Colombia - Venezuela

14 Jan 2013

 

 

Vanaf het zeilschip zien we in de vroege morgen de skyline van Cartagena.

Nieuwe avonturen in Zuid Amerika

(14 Januari t/m 19 Februari 2013)

 

Venezuela

 

Canaima National Park/La Gran Sabana

We gaan aan onze laatste trip door Venezuela beginnen, op weg naar de grens van Brazilië, na een paar rustige dagen bij een hotel in Upata. In het stadje laten we onze was doen, we gaan naar de kapper en we doen gelijk onze boodschappen. Canaima National Park is wel het mooiste gebied van Venezuela. Grote uitgestrekte savannes met uitzichten die kilometers ver strekken. Onderweg zijn er volop kampementen. Overal zijn watervallen te bekijken, die via onverharde paden te bereiken zijn. Halverwege stoppen we voor de nacht bij een instituut op 1440 meter hoogte. Het is koud voor ons, maar we slapen als een roosje. 

 

In Santa Elena, het laatste plaatsje voor de grens, vinden we het adres van Yakoo. Manfred uit Duitsland is de eigenaar van deze lodge. We krijgen een warm welkom van hem. Hij vindt het dan ook echt niet leuk dat we maar voor 1 nacht blijven. We beloven dat we terugkomen. Hij geeft ons een adres van vrienden die in Brazilië wonen. 

 

Onze bizarre excursie naar Canaima NP

Na het strand volgen we de kustlijn verder naar het oosten tot en met Cumana. Het is hier bijzonder mooi en we zijn blij dat we dit gedeelte van Venezuela zien. We moeten een klein stukje terug rijden, om af te zakken richting het zuiden. Zodra we de grens van Estado Bolivar zijn gepasseerd, gaan we weer naar het vliegveld. We gaan naar Puerto Ordaz, maar nu voor een andere trip. We boeken een excursie naar Cainama NP voor 3 dagen/ 2 nachten. We willen graag de hoogste waterval ter wereld zien ‘Salto Angel’.  Het lukt ons om de trip te boeken, voor de volgende dag. Als we door de stad rijden, worden we al rijdend aangesproken door Juan Carlos en zijn neef Nico. Zij willen ons graag een mooi gedeelte van deze stad laten zien. We stoppen heel even, hij geeft ons zijn Iphone, zodat hij onderweg kan vertellen waar we zijn en wat we zien. Dit is toch wel heel bijzonder. We stoppen bij het park La Llovizna, waar we al pratend een wandeling door het park met de mooie watervallen maken. Einde van de middag rijden we naar het vliegveld van Ciudad Bolivar, ons vertrekpunt naar Canaima NP. We hoeven ons geen zorgen te maken om onze auto. We ontmoeten verschillende mannen van de Guardia Nacional die onze auto bewaken.

 

Woensdagmorgen zijn we volgens afspraak om 07.00 uur bij de balie op het vliegveld. We overhandigen de voucher, maar dan blijkt er geen reservering te zijn. Gelukkig belt iemand voor ons en kunnen we uiteindelijk toch mee. De vliegreis is 35 minuten naar het Nationaal Park. Bij aankomst worden we opgehaald en naar de lodge gebracht. Na ongeveer een uur vertrekken we met 12 personen naar de rivier. Daar stappen we in de lancha (houten kano) met motor voor een boottocht van 4,5 uur. Onderweg stoppen we twee maal voor een wandeling en de lunch. We varen stroomopwaarts en de rivier wordt ruiger. We komen op een punt waar de boot bij een stroomversnelling omhoog moet varen. De eerste keer lukt het niet en zakken we terug. Als de boot in de juiste positie ligt, volgt de tweede poging. Bijna op het hoogste punt, zakt de boot terug, maar dit keer draait de boot, zodat we met de zijkant terug zakken. Het water stroomt in de boot en de kapitein roept dat we er uit moeten springen. Dit gebeurt allemaal binnen een fractie van een seconde. Zodra we in de rivier springen, worden we meegesleurd. JP grijpt mij aan de achterkant vast en het lukt mij om een tak vast te pakken. Eenmaal aan de kant zien we dat iedereen veilig is. Alle gezichten zijn compleet verandert; er is angst en iedereen staat te shaken en te rillen van de kou. Velen van ons zijn camera’s en telefoons verloren. JP had de camera rond zijn schouder hangen, dus dit betekent dat de camera niet meer functioneert. Eerst lopen we via de jungle een stukje verder, maar dan moeten we terug in de boot. Het is nog ruim een uur varen voordat we bij het campement zijn voor onze overnachting. ’s Nachts slapen we in hangmatten, waarbij ikzelf (Hannie) de slaap niet kan vatten door de kou, 3 dekens zijn niet voldoende om me warm te krijgen.

