ignacio bezoeken we de ruïnes die indrukwekkend groot en mooi zijn. Opvallend is dat, net als bij de tempels, er een enorme rust uitstraalt. Op de site. De Jesuits zochten de locaties in vruchtbare gebieden bij rivieren en voldoende vegetatie. De vele sites zijn te vinden in Argentinië, Paraguay en Brazilië. 

 

In de gelijknamige provincie Misiones worden we door de politie aangehouden. Een van de weinige keren tot nu toe in Argentinië. Terwijl we bij de tolpoort stoppen om te betalen, zien we een agent naar het midden van de weg lopen. Hmmm dat belooft wat en inderdaad de intuïtie was goed. Hij wil onze papieren zien, dus zonder problemen overhandigen wij de (kopie) documenten. JP moet uitstappen en hij begint naar de koeienvanger van de auto te wijzen. Wat een grapjas, hij zegt dat het verboden is. Het was ons al binnen enkele seconden duidelijk dat het hier om geld gaat. We gedragen ons heel dom. Dan loopt hij naar de achterkant en tekent in het stof op de auto een rondje met 80 er in. We hebben geen stikker en die is verplicht. Heel verbaast vraag ik hem of we nu een andere auto moeten kopen? Hebben jullie een andere auto voor ons dan? Het loopt niet volgens plan van de mannen. Een collega staat heel aandachtig onze documenten te bestuderen, maar we weten uit ervaring dat ze geen bal snappen van de papieren. Nee, het gaat niet lukken, we zijn geen interessant doelwit, dus kunnen we uiteindelijk doorrijden. 

 

Langzaam aan wordt de omgeving mooier, tropisch en groener. De route volgt voor een groot gedeelte de rivier Paraná, de grens tussen Paraguay en Argentinië.  Na een bezoek aan verschillende dorpjes en twee overnachtingen op een enorme grote, zeer verzorgde camping aan het Lago Uruguay gaan we Parque Nacional del Iguazú.

 

Salta

 

Terwijl we dachten dat juist de weg van Cachi naar Salta slechter zou zijn, is dit grotendeels asfalt. We settelen ons op de camping met één van de grootste zwembaden ter wereld. Bij aankomst is het nog gevuld met water. Een aantal dagen later lijkt het net of we aan zee staan. Het is ineens laag water en daarna blijft het zwembad leeg, we hebben geen idee waarom dit is. Maar dat hebben we wel vaker. Mooie campings zijn aangelegd, maar onderhoud daar hebben ze nog nooit van gehoord. Een aantal keren bezoeken we het centrum. Voor ons is dit echt nadenken en plannen, wat ook hier is alles heel de middag gesloten. We blijven het een rare levensstijl vinden. Regelmatig zien we andere Overlanders, waarbij de Europeanen goed vertegenwoordigd zijn. We hebben een paar gezellige dagen met Susann en Claudio en met Edelgart en Gernhard. Een ieder doet lekker zijn eigen ding en in de avond is het gezellig toeven met elkaar onder het genot van een glaasje wijn. 

 

Ook wij moeten onderhoud plegen. Wij laten twee nieuwe accu’s in de auto plaatsen, omdat deze aan vervanging toe zijn. Er is een goede service, want ze komen gewoon naar de camping toe. Alles werkt prima, althans dat denken we. Na ruim een week op de camping, reizen we verder naar het noordoosten van het land. We weten al dat de route niet echt spannend is. We rijden over het platteland met rechte wegen. Na 350 km stoppen we bij een plek om te overnachten. We willen onze slide out openen, anders kunnen we niet slapen, maar dat blijkt niet te werken. Ik heb al snel door, dat we met dezelfde situatie te maken hebben, als in La Paz. Ons ‘huis’ stond naast de auto en toen werkte het systeem ook niet. JP checkt alles wat mogelijk is, maar we weten dat de nieuwe accu’s de oorzaak moeten zijn. En nu? We overwegen de mogelijkheden en besluiten terug te keren richting Salta. Onderweg slapen we in een hotel. De volgende morgen gaan we vroeg op pad, om tijdig voor de middag sluiting terug te zijn in Salta. Dat lukt prima, maar……… het is Carnaval en alles is gesloten. Er is een kleine shop van het bedrijf bij de grote supermarkt, daar rijden we naar toe. Ondanks dat de bereidheid er is, kunnen de werknemers ons niet helpen. We moeten de volgende dag terug naar het bedrijf. Ook deze dag gaan we op zoek naar een hotel. 

