The Guianas

23 Feb 2013

 

 

Guyana - Suriname - Frans Guyana

Een bijzondere reis door landen waar ze Engels-, Nederlands- en Frans spreken

(23 Februari t/m 21 Mei 2013)

 

Verdriet, angst en boosheid dat hield ons de afgelopen week bezig. In Lethem (Guyana) konden we weer op adem komen, de auto laten repareren en bij een heerlijk hotel genieten van de rust en veilige aankomst. 

 

Guyana

 

Eenmaal in Guyana rijden we naar het Expo Centre in Georgetown. Bij aankomst informeren we naar het Duitse echtpaar, zij zijn ons voor op de route. We krijgen het vreselijke nieuws te horen; Op de Lethem Trail hebben Helmut en Ingrid een zwaar auto ongeluk gehad. Helmut is overleden en Ingrid ligt in het ziekenhuis. We zijn totaal van slag en zo blijft dat heel de week. Wij moeten ook deze slechte weg weer terug rijden naar Lethem. Het is volop regenseizoen, waardoor de conditie van de onverharde weg alleen maar slechter is. We rijden de ‘Trail’ in drie dagen tijd, waarbij we op dezelfde adressen overnachten als op de heenreis. Ongeveer 70 km voor Lethem zien we de Duitse vlag staan in de berm; het punt waar het ongeluk plaats vond. Naast al het verdriet speelt ook angst. Enerzijds om veilig aan te komen in Lethem en anderzijds constateren we onderweg een scheur in het frame van de auto. Terwijl het nog ruim 200 km duurt, voordat we in de bewoonde wereld terug zijn. De boosheid waar we mee kampen, is dat deze weg niet geasfalteerd wordt. Brazilië wil al jaren mee betalen aan deze weg, mede voor hun eigen export. Het zou het land ten goede komen op velerlei gebied. Het reizen door het land wordt voor de lokale bevolking toegankelijker, het bevordert de economie en zeker het toerisme. Het is zo’n mooi gebied, dat velen graag zouden bezoeken.  

Terug in Lethem laten we de auto wassen, die door de gravel aardig rood is geworden.  Als alles in orde is wordt het tijd om ‘The Guianas’ te verlaten.

 

Suriname

Het wordt tijd om Suriname te verlaten. We maken een stop in Nieuw Nickerie. Daar wordt ons ’s morgens door een ambtenaar een ontbijt aangeboden, dat we bijzonder waarderen. Bij de ferry naar Guyana ontstaat er even onenigheid als we onze tickets kopen. We moeten nu twee maal zoveel betalen als op de heenreis, daar hebben we geen zin in. De manager wordt erbij geroepen en uiteindelijk krijgen we een korting. Tijdens het wachten is het gezellig babbelen met verschillende medewerkers en een militair. Ze hebben alle tijd, dat zullen we zeker nog gaan missen.

 

Onze eerste terugkeer naar Nederland 

 

Terug naar Nederland! Wat hebben we het gezellig gehad met vele vrienden en familie. Het was een heerlijk weerzien. We zijn goed verwend door velen; wat betekent dat we nu echt op dieet moeten om een aantal kilo’s kwijt te raken. 

 

Suriname

 

Meerzorg

Op vrijdagmiddag rijden we naar het adres van Anja en Wim waar we onze auto parkeren, tijdens onze vakantie naar Nederland. We waren er helemaal klaar voor. Alles schoon en aan de kant, we moesten alleen zaterdag onze koffer nog pakken. Op het terrein blijkt de grond toch iets te zacht te zijn, waardoor de auto vast raakt in de klei. Wim probeert met zijn auto onze auto los te krijgen, maar dat wilde niet lukken. Na ruim 4 uur graven lukt het de mannen de auto weer op de vaste grond te krijgen. 

