Chili

24 Dec 2013

 

 

Na de mooie reis door Peru, gaan we net voor de Kerstdagen de grens over naar Chili. Hoewel we genoeg boodschappen konden kopen in Peru, lijken de enorme supermarkten in Chili een Walhalla voor ons.

(23 December 2013 t/m 1 Februari 2014)

 

Santiago

We willen graag de hoofdstad Santiago bezoeken. Het is niet ver rijden, maar het grootste probleem is, om een goede plek te vinden voor onze auto. Helaas gaat dat niet lukken. We rijden een paar uur rond, we vragen het na bij parkeerterreinen, maar er is geen plaats. Het is zeer warm, hier missen we duidelijk de koele zeewind. Na een aantal uurtjes hebben we er genoeg van. We rijden de stad uit richting Los Andes. Ineens reizen we vrij snel richting de grens van Argentinië. In Los Andes kunnen we onze voorraad aanvullen en hebben we internet. Na een laatste overnachting ruim 75 km voor de grens nemen we voorlopig afscheid van Chili

 

Valparaiso

We volgen de kustweg langs Viña del Mar en Valparaiso. Wat is het druk met badgasten op de stranden, in de hotels en restaurants. Het is stralend weer, dus iedereen kan volop genieten van de zon, zee en strand. Net buiten de stad en alle drukte, zien we langs het strand een restaurant. Daar gaan we lunchen. We bestellen allebei gefrituurde vis met friet. Het is even wachten, maar als ze ons gerecht serveren, zien we zeker een pond vis op ons bord liggen. Iets verderop zijn mooie parkeerplekken met uitzicht over de stad en de zee. Dit wordt voorlopig onze laatste dag aan de kust.

 

Concon

Iets zuidelijker kunnen we een afslag nemen en de ‘Ruta Del Mar’ volgen. We komen nu in een totaal andere omgeving terecht. Tegen en op de rotsen staan moderne luxe huizen, het ene nog mooier en groter als het andere. Maar er zijn ook grote contrasten. Als de weg een klein stukje landinwaarts gaat, zien we dorpjes met kleine houten huisjes staan. Het is gezellig druk aan de kust, met strandmensen en sportieve mensen op de fiets of aan het hard rennen. We hebben een adres van een camping in de buurt van Concon. We hebben er niet zo’n vertrouwen in, maar we gaan toch maar even kijken. Het blijkt nog steeds een camping te zijn, het is mooi en schoon en we hebben elektriciteit en water. Nu kunnen we heerlijk een paar dagen wassen, poetsen, klussen en opladen. Dat hadden we nou net even nodig. De camping wordt goed bezocht door veel dagjes mensen. Rookwalmen komen ons tegemoet, want de barbecues worden goed benut.  

 

La Serena/Los Vilos

De volgende dagen maken we veel kilometers, voor een groot gedeelte over de PanAmerica zuidwaarts. De behoefte blijft om even een lekker stekkie te vinden, maar dat valt niet mee. Het is zomervakantie en weekend; dat betekent dat vele lokale mensen naar de kust gaan. In La Serena lijkt het net Miami; kilometers strand, grote resorts en appartementengebouwen. Zo is ook de camping die er was verdwenen, de grond heeft meer geld opgeleverd voor een appartementengebouw. In de omgeving ten zuiden van La Serena weten we niet wat we meemaken. Ten eerste kun je niet meer aan de kust komen, want alle grond is privébezit. Er zijn veel campings maar ze vragen exorbitante hoge prijzen van 100 dollar en meer. Het is een voordeel dat het lang licht is in Chili. Het wordt lang zoeken, maar voordat het donker wordt vinden we sinds lange tijd, een plekje op een groot parkeerterrein aan de PanAmerica.   

 

Vol goede moed gaan we de volgende dag weer op pad. We hoorden van Kamil en Zuzana dat ze eerder in Los Vilos waren, dus wie weet gaan we daar iets vinden. Het is zaterdag, het is mooi weer, dus drukte al om aan het strand en in het stadje. We kijken een beetje rond en rijden naar een parkeerterrein aan het einde van het strand. Gabriel komt enthousiast naar ons toe. We kunnen hier parkeren, maar voor de nacht, denkt hij dat het niet veilig is. We kunnen iets verderop voor zijn huis gaan staan. Okay, maar dan willen we er gelijk naar toe. Regelmatig komt hij naar ons toe, om te kijken of alles goed is. In de avond bij het laatste praatje, begint hij over geld en of we morgen dan betalen. Gelijk hebben we allebei een raar gevoel. We zijn toch niet van plan om hem veel te gaan betalen. Als we de volgende morgen ingepakt hebben, nemen we afscheid van Gabriel en geven hem een fooi. Verbazingwekkend ging dit zonder problemen of enige discussie. Nog een kus, want daar houden ze hier wel van, zeggen we gedag. 