 

De volgende morgen rijden we terug naar het bedrijf. Ze helpen ons gelijk en het is al bekend dat we een probleem hebben. Ze hebben niet de accu’s met de hoeveelheid ampères die we nodig hebben, dus worden de oude accu’s, die ze gelukkig nog hadden, terug geplaatst. We rijden naar een andere winkel toe. Daar hebben we geluk, ze  kunnen ons helpen. Er worden wederom twee nieuwe, zwaardere accu’s geplaatst, alles wordt eerst getest, voordat we betalen en afscheid nemen van Marcelo. Nog even een nachtje op de camping in Salta, voordat we opnieuw onze route gaan rijden naar het noordoosten. 

 

Cachi

Van Cafayate rijden we via de schitterende route naar Cachi. Onderweg stoppen we regelmatig om van de mooie omgeving, met onder meer de enorme cactussen te genieten. Na de pas dalen we via vele bochten af naar Cachi; een klein dorpje met in het centrum de grote plaza. Het is zoeken naar winkeltjes waar we eten kunnen kopen voor de barbecue. De bewoners zijn heel vriendelijk, ze geven graag uitleg waar we het kunnen vinden. Als we het museum willen bezoeken, is het precies die dag gesloten in verband met een feestdag. Jammer dan. 

Cafayate

Argentinië is enorm groot, dus hebben we een aantal reisdagen achter elkaar om onze volgende bestemming Cafayate te bereiken. Maar het is bijzonder relaxed onderweg, we komen maar weinig verkeer tegen. Dit is echt een land waar we vele panorama views hebben. Elke dag zien we condors vliegen en vele papagaaien. Op de camping in Mendoza waren het kleine groene papegaaien. In deze omgeving zijn het de grotere met groen en donkerblauwe kleuren. Na een overnachting in Famatina en Londres, rijden we langs de grote olijf- en wijngaarden en notenbomen. Wanneer we onderweg stoppen voor een sigaret, zien we zakken gepelde walnoten liggen. Er is niemand, maar zoals ik voorspelde staat er al snel iemand bij ons en kopen we een grote zak noten. 

 

Net buiten de stad Cafayate zijn campings die druk bezocht zijn in het weekend. We vinden dit stadje ontzettend leuk. Het is op loopafstand van de camping. Op zaterdagavond lopen we naar de andere kant van de stad. Er is een optocht, die we wel willen zien. Aan het begin van de straat zien we hele stapels spuitbussen met schuimspray staan. Ze hebben hier het gekke gebruik om met schuimspray rond te spuiten. Je ontkomt er niet aan om binnen korte tijd onder het witte schuim te zitten. Daar hebben we echt geen zin in, dus het wordt een kort bezoek.  

 

We bezoeken een Bodega in het begin van de stad. We krijgen een rondleiding met een uitleg over het proces van het plukken van de druiven tot het maken van de wijn. Het is een kleiner wijnhuis en hier wordt nog veel met de hand gedaan. Nu kan ik wel een beetje Spaans, maar hier praten ze ‘muy rapido’ (heel snel). Toch begrijpen we het grootste gedeelte wel en het was voor ons niet de eerste keer dat we een wijnhuis bezochten. Ja en het leukste is na afloop; de proeverij!! De bekendste en lekkerste wijnen van Argentinie zijn: de rode wijn Malbec en de witte wijn Torrontés.

 

Parque Nacional Ischigualasto en Talampaya

 

De hevige regenval heeft behoorlijke consequenties gehad. In het PN Ischigualasto ook wel ‘Valle de la Luna’ (Maanvallei) genoemd, kun je in konvooi een route van 40 km rijden. Er zijn op deze route 5 uitkijkpunten. Het park is door de vele regen gedeeltelijk afgesloten. Op de dag van aankomst zijn 2 punten te bezoeken. Via dezelfde weg rijdt je weer terug. We wachten af of het de volgende dag wel open zal zijn. In de morgen zijn er 3 punten open. Uiteindelijk is het een derde van het park dat we dan zouden zien. Met de grote vraag; hoe is de  conditie van de weg? Nee, dit gaan we niet doen. We rijden verder naar PN Talampaya. Het is een bijzonder groot natuurpark met een grote kloof en rotspartijen. Het park is alleen te bezoeken middels een excursie met een bus. Het is een fantastisch mooi park. Bij onze eerste stop om de rotstekeningen te bewonderen, zien we zelfs condors vliegen. Bij de entree van de Nationale Parken is een camping met alle comfort en zelfs internet. Het waait wel enorm, dus af en toe is het zandhappen. 

