Bolivia

17 Sep 2013

 

Het was een heerlijk weerzien met onze vrienden, vervolgens hing ons huis op 4000 mtr hoogte in de lucht te bengelen. Het waren gezellige en spannende tijden in de eerste weken in Bolivia.

(17 September t/m 24 November 2013)

 

Copacabana

 

We vinden het leuk en het is ook echt vertrouwd om terug te zijn in Copacabana aan het Titicacameer. Het is gewoon moeilijk om weg te gaan. Alles is hier wat we nodig hebben. Allereerst een schitterend uitzicht op het meer met de bergen op de achtergrond, het gezellige dorp met de vele winkeltjes en een hele relaxte sfeer. Na een aantal dagen, wordt het dan toch echt tijd om afscheid te nemen van Bolivia. We hebben met veel plezier bijna 2,5 maand door dit land gereisd. 

 

Malassa

 

We settelen ons een paar dagen bij het hotel in Malassa, een plaats die al bekend is voor ons. We bezoeken ‘Valle de la Luna’, een natuurlijke vallei. Als je er doorheen wandelt,  doet het je denken aan een maanlandschap. In de omgeving doen we onze dagelijkse boodschappen, laten we onze was doen en vinden we prima restaurants. 

 

Ojo del Inca

We rijden vanaf Uyuni via dezelfde weg terug naar Potosi. Deze keer lukt het ons, om niet dwars door het centrum en de zeer steile straten te rijden. Circa 20 km ten noorden van deze stad, is een natuurlijke warm waterbron ‘Ojo del Inca’. We parkeren onze auto langs het kratermeer, dat in het midden 20 meter diep is. De temperatuur van het water is ongeveer 30 gr. Hier zwemmen we lekker rond. Als we een baantje borstcrawl zwemmen, realiseren we daarna gelijk weer dat we op hoogte zijn. Even rustig aan doen en uitblazen. Einde

 

van de middag zijn alle lokale mensen weg en staan we heerlijk rustig voor de nacht. Op maandagmorgen verwachten we geen of weinig mensen, maar dat hebben we helemaal verkeerd. Het is een drukte met dames die hier hun was komen doen. Maandag => Wasdag, het is overal hetzelfde. Ze gebruiken het water dat uit de overloop van het meer stroomt. Het is nog een luxe ook, wassen op 30 gr. Dat maak je niet veel mee in Zuid Amerika;-)

 

3 daagse tour ‘Region Lipez’

 

Terug in Uyuni gaan we eerst naar een autowasserij om al het zout van de auto af te laten wassen. We willen graag het zuidwesten van het land bezoeken dmv een loop te rijden. Het wordt voor ons een hele makkelijke rekensom. Circa 900 km + dure brandstof + slechte onverharde wegen = kiezen voor een georganiseerde privétour. In Uyuni zijn er circa 70 touroperators, dus welke moet je kiezen? In de middag lopen we een aantal kantoren binnen om te informeren naar de mogelijkheden. Wij wijken af van de ‘standaard tour’, dat roept vragen op, het kan niet of we kunnen de hoofdprijs betalen. Terwijl JP lekker van het zonnetje geniet na de lunch loop ik een kantoor binnen, waar ik gelijk goed wordt geholpen. Er wordt geluisterd naar onze wensen en zonder problemen wordt er een reis samengesteld. Als we het met elkaar eens zijn, vertellen we dat we een goede en veilige plaats voor onze auto zoeken. Ook geen probleem, we kunnen de auto op het terrein van onze chauffeur Gabriël parkeren. Wat een luxe, want de volgende morgen kunnen we gelijk in de auto stappen en vertrekken. 