 

Caldera/ Bahia Inglesa

Voor een groot gedeelte rijden we langs de kust, richting Caldera. Ruim 100 km ervoor stoppen we aan de kust voor de nacht. Soms lopen de plannen iets anders als verwacht. De volgende morgen doen we in Caldera onze boodschappen en rijden we naar Bahia Inglesa, bekend om de mooie witte stranden. Het dorpje ziet er gezellig uit, alleen kunnen we geen plekje vinden. We hebben, water, elektriciteit en wifi nodig, maar dat wil niet lukken. We zoeken, vragen, rijden rondjes, weer terug naar Caldera totdat we eindelijk het restaurant vinden waar ze wifi hebben. Alleen het is in de middag gesloten. Ik zie een vrouwtje aan de zijkant druk bezig met haar telefoon. Ik stap uit en vraag haar of zij het wachtwoord weet. Mijn gedachten waren goed, want later parkeren we onze auto in de straat en hebben we prima verbinding om ons reisverslag met foto’s te verzenden. Uiteindelijk rijden we naar de andere kant van de baai. We kijken uit op Bahia Inglesa waar we overnachten.

 

Antofagasta

 

Net voor de grote stad Antofagasta, nemen we de afslag richting Juan López. Dit dorpje ligt op het schiereiland. Het is weekend, dus is het ontzettend druk met lokale mensen die van het strand genieten. In het dorpje stoppen we om lekker vis te eten. In de zee zien in de verte een grote groep dolfijnen zwemmen en springen. Het is geweldig om te zien. Na de lunch rijden we naar de andere kant van het schiereiland. Tegenover ligt het eiland Santa Maria, waar grote broedkolonies pelikanen en andere vogels leven. We stationeren ons aan het water, maar de wind is wel erg heftig en wordt later op de dag steeds harder. Na een aantal uren, besluiten we toch maar naar de andere kant te gaan. Op de hoge kliffen, kunnen we prima staan. Het is een plaatje, een perfecte locatie om mijn (Hannie) verjaardag te vieren. Om middernacht klinken we met champagne op mijn dag. 

 

De volgende morgen rijden we naar de stad. Eerst eten en drinken we koffie met taart. Ondertussen stroomt de mailbox vol met felicitaties, er is goed aan me gedacht. Iedereen bedankt! Na onze inkopen rijden we terug naar de kliffen en stoppen we bij La Portada. In de zee staat een grote, natuurlijke boog. Overdag is het schitterend maar ook ’s avonds als Antofagasta verlicht is. Het is tijd om de remblokken aan de achterzijde van de auto te vernieuwen, dus rijden we de volgende morgen naar de stad. We vinden vrij snel een bedrijf die ons goed helpen. Tegen de middag is de klus geklaard. Ondanks dat we rond kijken langs heel de kust strook, van ruim 30 km lang, naar een andere locatie, rijden we in de middag terug naar de kliffen voor een extra nacht. 

 

 

 

San Pedro de Atacama

 

We verlaten de kust een gaan op weg naar San Pedro. De rallyrijders van Dakar kwamen dwars door de Atacama woestijn gereden; de droogste woestijn ter wereld. Wij nemen geen risico en kiezen voor de geasfalteerde weg. Het eerste gedeelte is niet echt spannend, veel zand. Nadat we een pas van 3300 mtr overgaan, lijkt het of er een natuurlijke grens is, alles wordt groener. In San Pedro hebben we zelfs twee dagen veel regen en onweer. Dit authentieke dorpje ligt dichtbij de grens van Argentinië en Bolivia, daarom is het super toeristisch. De straten zijn onverhard en met de vele regen, wordt het toch wel een blubberboel. Door het koude, natte weer besluiten we na twee dagen terug te gaan naar de kust. Deze dag is het helder weer, waardoor we de omgeving goed kunnen zien. Valle de Luna, een vallei die we wilden bezoeken is afgesloten. Via dezelfde weg rijden we terug naar Tocopilla. Buiten de stad vinden we aan de ruige kust, een toplocatie voor de nacht.