 

San Juan

 

Na een paar heerlijke dagen in Mendoza reizen we richting het noorden. Het wordt warmer en warmer als we naar San Juan rijden. Het is rond de 39 graden en het koelt niets af, zelfs de wind is warm. Als we ’s avonds buiten zitten, zien we van 2 kanten flinke onweer. Op een paar druppels na, blijft het bij ons droog. Na een uur rijden de volgende morgen, zien we dat er veel water is gevallen. De wegen lopen hier veelal door de rivierbeddingen of liggen ook weleens lager. Soms lijkt het net of we in een achtbaan zitten. Als we net een afslag hebben genomen, zien we dat de weg kapotgeslagen is in de rivierbedding. Aan de overkant staan 2 motorrijders. Het is een Nederlands koppel, die in 6 maanden tijd van Alaska naar Argentinië reizen. Ze hebben motorpech. We helpen de motor op de verharde weg duwen. Ze hebben reserveonderdelen bij. Met een kopje koffie erbij en na afloop zeep om met schone handen weer verder te kunnen rijden, was het probleem niet zo erg. In San Agustin de Valle Fertil stoppen we voor onze overnachting. 

 

Mendoza

 

We zakken langzaam af naar de stad Mendoza onder andere bekend van de wijnen. We settelen ons op een camping net buiten de stad. Met de bus reizen we de volgende dag naar het centrum. Eerst gaan we geld wisselen. In Argentinië is er de zwarte markt ‘Blue Dollar’ waar je meer peso’s krijgt voor de US Dollar, als de reguliere koers. Terwijl we op zoek zijn, worden we aangesproken om geld te wisselen. Als we het eens zijn, moeten we mee lopen naar een ‘sneaky’ kantoor. Nu is het voor ons niet de eerste keer dat we in de stad lopen, als de winkels tussen de middag gesloten zijn. Hier is het helemaal te gek, want alles blijft maar dicht. Wanneer we het vragen, horen we dat winkels gesloten zijn van 13.00 uur tot 17.00 uur. Nou daar wachten we niet op, dus nemen we de bus terug naar de camping.  

 

Grote stukken beef op de barbecue mag zeker niet ontbreken als je kampeert. Elke dag komen grote rookwalmen je tegemoet. Het was voor ons al een tijd geleden. JP is in zijn element als hij vuur kan stoken. Het gegrilde vlees met  groentes en aardappelen van de BBQ smaken heerlijk. 

 

Uspallata

Onze eerste stop maken we in Uspallata, een klein toeristisch dorpje. Al snel ontdekken we dat Argentinië bij uitstek een land is voor kampeerders. Konden we in Chili geen goede plekken vinden met alles er op en er aan, hier hebben we keuze. We kiezen voor een kleine camping. We genieten van ons (privé) plekje. Daar proosten we op met een lekker koud biertje.  

 

 

 

 

 

 

 

 

Grens Chili/Argentinië

Het is hoog zomer en stralend mooi weer. In de winter zijn in deze omgeving zowel in Chili als Argentinië skigebieden in het Andes gebergte. Dit is een geliefde route van motorrijders, we zien vele grote groepen rijden. Via 29 scherpe haarspeldbochten en vele half open tunnels, rijden we door de bijna 4 km lange tunnel Argentinië binnen. De officiële grens is in de tunnel. Het is super geregeld, want de douane van beide landen werken samen en zitten naast elkaar. Onze auto is te hoog, dus kunnen wij de ruimte net als de andere auto’s niet binnen rijden. We moeten de auto aan de voorkant parkeren en naar binnen lopen om ons papierwerk te regelen. Voor ons een voordeeltje van zeker een uur wachten. 

 

Bij Puenta del Inca stoppen we om een kijken te nemen naar de natuurlijke brug van rotsen. Er stroomt warmwater onderdoor en er is een badhuis, maar dit is tegenwoordig gesloten. We kijken goed om ons heen naar de mooie bergen, maar we krijgen het toch weer voor elkaar om de hoogste berg van heel Amerika te missen.

 

 

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010