Via San Cristobal en Villa Alota rijden we naar de ‘Laguna’s’ (meren) toe. In totaal rijden we deze dagen langs 10 verschillende meren, terwijl er nog zoveel meer zijn in dit gebied. Het is een waar paradijs voor flamenco’s. Er leven in dit gebied drie soorten: James, Chilenos en Andinos. Het gaat niet snel vervelen om van zo’n mooie natuur te genieten. Heel de tour is afwisselend, door de vele bergen en vulkanen in de Andes. De eerste avond slapen we in de omgeving van Laguna Colorada, waar het vreselijk koud is. We zijn op 4200 mtr. hoogte, er is veel wind en het hotel heeft niets geen verwarming. Het maakt qua temperatuur niet uit of je binnen of buiten bent. Nu hebben wij het geluk dat we een eigen kamer hebben met vier aparte bedden. Op elk bed liggen twee dekens, dus JP en Hannie liggen ieder onder vier dekens. Toch duurt het heel lang voordat we warm zijn en in slaap vallen. 

 

Op de tweede dag rijden we via Aqua Termales, een natuurlijke warmwater bron gelegen aan een meer, langs geisers naar Laguna Blanca en Verde. Deze meren liggen aan de grens van Chili. We rijden landinwaarts terug naar het noorden. Het is met geen pen te beschrijven hoe groot en uitgestrekt en divers dit gebied is. Onderweg zien we zien veel ‘vicuñas’ familie van de lama, die in het wild leven. In de meren en in de groene valleien leven veel ‘wallatas’ grote zwart met wit gekleurde vogels. In Quetena Chico stoppen we voor onze tweede overnachting. Eerst bezoeken we het ‘Centro Informacion Chaska’. Bij aankomst is het gesloten, daarom rijdt Gabriël het dorp in op zoek naar de sleutel. Dat blijkt niet zo makkelijk te zijn. Na meerdere malen vragen, vinden we de dame die het centrum beheert. Als we alleen geweest waren, hadden we het allang opgegeven en doorgereden. We zijn blij dat Gabriël een doorzetter is, want het blijkt een bijzonder interessant centrum te zijn. We lezen en zien veel informatie over heel het gebied; over de mensen, de flora en fauna. Het is een absolute aanrader, daarom is het jammer dat het weinig bezoekers heeft. Deze nacht slapen we stukken beter, alleen al omdat het hier minder koud is en de kamer veel warmer is. 

 

Op de derde dag krijgen we ’s morgens alweer ons laatste ontbijt. De chauffeurs nemen allemaal eten en brandstof mee voor deze dagen, omdat er onderweg weinig te krijgen is. Ze hebben zo hun adressen waar ze de lunch en het diner klaar laten maken. Is er niemand beschikbaar, dan gaan ze zelf aan de slag. We merken dat Gabriël deze dagen ook heel relaxed is, normaliter gaat hij met zes personen op pad. Via het binnenland rijden we terug richting Uyuni, waarbij we ook deze dag stoppen bij schitterende locaties; onder andere grote rotsformaties, een meer, een diepe vallei waarbij de rotsen uitgesleten zijn door de rivier. We sluiten onze reis af met een bezoek aan het ‘Cementerio de Trenes’ het treinen kerkhof. Zelfs hier zien we reclame voor ‘Dakar 2014’. Deze wordt in Bolivia, Chili en Argentinia gereden. Uyuni is zich aan het opmaken voor dit grote festijn. Er worden 70.000 mensen verwacht en de race wordt door motoren op de zoutvlakte

 

gereden. We brengen nog een laatste nacht door op het terrein bij Gabriël en zijn gezin. We hebben het bijzonder goed gehad deze dagen met een geweldige, aardige chauffeur die ons een zeer mooi gebied van zijn land heeft laten zien.  

 

 

Uyuni

 