 

Nederland

 

Op zaterdagavond vliegen we van Zanderije naar Amsterdam, waar we zondagmiddag arriveren. Voordat we het vliegtuig instappen, gaat JP naar de EHBO om een pleister te halen. Door het graven is er flinke blaar midden op zijn hand gekomen, die behoorlijk pijnlijk is. De mannen van de EHBO hebben het goed naar hun zin. Het is een dolle boel, waar we met buikpijn van het

 

lachen vertrekken. Op Schiphol hebben we gelijk het gevoel dat we terug komen van een gewone vakantie en dat gevoel blijft 3 weken lang. Een vriend staat in de ontvangsthal op ons te wachten als verrassing. We halen onze huurauto op en rijden naar Tholen. Onderweg lijkt het of het herfst is, door de koude temperaturen, loopt de natuur een maand achter. We dachten dat de lente begonnen was, maar wat hebben we een kou. Lenie ontvangt ons met veel warmte, bij haar slapen we een groot deel van ons verblijf in Nederland. We gaan bij beide ouders langs, andere familie en vrienden. We genieten een paar dagen van de Zeeuwse kust, zowel in Domburg als Kamperland. We verblijven in ons vakantiehuis in Kamperland, dat we gelijk weer tip top in orde maken. 30 April was dit jaar een bijzondere Koninginnedag, omdat de troonwisseling plaats vond. We hebben het bijzonder naar ons zin gehad deze weken. Helaas was het onmogelijk om iedereen op te zoeken, door onze volle agenda Het was een heerlijke vakantie  met een emotioneel afscheid.

Terug naar Paramaribo

We treffen het wel, want Wim en Anja zijn op het vliegveld om Marian op te halen, dus kunnen we met hun mee terugrijden naar Meerzorg. Een gebruikelijke vraag is; hoe lang is het vliegen? Maar los van dat komen er nog vele reisuren bij. Zondag slapen we dan ook uit, hoewel dat niet makkelijk is met de warmte. Wij rijden terug naar Paramaribo, waar we nu alweer voor de 4e keer terug zijn. We blijven een paar dagen in de hoofdstad, voordat we verder gaan reizen. Op maandag komt Nikki naar ons toe, zij werkt voor het dagblad ‘De ware tijd’. Ze vraagt ons te interviewen voor een artikel in de krant. Wij vinden het leuk om hier aan mee te werken. 

 

Het is tijd voor een vakantie. Maar deze keer wordt het wel een hele bijzondere trip. Voor het eerst gaan we sinds ons vertrek, Juli 2010 terug naar Nederland. Familie en vrienden verheugen zich er al op, dus dat kan niet anders als heel gezellig worden.

 

Paramaribo

Het begint gewoon al een beetje vertrouwd te raken in Paramaribo. Eerst bezoeken we Wim en Anja, die al 8 jaar aan de overkant van de hoofdstad wonen. Zij staan op het punt te verhuizen, maar waar naar toe, ze hebben zelf geen idee. We kenden elkaar niet, maar via andere Overlanders ontvingen we hun adres. Na een leuke kennismaking, waarbij we gelijk voor het eten aan mochten schuiven, weten we dat onze auto hier veilig zal staan, als we op vakantie gaan. Wij verblijven tot die tijd in de stad, om onze voorbereidingen te treffen. We hebben er zin in.

 

Frans Guyana

 

St.Laurent du Maroni

 

 

We zijn terug in de plaats, waar we onze reis in Frans Guyana begonnen zijn. Nu pakken we het anders aan, want we rijden rechtstreeks naar die aardige politieman. We zijn van harte welkom bij Chunny en Philippe, waar we uiteindelijk 4 dagen blijven. Ze hebben een overland truck gekocht en hopen over circa 1 jaar ook te gaan reizen. Het zijn heerlijke relaxte dagen, waarbij we huishoudelijke klussen kunnen doen en volop internet hebben. Na een aantal skype gesprekken, gaat het hart spreken. We denken er goed over na en besluiten een vakantie te boeken naar Nederland. We hebben nog precies een week voordat we in het vliegtuig stappen. We hopen ten zeerste dat ondertussen de temperaturen gestegen zijn als wij arriveren.