 

De volgende morgen stappen we in de boot, die ons naar het punt brengt voor onze wandeltocht, richting ‘Salto Angel’ de hoogste waterval ter wereld. Helaas kan JP niet mee, want hij heeft zijn teen zwaar gekneusd, dat blijkt later in het plaatselijke ziekenhuis in Canaima. Om onverklaarbare reden is hij zijn schoen verloren tijdens de sprong c.q val in het water. Na 1.15 uur wandelen komen we bij het uitkijkpunt van de waterval. Het is adembenemend zo mooi. Het water valt vanaf circa 1800 mtr hoogte 979 mtr naar beneden en vervolgens op nog 2 punten stroomt het verder neerwaarts. We moeten vaak lachen, want onze gids zegt elke keer dat we onze camera’s mee moeten nemen, maar bijna niemand heeft nog een camera. Terug in het campement varen we na de lunch terug naar Canaima. Het eerste half uur zit ik niet echt op mijn gemak in de boot, maar deze keer verloopt de tocht goed. In Canaima slapen we in het hotel met een bed, dat toch beter slaapt. 

 

De groep gaat op vrijdagmorgen naar een kleinere waterval toe. Wij gaan niet mee, omdat het lopen moeizaam gaat bij JP en ik hem niet alleen achter wil laten. Na terugkomst in Canaima zijn we naar het ziekenhuis geweest. Gelukkig was de teen niet gebroken. JP heeft een injectie gekregen (op de bekende plaats) en pijnstillers. Deze dag en de vorige avond is het een getouwtrek met de eigenaar van de lodge betreffende het ongeval. Zoals het vaak gaat, wordt je bij boeking met open armen ontvangen, maar zodra er problemen zijn, is er geen enkel verantwoordelijkheidsgevoel. Uiteindelijk hebben we een document ontvangen, waarop het ongeval met schade wordt bevestigd.

 

 

Onze terugvlucht naar Ciudad Bolivar is een cadeautje. We vliegen met een 6 persoons vliegtuig terug, waarbij JP de co-piloot is. Het is vrij helder weer, dus hebben we fantastisch uitzicht over de rivieren, bergen en het delta gebied. Op het vliegveld worden we verwelkomd door onze vrienden van Guardia Nacional. In de avond maken we op verzoek een foto samen met Senior Fernandez. Hij zal zeker checken of de foto op onze website staat. 

 

Playa Comona

In het weekend nemen we even een kleine break aan het strand, schitterend gelegen aan een baai. Op vrijdag is het nog vrij rustig, hoewel er al enkele tentjes staan. Voor ons is het heel bijzonder,want het is zeer lang geleden dat we samen met andere mensen gekampeerd hebben. Veilig zijn we zeker, want er is een klein politiebureau, militairen en mensen van guarida nacional loopt er voldoende rond. Op zaterdag begint de drukte al om 06.00 uur ’s morgens. We houden ons deze dag maar op de achtergrond en genieten van ons rustmomentje. 

 

Na een paar heerlijke dagen aan het strand bij Adicora rijden we naar het vliegveld van Punto Fijo. We hebben kriebels gekregen om naar Curaçao te gaan, want de ABC landen liggen wel heel dichtbij. Een week is op dat moment niet mogelijk. We doen nog een poging bij het vliegveld in Valencia, maar ook daar lukt het niet. Mogelijk dat het een drukke periode is in verband met Carnaval. Het wordt wel gevierd, maar niet zo uitbundig als dat wij gewend zijn in Nederland. Een aantal dagen rijden we behoorlijk veel kilometers richting het oosten van het land. We vinden elke keer een goed, veilig plekje voor de nacht. 

Om het land te bezoeken, waar we graag naar toe willen, moeten we via verschillende landen reizen. Via Venezuela- Brazilië- Guyana kunnen we naar Suriname reizen. We hebben nog lang niet alles gezien in Colombia, maar de rest van het land verkennen we op de terug weg.  

 

Adicora

Na Coro rijden we naar het schiereiland Paraguaná. Net buiten de stad is het Parque Nacional ‘Medanos de Coro’. We zijn ineens in de Sahara. We klimmen de hoge zandheuvels op, om het uitzicht van bovenaf en in de wijde omtrek goed te zien. Onderweg tanken we de voorste tank vol met diesel. Na het afrekenen, valt mijn mond open. We pakken de calculator erbij en berekenen, dat we voor 94 liter circa € 0,35 hebben betaald. Voor een kopje koffie zijn we meer kwijt. 