Via Potosi rijden we naar Uyuni. Er ligt sinds enkele jaren een geasfalteerde weg, dus de afstand van 350 km is in één dag goed te rijden. De route is fantastisch mooi. Het is zo’n enorm uitgestrekt land met zulke hoogtes. We bereiken zelfs een hoogte van 4500 mtr. daarna zakken we langzaam af naar circa 3600 mtr. In Uyuni slapen we een nacht op het plein. De volgende morgen rijden we naar ‘Salar de Uyuni’ de hoogste en grootste zoutvlakte ter wereld. Eenmaal op de zoutvlakte kent onze GPS geen wegen meer. Dat is niet zo gek, want er zijn geen officiële wegen. Het is een kwestie van de zwarte paden volgen, deze zien we door de afdrukken van alle zwarte banden. Ruim een uur rijden we over de zoutvlakte. Het is een hele gekke gewaarwording. Gevoelsmatig is het ijs, zo klinkt het ook als je er op loopt. Bij ‘Isla Incahuasi’ het cactuseiland is het druk met auto’s vol toeristen, die een 3 daagse tour maken. Het is zo groot, dus hebben we  absoluut niet in de gaten dat er zoveel mensen zijn. Na de lunch maken we een wandeling over het mooie eiland. De cactussen zijn gigantisch groot. Het uitzicht over de zoutvlakte met op de achtergrond de bergen, het is gewoon een plaatje.  We rijden onze auto naar een gedeelte waar niemand is, voor onze foto shoot. Iedereen die hier komt, probeert originele foto’s te maken. Aan het einde van de middag zijn alle auto’s  vertrokken en kunnen we in stilte van een schitterende zonsondergang genieten. 

De volgende morgen zijn we al vroeg wakker, want rond 6.00 uur is het weer een drukte met auto’s en toeristen. Als we naar buiten stappen met ons kopje koffie, beantwoorden we de nodige vragen van mensen om onze auto. We rijden alweer vroeg terug naar Uyuni. Onderweg komen we twee enthousiaste fietsers tegen; Sabine en Jens uit Duitsland. Ze zijn al 19 maanden onderweg en rijden de zoutvlakte op om daar in de avond met hun tent te overnachten. 

 

 

Sucre

 

We hebben het goed naar ons zin in Sucre. Mede omdat het met ‘Allerheiligen’ druk is; een zeer betekenisvolle dag in Zuid Amerika, blijven we in totaal 10 dagen. Al geruime tijd heb ik (Hannie) last van mijn tanden als we op hoogte zijn. Op een avond wordt het heel heftig. Dat doet me besluiten een tandarts te bezoeken. Ik vind het eng, maar het moet gewoon. Gelukkig vind ik een goede kliniek, waar ik prima wordt geholpen. De volgende dag ga ik naar de kapper, dit blijkt nog veel spannender. Als de dame begint te knippen, is er net een spannende serie op tv. Tijdens de knipbehandeling is het een mengeling van schuin achterom kijken naar de tv en af en toe kijken welke plukken ze eraf moet knippen. Gelukkig stap ik met een goed kapsel de deur uit. Nadat we alle dingetjes hebben gedaan die we wilden doen, met af en toe een bezoek aan de stad, wordt het tijd om verder te reizen. 

 

De afstand van Potosi naar Sucre is circa 150 km. Heel de week hebben we behoorlijke afstanden gereden, om terug te keren naar de andere kant van het land. Onderweg is de omgeving mooi en onverwachts zien we een hoop drukte op een terrein aan de kant van de weg. Een reden om even te stoppen en een kijkje te nemen. Het is een feest, maar we weten niet precies waarom. Veel mensen dragen feestelijke kleding, er is muziek en er wordt gedanst in een kring. Er om heen zijn rijen kraampjes met eten en drinken. 

 

 

Als we in Sucre aankomen, rijden we eerst naar de supermarkt. Het lukt ons elke keer weer om midden door het centrum te rijden met onze auto. Gelukkig vinden we de supermarkt, om onze voorraad aan te vullen. Daarna vinden we een goed plekje bij een hotel, waar we enkele dagen verblijven. We bezoeken het mooie historische centrum, waar alle gebouwen wit geschilderd zijn. Ondanks dat dit de hoofdstad is, is het een relaxte sfeer. In de middag drinken we een kopje koffie bij Flavour. We maken kennis met Maaike, één van de eigenaren. Onze vrienden waren naar Bolivia gekomen voor haar bruiloft, het is leuk om haar persoonlijk te ontmoeten. Het is een sfeervolle zaak waar je zelfs bitterballen, stroopwafels en drop kan bestellen. 