 

Awala Yalimapo

Nadat we onze rubberen ringen voor de auto velgen hadden ontvangen en de banden luchtdicht waren, zijn we terug door het land gereden naar het strand van Awala. Dit strand is bekend, omdat in bepaalde periodes de Groene en Leatherback schildpadden hun eieren op het strand komen leggen. In Frans Guyana mag je gewoon met je auto net voor het strand parkeren. De meeste schildpadden komen op het strand net voordat het hoog water is. Deze avond was dat rond 23.30 uur. Als JP rond 21.00 uur even buiten is, ziet hij een schildpad, dus komt hij me gelijk roepen. Hij zegt: doe maar rustig aan hoor, die is voorlopig nog niet weg. Wat een grap, als ik buiten kom, is het beest al bijna terug in de oceaan. Maar we zien deze avond vele groene schildpadden het strand opkomen. Toch zijn ze heel kieskeurig, want ze leggen lang niet allemaal hun eieren voordat ze terug de zee in gaan. Gelukkig krijgen we heel het proces goed te zien. Als we terug bij de auto zijn, schrikken we van de tijd, want het blijkt al 0.30 uur te zijn. 

 

Cayenne

We moesten langer wachten als verwacht op de materialen uit USA. Eerst zagen we er een beetje tegenop, om zomaar op een plek te blijven zonder iets te doen. We weten dat vele mensen graag met ons hadden willen ruilen. In deze periode hebben we hele leuke mensen ontmoet. Daniel uit Frankrijk verbleef in het hotel tegenover ons in Kourou. Hij is werkzaam op het Space Centre, maar ook in Nederland. Van hem hebben we veel geleerd over de raketten die met één of meer satellieten in de ruimte gelanceerd worden.

 

In Cayenne ontmoeten we zeilers. Eerst Jean Michel die solo de grote oceaan overgestoken is. We vonden het een hele prestatie en hij was zelf beretrots. Dat hebben we samen goed gevierd. Twee dagen later ontmoeten we Berber, een bootlifter uit Nederland die samen met Andreas uit Duitsland vanaf Europa kwamen zeilen. Tja, hun binnenkomst verdiende ook een feestje. Het was precies in het Paasweekend, zodoende werden we nog verwend met een mooi geschilderd ei. Onze wachttijd was een tijd van gezelligheid. 

 

Frans Guyana

Het lijkt even of we terug zijn in Europa. Frans Guyana is een departement van Frankrijk. Dat zie je heel duidelijk in dit land. Alle luxe is er te krijgen, in de supermarkten raak je niet uitgekeken. Dat betekent dat we betalen met Euro’s en die rollen er hier vlot uit.

Dat neemt niet weg dat we volop genieten van al het heerlijke: du pain, du vin, du fromage et du saucisson.

 

Gevangenen in Saint Laurent du Maroni

In het verleden werden gevangenen naar dit land gebracht om hier te werken. Dit moet erbarmelijk geweest zijn. Te bedenken dat hier niets was en er vele ziektes waren. Velen hebben het dan ook niet overleefd. Even waren we zelf gevangenen, maar dan in zeer goede omstandigheden, in ons eigen huis kamperend aan de rivier. 

Voordat we met de ferry over vaarden, deden we onze voorbereiding in Suriname, maar dit lukte helaas niet. Bij Consulaire Zaken wilden we onze toeristenkaart kopen, maar dat moesten we in Frans Guyana regelen. Daarna hebben we 3 kantoren bezocht voor een autoverzekering, maar ook dat lukte niet. Rond 15.30 uur op vrijdag varen we over naar Frans Guyana. Gelijk bij de Nationale Politie hebben we een probleem, want we hebben geen autoverzekering. We komen het land niet in met de auto. Ze willen ons gelijk terugsturen met de ferry. Wij doen ons verhaal en vertellen de situatie. De laatste ferry vaart ondertussen weg, verzekeringskantoren zijn gesloten en Consulaire Zaken is op maandag pas open. We krijgen een stempel in ons paspoort, zodat we zelf St. Laurent kunnen bezoeken. In escort worden we begin van de avond naar een politiebureau gereden, waar we voor het weekend kunnen staan. En eerlijk is eerlijk, het was een schitterende plaats aan de rivier met uitzicht op Suriname. 