 

Dakar 2014

 

 

De rally is zo dichtbij, dat willen we graag een keer meemaken. Circa 20 km ten zuiden van Iquique is de bivak. De dag ervoor rijden we naar het terrein toe. Het is afgesloten, maar we kunnen er naast parkeren vertelt iemand ons. We rijden terug naar het strand, om de middag door te brengen. In de avond komen we terug en parkeren we onze auto op het verharde terrein. We vragen ons af of het nu eigenlijk druk zal worden. We staan nog geen 10 minuten of een motorrijder en een busje rijden zich vast in het mulle zand. De volgende dag zien we niet anders, maar dan zijn er genoeg helpende handen en auto’s. In de morgen komt alles op gang. Het terrein loopt langzaam vol en naast ons bij de bivak arriveren de eerste service wagens. We kijken uit op hoge zandduinen waar de rallyrijders overheen komen en naar beneden rijden richting de finish. Het is onvoorstelbaar dat dit kan. Af en toe kijken we rond op het terrein. Eten, drinken en souvenirs van Dakar zijn er genoeg te koop. Deze dag wordt onze auto vaak op de foto gezet. Geen probleem, alleen als de mensen ook nog in onze stoelen gaan zitten, wordt het irritant. Uit gekkigheid zeggen we: 10 dollar voor een foto. In de middag komt de eerst motor de hoge duin afgescheurd en rijdt zo snel mogelijk naar de finish. Daarna volgen motors, auto’s buggies en de grote trucks. Ze komen met zo’n vaart om de bocht, dat het soms lijkt of ze om zullen vallen. Grote stofwolken laten ze achter, voordat ze stoppen bij de finish. Eind van de middag ontmoeten we Arie. Hij werkte vorig jaar als monteur in een van de teams. Hij vertelt ons veel over de Dakar en hij kent veel rallyrijders. Tussentijds pakken we snel de verrekijker als we in de verte weer een grote truck de duin af zien komen, want dat is toch het mooiste om te zien. 

 

In de avond gaan de meesten weer naar huis, maar wij blijven nog een nachtje staan. De volgende morgen vertrekken de rallyrijders via het parkeerterrein. Als we wakker zijn en met ons kopje koffie naar buiten gaan, vertrekken net de grote trucks. Het is erg leuk om de wagens met hun team van zo dichtbij te zien. Wij volgen de weg via de kust naar Tocopilla, we volgen als het ware de grote karavaan met service wagens. Onderweg staat publiek foto’s te nemen en te zwaaien, ook van ons. Ja we horen er helemaal bij, misschien mede omdat we nu het Dakar logo op onze auto hebben. Na de lunch zoeken we een rustig plekje aan het strand. Wij gaan de volgende morgen wel tanken, want de rij met auto’s was vandaag iets te lang. 

 

Iquique

 

Af en toe staan we serieus te ‘shaken’ in Iquique, maar dat weer houdt ons er niet van om hier langer te blijven.

 

We hebben een perfect adres in Iquique. We staan op circa 150 mtr hoogte, uitkijkend over de Grote Oceaan met aan de andere kant de hoge zandbergen. We zijn sportief deze dagen, want om de dag lopen we naar de grote luxe supermarkten of naar het historisch centrum ruim 8 km verderop. Het is voor ons een feestje. We kunnen sinds lange tijd weer heerlijk donker bruin brood kopen en zo genieten we bij circa 25 gr. van zuurkool met worst. In heel Chili komen veel aardbevingen voor. Zeker 4 dagen achter elkaar voelen we flinke aardbevingen. Vanwege de vele aardbevingen in dit gebied is er een reële kans op een Tsunami. Overal staan er in de stad waarschuwingsborden, evacuatie routes en de veilige gebieden aangegeven. We hoorden dat er twee maal per jaar een oefening is, voor een eventuele evacuatie.  Ondanks dat het een risicovolle stad is, is het een stad die goed is ontwikkeld en nog steeds groeiende is. Kilometers strand, een historisch centrum met koloniale gebouwen en een sfeervol plein. 

 

Humberstone

Na een rustige dag op het strand, voelen we ons weer stukken beter. We rijden terug naar de PanAmericana en volgen de route richting Iquique. Onderweg zien we ineens het spookstadje Humberstone. We leren veel vandaag, want hier werd vroeger de delfstof Chilisalpeter verwerkt. Chilisalpeter is ontstaan uit de nabije Andes afkomstige zoutafzettingen. Het product werd ondermeer voor de kunstmestproductie gebruikt. In één van de ruimtes hangen allerlei reclame affiches. We zijn verrast als we zelfs een mooi Nederlands plakkaat zien hangen.