 

Potosi

 

Het westen van het land is de ‘Altiplano’ (hoogvlakten). Vanaf Oruro is het alleen maar verder klimmen. De route is bijzonder mooi, terwijl we al op 3800 mtr hoogte rijden, worden we omringd door bergen. Halverwege de middag arriveren we in Potosi, de hoogste stad van deze grote in de wereld. Het is weer rustig aan doen, want we merken het goed aan ons lichaam om op zo’n hoogte te zijn. We verkennen de stad, waar het goed druk is en genoeg te zien is. Maar na één nacht is het lang genoeg, we willen naar beneden!!

 

Santa Cruz => Cochabamba => Oruro

 

 

We kiezen ervoor om via dezelfde weg terug te rijden naar het westen, om de onverharde wegen te vermijden. Omdat het zaterdag is, lijkt het ons beter bij hetzelfde adres te stoppen in Santa Cruz dan door te rijden naar Buenavista. Mogelijk is het toch druk op het plein in het dorp. Hmm.. dat was een verkeerde inschatting van ons. ’s Avonds is er een feest bij de Piloten club in Santa Cruz. In de middag wordt er op het terras een complete discotheek opgebouwd. De eerste uren genieten we van goede (wel hard) muziek en van een live band uit Brazilië. Als na middernacht zo’n gezellige dj op het podium af en toe mee jengelt om het publiek enthousiast te maken, wordt het toch echt minder leuk. Ondanks dat, slapen we goed, waarbij de watjes in de oren toch een beetje helpen. Na Santa Cruz stoppen we, net als op de heenreis in Buenavista. We vinden een prima restaurant voor de lunch, aan de overkant gaan we naar hetzelfde terras voor koffie en een biertje. Ze kennen ons hier al, want als de politieagent aan komt rijden, roept hij enthousiast ‘Holanda!’

 

In Villa Tunari maken we een volgende stop bij een camping. Het is een schitterend terrein, maar het is zo triest om te zien dat schoonmaken, opruimen of onderhoud niet in het woordenboek voorkomt. 

 

In Cochabamba willen we onze was laten doen, maar we kunnen niet zo snel een wasserette vinden. Zodra we die vinden, moeten we een dag wachten voordat het klaar is. Niet dat dit zo lang is, maar we hebben hier geen goede plek om te staan, dus rijden we verder. Als we de volgende dag in Oruro aankomen, waait het behoorlijk hard. Er zijn hier complete zandstormen. Deze dag rijden we een aantal tankstations af, om niet de hoofdprijs te moeten betalen. De brandstof voor de lokale mensen wordt gesubsidieerd door de regering. Dit betekent dat auto’s met een buitenlands nummerbord bijna 3x zoveel betalen. Daar hebben we natuurlijk geen zin in. Soms lukt het te onderhandelen over de prijs. Dat kost soms wat tijd, voordat we onze tank weer vol kunnen gooien. Net voorbij een klein dorp zien we aan de weg een banner hangen met ‘Ecotourisme’. We volgen het pad voor 800mtr. Bij aankomst zien we een paar half afgebouwde panden staan, dus denken we gelijk; dit is vergane glorie. Totdat de eigenaar naar ons toe komt, die enthousiast begint te vertellen over zijn truscha (zalmforel) kwekerij. Ik loop mee naar de paar vijvers. Het is super koud mede door de wind, maar ik zie geen vis zwemmen en geloof het wel. Als we vragen of we hier kunnen blijven staan voor de nacht, nodigt hij ons uit op zijn terrein. Hij woont hier met zijn familie in totaal 5 personen. Ook hier staan we weer met verbazing te kijken, hoe het er op het terrein uit ziet. Het gaat er niet om dat mensen niet groot wonen of niet veel spullen hebben, maar alles wordt gewoon neer gegooid, wanneer en waar ze het niet meer nodig hebben. Heel het terrein ligt vol bezaaid met troep, afval of gewoon bruikbare spullen. Dat neemt niet weg dat we de gastvrijheid enorm waardeerden.   