 

De volgende morgen gaan we met een politie man op pad voor een autoverzekering. Het is absurd, maar dat lukt niet in dit land, terwijl het verplicht is. De oplossing; maandag terug varen naar Suriname, daar een verzekering af sluiten om vervolgens terug te varen. In het weekend lukt het ons om via internet een verzekering af te sluiten. We ontmoeten Philippe en Chunny die ons op zondag ophalen, om samen naar het strand te gaan. Nadat we op maandag gelijk onze toeristenkaart regelen, kunnen we Frans Guyana verder gaan verkennen. 

Cayenne

Er zijn maar een paar wegen in Frans Guyana de rest van het land, ongeveer 95% is regenwoud. De hoofdweg loopt ter hoogte van de kust naar de hoofdstad Cayenne. Daar vinden we een bedrijf waar we nieuwe banden kopen. We hadden nog even door kunnen rijden, maar we hebben geen standaard maat. Het is geweldig dat ze deze hier hebben. We worden gelijk geholpen, het duurt maar 1,5 uur. We vragen allebei argwanend: weet je dat zeker? Na ruim 1,5 DAG zitten de banden erop. Twee aardige jongens vertellen ons onderweg dat we bij de haven kunnen kamperen. De volgende morgen zien we dat één van de banden leeg gelopen is. We rijden terug naar het bedrijf. Daar worden alle banden opnieuw nagekeken en uiteindelijk weten we het probleem. In het wiel zelf zit een rubberen ring, die ook vervangen moet worden. Die zijn helaas niet te  verkrijgen in Frans Guyana. Nu wordt er een pakket vanuit USA opgestuurd en hopen we binnen een aantal dagen weer verder te kunnen reizen. In de tussentijd vermaken we ons wel. Er zijn genoeg winkels om te shoppen. In Kourou hebben we Centre Spatial Guyanais (= het Space Centre) bezocht. 

 

Suriname

 

Carifesta in Paramaribo

Terug in Paramaribo bezoeken we het museum bij Fort Zeelandia. ’s Avonds begint er een festijn van verschillende culturen. In het museum lezen we veel over de historie van Suriname. Begin van de avond lopen we naar de straten bij Fort Zeelandia, waar mensen rondlopen in traditionele kleding van de verschillende volksgroepen die hier leven. Het ziet er sfeervol uit, maar het is erg rustig. We horen dat het een besloten feest is, met onder andere ministers. We zien volop bewaking rondlopen. Later stopt er een zwart geblindeerde auto. We zitten precies voor een podium met draaitafel, waar een groep jongeren aan het dansen is op de dansvloer. Ineens is er een aankondiging via de microfoon en wat ik fantaseerde, blijkt dan echt zo te zijn. Desi Bouterse staat ineens voor ons op de dansvloer. Een paar jongeren dansen voor hem en verschillende dames dansen met dhr. Bouterse. Wij kijken op kleine afstand het spektakel aan.  Na een paar minuten gaat heel de groep weer verder. Wij praten samen met Rob en Cor uit Nederland. We hebben dezelfde vraag: moeten we er nu trots op zijn? Geen idee, maar met elkaar maken we er een gezellige avond van tot in de kleine uurtjes.

 

Berg en Dal

Na een paar gezellige dagen in Paramaribo rijden we landinwaarts op weg naar het National Park

 

Brownsberg. De laatste 13 km is het een zeer slechte onverharde weg, Even twijfelen we; gaan we hier wel aan beginnen, maar we gaan ervoor. De auto in de 4x4 om zo langzaam door de diepe putten vol water te rijden. Bij de berg is het gigantisch glibberig en glad, want het heeft de vorige dag behoorlijk veel geregend. We doen een paar pogingen, maar we glijden weg met de auto. We geven het op en keren terug. Bij het resort Berg en Dal staan we een aantal dagen aan de rivier midden in de jungle. 

Goedemorgen, welkom in Suriname

Dat is onze welkomstgroet die we krijgen als we van de ferry Suriname binnen rijden. Vanuit Guyana is Suriname alleen bereikbaar via de ferry die vaart vanaf Moleson Creek. 

