Venezuela

23 May 2013

 

Venezuela is een gastvrij land. We hebben veel contact gehad met lokale mensen, waardoor we het land goed hebben leren kennen. We zijn blij dat we ervoor gekozen hebben om dit land te bezoeken.

(23 Mei t/m 7 Juni 2013)

 

San Antonio

 

Van de warmte gaan we de bergen weer in richting de grens van Colombia. San Cristobal is een grote stad, waar we alleen doorheen rijden. Langzaam aan komen we op de weg richting San Antonio, de laatste plaats voor de grens naar Venezuela. We dachten een paar dagen in San Cristobal te verblijven, maar een goed plekje kunnen we niet vinden. Eind van de middag staan we in de bergen met een mooi uitzicht op de stad. De volgende morgen vinden we in de plaats zelf een prima hotel voor het weekend. We kunnen ons hier voor gaan bereiden op Colombia. 

 

La Fria

Als we onderweg bij een tankstation stoppen, krijgen we voor het eerst geen diesel zonder chip. We moeten naar een kantoor toe om dit te regelen, dus gaan we dit gelijk even doen. We treffen het slecht, want het is lunchpauze, dus dat betekent wachten. Als ze in het systeem onze gegevens invullen lukt dit niet, we zijn weer een bijzonder geval. Er wordt gebeld, overlegd etc. en zo

 

hebben wij ook voordeel van de vele mazen in de wet, want op naam van een ander, rijden we uiteindelijk weg met de bewuste chip op onze voorruit. Deze keer stoppen we bij het vliegveld van El Fria. Er staat een heel team personeel buiten als we arriveren. We mogen zonder problemen overnachten. Ze zijn in de weer voor ons met elektriciteit en water. Ze willen alles van ons weten. Via de gemarkeerde lijn op onze wereldkaart (op de auto) vertellen we waar we geweest zijn. Iedereen wil ook wel even binnen kijken. Het is voor ons wel handig, want elke keer als er een ander persoon bijkomt, doen zij ons verhaal. Het is ontzettend gezellig en iedereen heeft alle tijd. Als de werktijd erop zit, nemen we afscheid van elkaar.

De volgende morgen als ik lekker wakker zit te worden met mijn kopje koffie, komt het team naar me toe. JP ligt dan nog te slapen, dus zeg ik tegen de babbellende dames dat ze heel stil moeten zijn;-) Ha,ha, dat blijkt toch moeilijk te zijn, want ze hebben genoeg te vragen en te vertellen. Ik heb zelf ook een brandende vraag, want ik heb nog geen vliegtuig gezien. Ik val bijna van mijn stoel als ik het antwoord krijg; er komen hier al twee jaar lang geen vliegtuigen meer, terwijl er in totaal een team van 21 personen werkzaam is. Het is echt niet te geloven. Maar vanaf Juli zullen hier weer vliegtuigen landen en vertrekken, nou we zijn benieuwd. Met nog een laatste foto, nemen we afscheid van elkaar, wat ze eigenlijk niet willen. Het was bijzonder gezellig. 

 

El Vigia

 Op weg naar San Cristobal stoppen we bij het vliegveld. We hebben al verschillende keren bij een vliegveld gestaan voor de nacht. Tegen de avond ontmoeten we Pedro die ons in het Nederlands aanspreekt. We zijn helemaal verbaasd. Hij heeft een aantal jaren, geleden één jaar in Nederland gestudeerd. De volgende morgen komt hij ons ophalen voor een ontbijt. Daarna laat hij ons het dorp zien en zijn winkel. Hij heeft samen met zijn vrouw en moeder een winkel in plastic artikelen. Dat is in dit land een goede business. Bij de plastic fabriek zien we nog hoe de plastic zakjes gemaakt worden.  Bij het afscheid krijgen we als cadeautje een voorraad bier mee van hem. Super bedankt Pedro!

 

Mérida

Na de grasvlaktes rijden we het Andes gebergte in. Een schitterend gebied met vele bochten en we stijgen behoorlijk qua hoogte. In de avond is de temperatuur behoorlijk koel als we bij een hotel in Culata staan. De volgende morgen rijden we naar de stad Mérida, want we willen graag een tour maken met de hoogste en langste kabelbaan ter wereld. We zijn teleurgesteld als iemand ons vertelt dat deze gesloten is ivm werkzaamheden. Nu twijfelden we al een beetje; is het nu hoog- of laagseizoen. We denken; het zal nu laagseizoen zijn en ze zorgen dat de kabelbaan met de grote drukte weer tip-top in orde is. Nou niets daarvan, want later horen we dat de kabelbaan al 3 jaar stil ligt. Dit is weer typisch een voorbeeld hoe het hier in Venezuela gaat. 

 

Los Llanos

We volgen de weg richting het westen om door het gebied ‘Los Llanos’ te rijden. Uitgestrekte graslanden, die ook grotendeels onder water staan. Er leven hier veel dieren en het is een waar vogelparadijs

. Zeker tegen de avond, zien we veel verschillende vogelsoorten. Voor de nacht strijken we neer bij een controle post van de ‘Guardia Nacional’. ’s Avonds komt één van de militairen een praatje maken. We hebben het met elkaar over de verschillen en gebruiken van het land. Ten opzichte van Nederland zijn er enorme verschillen. JP ziet ineens een brommer

 

aankomen rijden. De man heeft echt heel de weg nodig om zigzaggend bij de verkeersdrempel aan te komen. Die erg hoog blijkt te zijn. De militair gaat er, zonder dat dit zijn taak is, uit bezorgdheid naar toe. Met zoveel alcohol op kan dit ongelukken veroorzaken voor andere weggebruikers. Hij adviseert de man om zijn brommer te laten staan. Ondertussen regelt hij wel dat de man met iemand mee kan rijden. Dat zijn van die geweldige momenten, waar we dan hartelijk om moeten lachen.

 

 

La Gran Sabana

Het is drie maanden geleden als we terug zijn in Venezuela. In dit land is tussentijds het één en ander veranderd. Een nieuwe president, Maduro regeert het land, de savannes staan (gedeeltelijk) onder water, het waterpeil van de rivieren is flink gestegen en we krijgen nog meer Bolivars(valuta) voor onze Amerikaanse Dollars. Dat is toch een leuke bijkomstigheid. Via dezelfde weg rijden we terug naar het noorden tot Puerto Ordaz, met een tussenstop in Upata. De savannes zijn weer bijzonder mooi. Het is makkelijk voor ons, want we weten precies de plaatsen waar we kunnen overnachten. 

 

Brazilië - Venezuela

Ondanks dat de reis door Brazilië niet zo spannend is, genieten we van de goede weg. We crossen door het land om uiteindelijk terug te reizen naar Venezuela. Na een overnachting bij de grens van Brazilië rijden we 2 km verder naar de grens van Venezuela. We vragen het ons wel eens af:

 

overkomt ons dit nu alleen ons elke keer of hoe zit het? Rond 11.00 uur zijn we bij de douane voor ons auto document. We wachten en wachten en dan gaan de heren weg; lunch pauze. Het systeem werkt niet, maar om 14.00 uur zal het wel lukken. Dan eten we zelf ondertussen ook maar. Als de heren terug zijn, blijkt het systeem nog niet te werken . Er zit niets anders op als hier bij de grens van Venezuela een nachtje door te brengen. De volgende morgen werkt alles weer, dus kunnen we met ons auto document verder reizen. Het is fijn om weer terug te zijn bij Manfred in Santa Elena de Uairén

 

 

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010