 

Jesuit Missions de Chiquitos

 

Vanaf Santa Cruz rijden we naar het oosten van het land. We volgen de ‘Jesuit Missions’ route. In de 16e-17e eeuw zijn in 7 steden en dorpen grote kerken gebouwd. Na San Rámon waar we overnachten, bezoeken we de kerk in San Javier die op dat moment open is. Concepción is de volgende plaats, we zien gelijk hetzelfde type kerk qua grote en bouwstijl. Typerend is het vele hout en de beschilderingen. Tijdens de lunch begint het hard te regenen en dat blijft zo nog een tijd duren. We besluiten de route verder te rijden. Helaas houdt de verharde weg na deze plaats al snel op. In een rustige dorp parkeren we voor de nacht. De volgende morgen hobbelen en stuiteren we verder over de slechte weg via de andere dorpen, totdat we in de avond San José de Chiquitos bereiken. Hier vinden we een prima locatie bij een hotel om uit te rusten. In het centrum staat een groot klooster midden op het plein. We hebben deze dagen behoorlijk veel regen. Op de dag dat we willen vertrekken, ervaren we het resultaat er van. De auto zakt weg in de zachte grond. We krijgen hulp; er wordt een auto geregeld, maar die is veel te licht, dus komt er weinig beweging in de auto. Begin van de middag zitten we nog steeds te wachten op de tractor die ons zal helpen, maar dat gaat te lang duren. Met veel planken, stenen, graven lukt het dan toch de auto vrij te krijgen en op verharde grond te rijden. JP is lang bezig om de auto weer modder en pollen vrij te maken. En ik spit de halve camping om, zodat diepe kuilen enigszins gevuld worden, die door dit voorval ontstaan waren.

 

 

Alweer een paar weken terug in Nederland, genieten Stefan en Lianka nog volop na van hun reis door Bolivia. Ze schreven hun ervaringen op in onderstaand bericht: 

 

Half september zijn we voor 3,5 week naar Bolivia op vakantie geweest. In de maanden vooraf gaand aan het vertrek hebben we regelmatig contact met JP en Hannie gehad. We gingen elkaar ontmoeten in Bolivia, waar en wanneer was van achter je laptopje erg lastig. Wij dachten wel 600 km op een dag te rijden. Eenmaal daar was dat net even anders. Hoge bergen en veel onverharde weg. We reden er langer over dan we dachten. Van Santa Cruz naar Cochabamba, door naar La Paz. Rijdend op 4000 meter hoogte en dan nog bergtoppen met sneeuw om je heen te zien is geweldig. Van La Paz naar Copacabana. Spannend!!! Het weerzien was geweldig.

 

We hebben een paar super gezellige dagen gehad. We zijn samen terug naar La Paz gereden. De overnachting was bij een overlandersplaats (ofwas het auslanders ;)) Met de taxi naar La Paz, zelf rijden doen we maar even niet. Beetje te druk!! 

Het was Zo gezellig dat JP en Hannie wederom de moeite wilden nemen om ons uit te komen zwaaien. Wij zijn door gereisd naar Sucre waar we een echte Boliviaanse bruiloft hebben gehad. Volop muziek en dansen, daar kunnen we als stijve Hollanders nog van leren. Daarna hebben we een schitterende 3 daagse tocht over de zoutvlakte en door de woestijn gemaakt. De natuur in Bolivia is overweldigend!! De routes van de ene naar de andere stad zijn op zich al een attractie. Op de weg terug naar Santa Cruz reden we een 10 cm lange spijker in de achterband van onze auto. Na er anderhalf uur mee doorgereden te zijn, hebben we in een bergdorpje de band laten repareren. Echt vakmanschap. In een half uurtje en €2,00 armer was het gefixed. €2,00 tja dat vonden we toch wel wat weinig. Vader en zoon nog allebei een T-shirt gegeven, lolly's uitgedeeld en weer verder. De tocht naar Santa Cruz zou 10 uur in beslag nemen. dit bleek echter 17 uur te zijn. De Bolivianen komen niet verder dan hun eigen woonplaats dus zeggen ze maar wat. Santa Cruz gingen we niet meer halen. Via sms JP en Hannie weer bereikt en afgesproken voor de volgende dag. 