 

In Venezuela, zo ook in Colombia gaat bijna al de schoonheid verloren door het afval wat overal wordt gedropt. Het is vreselijk om te zien. In combinatie met alle troep is er op het schiereiland absoluut geen samenhang te vinden. Bij Punto Fijo zijn grote luxe shopping malls (er is een Zona Libre), vervolgens staan er oude vervallen flatgebouwen, daar achter zijn nieuwe woonwijken met uitzicht op een gigantische olie raffinaderij. Overal waar je kijkt, zie je de nationale bloem = plastic. We wilden het schiereiland verkennen, maar we komen er snel achter dat dit niet de moeite loont. We rijden via de binnenwegen naar de andere kant van het schiereiland. Daar vinden we een leuk plekje aan het strand bij het dorp Adicora. 

 

Santa Ana de Coro

Na een overnachting in Maracaibo rijden we naar Santa Rita om een autoverzekering af te sluiten. Terwijl we in het kantoor staan te wachten, komen er twee bewakingsmannen naar ons toe. Ik schrik er van, want ik denk gelijk dat er iets met de auto is, die netjes in een parkeervak staat. JP loopt met de mannen mee. Twee fanatieke politieagenten willen onze documenten zien. JP komt er goed vanaf, want ik heb al de documenten bij me. Nadat de verzekering geregeld is, rijden we maar snel weg, voordat de politiemannen terug komen. 

 

Het is echt even wennen in Venezuela voor ons. In Coro, zoals de lokale mensen deze plaats noemen, wordt het stukken beter. Het is een rustig stadje met een historisch koloniaal centrum. Politie en militairen zijn zeer gemoedelijk en maken een praatje met ons.

 

Grens Colombia/Venezuela

Bij Maicao (Col) rijden we naar de grens. Het land verlaten gaat qua documenten vrij snel. We sluiten aan in de rij met auto’s om de grens over te gaan. Maar…. lokale mensen van beide landen kennen geen rij, dus het komt van links en rechts langs rijden, er tussen duwen, noem het maar op. Het betekent dat het zeker twee uur duurt, voordat we de grens over zijn. Natuurlijk wordt je

 

na een tijd wachten geïrriteerd, zeker als mensen door een beambte erop gewezen zijn, achter aan de rij aan te sluiten. Een man met een hele oude brik was het echt niet van plan. JP was ook echt niet van plan de man er tussen te laten, dus raakte hij toch onze bumper (zonder schade). 

 

Bij de douane en immigratie in Venezuela zijn de stempels in het paspoort en het autobewijs snel en zonder problemen geregeld. Elke keer kost een grensovergang tijd en energie. We zijn dan ook niet blij met alle controles langs de weg. Het lijkt of er na iedere kilometer politie, militairen of andere piefen staan, die ons aanhouden. We worden er kriegel van, we willen ons er tegen verzetten, maar daar hebben we alleen ons zelf mee. We proberen het om te buigen; we overhandigen netjes onze documenten en ik draai de deur van ons huis op verzoek open. Tot op heden lukt het me, dat ze geen stap binnen zetten;-) daar wordt ik dan weer blij van. 

 

Colombia

 

Cabo de la Vela

Cabo de la Vela is een bekende plaats dichtbij het noordelijkste punt van Zuid Amerika. De weg verandert snel in een onverharde weg. Bij een grote gasfabriek worden onze gegevens genoteerd door bewakers, voordat we de weg kunnen vervolgen. Via de walkie-talkie wordt het één en ander doorgegeven. De bewaker vertelt ons, hoe we moeten rijden. Onverwachts rijdt er een motor met 2 bewakers naast ons, die ons door het volgende dorp escorteren. Wat een luxe is dat. De weg is bar slecht en langzaamaan verandert alles in een woestijn. Het is superwarm, veel wind en het is droog. Na een behoorlijk aantal uren rijden, bereiken we Cabo de la Vela. Tijdens het zoeken naar een plekje, rijden we van het hoofdpad af. Ja en dat moet je dus vooral niet doen. We raken vast in het zand. De schop wordt uit de kist gehaald en JP maakt een zandplaat los, om voor het wiel te leggen. Twee mannen komen ons helpen met graven. Er worden stenen voor de wielen gelegd en na een aantal pogingen, lukt het dan toch de auto weer vrij te krijgen.

Kledingtip voor de dames: draag geen zwierig jurkje in de woestijn. Ik voelde me net Bridget Jones die heel de tijd stond te stoeien om het rokje naar beneden te krijgen. 