 

Caleta Camerones

We lieten ons vertellen dat er op de PanAmericana van Arica naar Iquique een afslag is naar een mooi strand. Als we al een behoorlijke tijd aan het rijden zijn en geen afslag gezien hebben, kijken we op de kaart. We zijn er al lang voorbij gereden, hoe kan dat nou toch? Maar, iets verderop is er nog een afslag naar de kust, dus volgen we de weg. Aan het einde van de weg is een klein dorpje, waar mensen in onze ogen, in armoedige hutjes wonen. Waarschijnlijk leven de mensen hier van de visvangst, want meer is er gewoon niet in deze grote zandbak. We parkeren de auto op het strand; het is een top locatie. Al snel zien we in de verte een hele groep dolfijnen springen. Helaas voelen we ons beiden niet lekker. Het eten ligt heel de middag als een blok op onze maag. We duiken al vroeg in de avond in bed met koude rillingen. En dat op Oudejaarsavond! We hebben geen idee waarom we beiden ziek waren, mogelijk heeft het alles te maken met de grote hoogteverschillen.

 

De volgende morgen zien we op het strand een dode zeehond liggen. Het duurt niet lang voordat er een grote groep gieren arriveert om de zeehond te gaan slachten. Het valt nog niet mee, om door de dikke huid heen te komen. Het is bizar om te zien, maar dit is nu eenmaal een proces in de natuur. 

 

Parque Nacional Lauca

 

Vanaf Arica rijden we de bergen in naar het Nationaal Park Lauca. Al snel is het flink klimmen in de woestijn. Nog helemaal warm van het heerlijke zonnige weer aan de kust, staan we in de middag op 4600 mtr te rillen van de kou. De dieren hebben hier alle ruimte, er grazen en lopen veel vicuñas (familie van de lama) rond. We rijden langs een mooi merengebied en kijken uit op de vulkaan Parinacota. Jammer genoeg is het bewolkt, regenachtig en koud, dus zien we maar een glimp van de vulkaan. We realiseren ons hoe mooi het kan zijn bij helder en zonnig weer. Op dit punt keren we om, anders rijden we naar de grens van Bolivia en dat is niet de bedoeling. We dalen af naar Putre op 3500mtr voor onze overnachting. De volgende morgen verlangen we terug naar de kust. 

 

Arica

Nog geen 20 km van de grens ligt de stad Arica. We rijden eerst naar de supermarkt om onze boodschappen te doen. We zorgen dat we cash geld hebben en rijden vervolgens naar de camping aan het strand. Een heerlijke locatie met uitzicht op kilometers strand, zee en aan de overkant Arica.

 

Het is echt omschakelen, want er is een tijdverschil van twee uur. Nu hebben we een zonsondergang rond 21.00 uur. Onze eerst indruk is dat het er in Chili verzorgd uitziet, het is meer ontwikkeld. Op Kerstavond worden we uitgenodigd om samen met andere reizigers met elkaar te eten en een wijntje te drinken. De andere dagen doen we het rustig aan. We lopen over het strand circa 8 km, naar het centrum van Arica. Op het strand zien we veel, enorme kwallen liggen. Dat nodigt ons niet echt uit om een duik in de zee te nemen. In het centrum weten we niet wat er gebeurd als auto stoppen voor ons bij een zebrapad. Normaliter moeten we rennen voor ons leven om veilig aan de overkant te komen. Met een tas vol boodschappen nemen we een taxi terug naar de camping. Het is ongelofelijk, maar in welk land je ook bent, de taxichauffeurs zijn overal hetzelfde. Als toerist betaal je vaak het dubbele tarief ten opzichte van lokale mensen. 

 

Grens Peru/Chili

We hebben onze voorraad vers producten zoveel mogelijk opgegeten. Bij de grens van Chili krijgen we een ‘strenge’ controle en mag je niets meebrengen. We hebben vooraf verhalen gehoord en gelezen, we laten het maar over ons heen komen. We weten in ieder geval dat we moeten aanvinken dat we producten bij ons hebben, om een flinke boete te  voorkomen. Twee mensen stappen in ons ‘huis’ en beginnen de kastjes en laden te openen. Bewust hadden we wat (oude) producten achter gelaten, zodat we iets kunnen geven. Laten ze dat nou net niet willen. Het valt alles mee en binnen 5 minuten is de controle klaar en kunnen we ons autodocument gaan regelen. De beambte vraagt waar we vandaan komen. Als hij hoort Holanda vraagt hij gelijk of het inderdaad zo makkelijk is om in NLD marihuana te kopen. Met enige voorzichtigheid beantwoord ik zijn vraag, je weet maar nooit wat de achterliggende gedachte is.

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010