 

We hebben elkaar op het vliegveld weer ontmoet. Eerst even lekker samen lunchen, verhalen vertellen en daarna naar het hostel. Hier konden zij naast het hostel de auto parkeren. Compleet met bewaking. We gingen snel de huurauto terug inleveren en dan nog lekker even de stad in. De laatste souvenirs ingeslagen, lekker gegeten waardoor we nog een leuke middag en avond samen hebben gehad. JP nog verrast met een feestje en kadootjes voor zijn verjaardag!! De dames hadden dit onopvallend geregeld ;). 'S morgens nog een gezamenlijk ontbijt en dan op naar het vliegveld.

Eenmaal daar besef je pas hoe fijn het is geweest. Voor herhaling vatbaar!

We hebben van de eerste tot de laatste dag genoten van dit mooie land.

JP en Hannie het was super!!!! 

 

Santa Cruz

 

Op het vliegveld van Santa Cruz ontmoeten we elkaar weer. Het is emotioneel, want ondanks dat je het plant, moet het toch maar lukken om elkaar 900 km verderop, op tijd te zien. Hun huurauto wordt ingeleverd, waarbij we in discussie gaan als ze overdreven veel geld vragen om de auto schoon te maken. Dat is een onderdeel dat bij het reizen hoort. Soms denk je; staat er op ons voorhoofd het woord ‘geld’ geschreven?  Samen bezoeken we het historische centrum en worden de laatste souvenirs gekocht. Onder het genot van eten en drinken, praten we bij en delen we leuke momenten met elkaar. Wij konden onze auto parkeren bij het Hostal waar hun verbleven. ’s Morgens ontbijten we met elkaar en rijden we naar het vliegveld. Als eenmaal de koffers ingeleverd zijn, wordt het tijd om afscheid te nemen. Alweer een emotioneel moment, waarbij we even een traantje weg pinken. Het is een traan van afscheid, maar des te meer van de gezellige momenten samen.

 

Wij hebben een ander adres in Santa Cruz, waar we even op adem kunnen komen. De auto reparatie, de hoogte verschillen, het op tijd zijn voor het weerzien met Lianka en Stefan en vervolgens het afscheid nemen, vergt gewoon energie. Maar het is vooral na genieten van het leuke samen zijn en een goede auto.

 

Buenavista

In Bolivia zijn er enorme hoogteverschillen. Zo dalen we in twee dagen tijd van 4000 mtr terug naar circa 400 mtr. We zijn blij, dat we qua hoogte gaan zakken. Je merkt goed aan je lichaam dat het niet echt gezond is, om langere tijd op grote hoogte te blijven. Daarbij kunnen de temperaturen extreem zijn; intensieve zon overdag, maar in de nacht zeer koud. Via Cochabamba rijden we naar Santa Cruz. Onderweg stoppen we in Buenavista, waar we het prima naar ons zin hebben. Onderweg zien we de natuur veranderen, we zien weer bomen en groen. Op 500 mtr hoogte zijn we terug in het tropische klimaat. In het dorp is een mooi plein, waar we voor het politiekantoor onze auto parkeren. Dan smaakt een ‘cerveza’ op het terras toch wel heel lekker. 

 

La Paz

We rijden achter elkaar aan richting La Paz. Onderweg moeten we met de pont het meer oversteken. Het is voorzien van dikke houten planken, maar erg stabiel vinden we het niet. Degene die de boot bestuurt, is een kereltje van circa 15 jaar. We zijn erg blij dat we veilig aan de overkant zijn. In La Paz hebben we een goede locatie bij een hotel; een typische ontmoetingsplaats van Overlanders. La Paz is een grote stad, bestaande uit verschillende hoogtes. In twee dagen verkennen we de highlights van de stad. Wij blijven nog even op hetzelfde stekje, als Lianka en Stefan verder reizen. Zij hebben 3 weken de tijd, dus willen ze zoveel mogelijk zien. Daarbij zijn ze in Bolivia voor een bruiloft, ze hebben een druk programma. In de tussentijd houden we goed contact met elkaar. 