 

Voor de nacht mogen we bij Eduardo in de tuin = zand aan zee staan. Hij woont alleen, heeft geen elektriciteit, geen stromend water, maar ook geen werk. We hebben hem maar een beetje verwend met eten, koffie en sigaretten en een fooi bij het afscheid nemen.

 

Playa Mayapo

Verder richting het noorden rijden we naar het schiereiland Guajira. Halverwege de middag stoppen we bij een restaurant aan het strand. Het is zondag, waarop vele mensen genieten van een dagje strand. Onze auto is dan ook weer een bezienswaardigheid, het is een drukte rond onze auto. We doen snel een stapje terug en gaan op afstand op het terras zitten. Maar dat maakt niets uit, want binnen no-time zitten er zeker 20 mensen om ons heen. Vaak zijn dit leuke fotomomentjes, alleen is het dan jammer dat ons fototoestel in de auto ligt. Zo einde van de dag wordt het voor iedereen tijd om naar huis te gaan, zodoende kunnen we in alle rust genieten van de heerlijke verse vis die wordt geserveerd. 

 

Parque Nacional Tayrona

In het park gaan we op verkenningstocht en zien een grote camping met genoeg plaats. Even moeten we een medewerker overtuigen, maar dan mogen we toch op een keurig rustig plekje op de camping staan. Karin, de schoonmaakster verwelkomt ons enthousiast. Ze heeft alle tijd (=werktijd) om met ons een praatje te maken. Er zijn schitterende stranden in het park, maar de onderstroming van de zee is gevaarlijk, daarom is het verboden te zwemmen. Ondanks dat er genoeg mensen in het park zijn, hebben we een groot privé strand helemaal voor ons alleen. De volgende morgen maken we een wandeling door de jungle en langs de stranden. Het is bijzonder mooi hier. 

 

Tanganga

In Colombia is Santa Marta een bekende plaats aan de kust, maar naast alle drukte van verkeer en superveel winkels, is het niet aantrekkelijk om te stoppen. Net voorbij de stad, ligt het rustige vissersdorp Tanganga. Als we door de stoffige straten rijden, zwaait een meneer naar ons. Hij rijdt ons voor op zijn brommer naar een parkeerterrein waar we uitzicht op de baai hebben. Het is een toeristisch dorpje met in de avond een gezellige sfeer. 

 

Volcan de Totumo

We rijden via de kust richting het noorden. Bij Volcan de Totumo stoppen we om een modderbad te nemen. Het is een beetje gek om te zien. Er is één smalle hoge berg, waar het bovenaan superdruk is. Er staat een lange rij mensen te wachten om in de modder te dabberen. JP heeft er niet zo’n zin in, maar ik sluit me aan en wacht totdat ik in het modderbad kan stappen. Wat is het een gek gevoel, want je zakt niet weg. Nadat ik helemaal onder de modder gesmeerd ben, word ik in de rij met liggende wachtende mensen gegleden. Ik word heerlijk gemasseerd voor een aantal minuten, daarna krabbel ik door de modder richting de trap om eruit te gaan. De ergste modder wordt er af gehaald, voordat ik de trap naar beneden loop richting het meer. Gelijk pakt een dame me hand en neemt me mee het meer in. Ze wast alle modder van me af, wat nog niet zo makkelijk gaat. Na deze behandeling zie ik er gelijk weer stukken jonger uit. 

Einde van de middag vinden we een leuk plekje aan het strand ‘Playa Modelo’ voor de nacht.

 

Cartagena

Nadat we ons gesetteld hebben in een hotel voor 2 nachten, hebben we in de morgen een afspraak bij het agentschap. We beginnen weer van voor af aan. We bezoeken menig kantoor, de kopieen zijn bijna niet aan te slepen en de rekeningen vliegen in het rond. Na 1,5 dag zie ik JP blij zitten achter het stuur van onze auto. Dan was voor mij toch een bijzonder momentje. 

 

We hebben een adres van een ander hotel, waar we kunnen ‘kamperen’. Het is weer heerlijk om onze eigen auto met spulletjes terug te hebben. Nadat alles weer ingericht en opgeruimd is, kunnen we de stad gaan bezoeken. Cartagena heeft een mooi historisch centrum, met vele kleurrijke en goed onderhouden panden. Het is een toeristische trekpleister, waar een gezellige sfeer is. We ontmoeten Mark en Margreet in de stad, waar we een biertje op mijn (Hannie) verjaardag drinken.  

 

 

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010