 

Op maandag is het officieel een feestdag, want JP is jarig. Beiden worden we geveld door een buikgriep, wat betekent een dag van liggen en hangen in plaats van feesten. Dinsdag voelen we ons gelukkig beter, en reizen we richting Santa Cruz. De tijd gaat dringen, want we willen dol graag Stefan en Lianka nog zien, voordat zij op het vliegtuig stappen terug naar Nederland. 

 

Copacabana

 

Op zondagmiddag komen Lianka en Stefan langs het Titicaca meer naar ons toe gereden. Het is geweldig om elkaar te zien, het is echt een feestje. In het zonnetje met eten en drinken erbij hebben we elkaar genoeg te vertellen. 

 

De volgende morgen lopen we door het stadje, om alles te laten zien. Met de vele souvenirs winkeltjes worden de eerste kleine dingetjes gekocht.

 

 

 

 

In de middag varen we met de boot naar Isla del Sol. Het is ruim 1,5 uur varen naar het eiland. Met de zon en de mooie omgeving van het meer en de hoge bergen met witte bergtoppen is het genieten. Op het eiland moeten we via een trap steil naar boven klimmen, om de Inca ruines te zien. Dat valt niet mee, want je merkt heel goed aan je ademhaling/conditie dat je het op deze hoogte rustig aan moet doen. We maken bij het eiland iets verderop nog een tweede stop en varen dan terug naar het vaste land. 

Wachten in Copacabana aan ‘Lago Titicaca’ op onze vrienden uit Nederland, dat klinkt zo als het is; heel relaxed. Het is een mooie omgeving, elke dag stralend mooi weer, een prachtig uitzicht en een heerlijk stadje om rond te lopen en onze boodschappen te doen.

 

Copacabana

In Bolivia is het een uur later ten opzichte van Peru. Voor ons is het dan al laat als we Copacabana, een plaatsje 8 km van de grens binnen rijden. Het is een gezellig, zeer toeristisch stadje aan het Titicaca meer. We vinden een prima plaatsje bij een Hostal, waar we wachten op onze vrienden uit Nederland. Heel de week is er weinig tot geen activiteit bij het Hostal. Wij kunnen lekker ons ding doen, een wasje, beetje schoonmaken, genieten van de zon en eigenlijk komen we nog tijd te kort. Ik inspecteer de kamer voor onze gasten of het schoon is, maar ik ben niet echt tevreden. Daarom vraag ik of ze deze nogmaals wil schoonmaken. Er gebeurt niets. Totdat we op zaterdagmorgen wakker worden. Ineens staat heel het terras vol stoelen, het terrein is schoongemaakt, er wordt volop versierd, kratten bier worden aangeleverd, want er  is een feest. Wij verhuizen een stukje verderop aan het meer voor een aantal uren, om niet midden tussen het feest gedruis te staan. Het is weer een typisch voorbeeld dat ze hier met de dag leven. Ach en wie zijn wij om te zeggen, dat dit zo verkeerd is. 

 

Grens Peru/Bolivia

In de morgen zei ik: we gaan vandaag nog niet de grens over hoor. Maar dat blijkt wel zo te zijn. We denken dat we misschien bij de grens kunnen blijven voor de nacht. Het is einde van de middag als ik dit aan een politieman vraag, maar die snapt er niets van. Waarom ga je nu de grens niet over? Zijn jullie documenten niet in orde? We kijken elkaar aan en besluiten dan toch maar de grens over te gaan. Omdat we ondertussen de nodige ervaringen hebben, met lange wachttijden, wilden we het juist niet doen. Nu gaat het allemaal van zelf. Binnen 5 minuten kunnen we de grens over naar Bolivia en ook daar gaat het allemaal vanzelf. Binnen een uur rijden we met onze stempel in het paspoort en het tijdelijke autodocument voor 90 dagen, voor ons weer een nieuw land binnen. 

 

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010