Vol goede moed waren we op maandag vanuit Georgetown naar Moleson Creek gereden. We weten dat we de volgende dag pas overvaren, maar bij aankomst vragen we gelijk informatie aan een medewerker. Dan horen we dat we een toeristenkaart/visa nodig hebben om Suriname binnen te komen. Ohhh, euhhh, tja dat is het gevolg van een slechte voorbereiding. Conclusie, we moesten even terug naar Georgetown, enkele reis 190 km. De volgende morgen regelen we onze toeristenkaart bij de ambassade van Suriname. Daarna leggen we dezelfde route af als de dag ervoor. In het plaatsje regelen we de autoverzekering en zijn we klaar voor vertrek de volgende morgen.

 

Om 6.30 uur begint de procedure met het inchecken, dat doet toch zeer zo vroeg en zeker als de politie er dan nog niet is. Alles gaat keurig volgens stappen, van politie, naar ticket balie, naar immigratie en als laatste de douane. Het is maar een half uur, het is een kwestie van een rivier over varen, dan zijn we in Suriname. Het is echt heel raar om nu ineens Nederlands te spreken. Als we bij de douane zijn met onze autopapieren, weet ik gewoon niet hoe je dit in het Nederlands moet vragen. Het gaat hier heel makkelijk en voordat we het weten, zitten we al in de auto. Wat we ook niet wisten, is dat je in Suriname ook links rijdt, net als in Guyana. 

 

Paramaribo

Met een tussenstop in Totness voor de nacht rijden we de volgende morgen door naar Paramaribo. Bij het openen van de deur met mijn eerste kopje koffie, kreeg ik gelijk al een standje. De dame riep me toe ‘Kom je nu pas uit bed? Nou dat doen we hier niet hoor, hier beginnen we om 6.00 uur’ Lachend roep ik haar toe, dat ik dat wel gehoord heb met al die luide stemmen rond onze auto. Het is voor ons zo bijzonder dat we Nederlands kunnen praten, dat hebben we nog niet eerder gehad op onze reis. In de supermarkt kijken we onze ogen uit. We zien allemaal typische Hollandse producten die we absoluut niet gemist hebben, maar nu is het toch wel lekker om het een en ander te kopen. JP glundert bij de pakken hagelslag en zijn dag kan niet meer stuk als hij

 

ook nog eens shag kan kopen. In Paramaribo zie je duidelijk de Hollandse invloeden van de vele mooie panden die er staan. We vinden een goed plekje op een parkeerterrein waar we Ingrid en Helmud uit Duitsland ontmoeten. Zij reizen ook met een overland truck. In de avonduren hebben we onder het genot van ‘Parbo Bier” genoeg aan elkaar te vertellen. Het is handig om info aan elkaar uit te wisselen, dus is het snel beslist. We blijven hier nog wel een nacht staan. 

 

Guyana

 

Keep Left!!!

 

Guyana is het enigste Engelstalig sprekend land in Zuid Amerika. Het is goed opletten, want het verkeer rijdt links. Via een dubbele rotonde rijden we automatisch op de juiste weghelft het land binnen. Een land waar je gelijk de Caribische sfeer proeft en waar de mensen zich niet druk maken.

 

Lethem => Georgetown Trail

 

The road is gonna be a little bit bumpy (zei Andrew)

De totale afstand naar Georgetown is 540 km, maar daarvan is 460 km onverharde weg tot de plaats Linden. Dit is de weg die de plaats Lethem in het zuiden verbind met Georgetown in het noorden van het land. We rijden de route in 3 fases, waarbij we niet anders als shaken, hobbelen en zitten te stuiteren in de auto. Halverwege zien we een bord van een pindakaas fabriek. Daar willen we toch graag even een kijkje nemen en een pot pindakaas kopen. In Annai zijn we nog net op tijd voor een lunch. We treffen het, want na het eten kunnen we gelijk een vers, warm brood kopen voor ‘s avonds. Na de uitgestrekte savannes, rijden halverwege de middag door Iwokrama Forest. Af en toe vangen we een glimp op van de mooie vogelsoorten die hier leven. Helaas is het niet mogelijk om ze te fotograferen. Zeker niet nu we alleen beschikken over onze kleine camera. De eerste avond stationeren we ons naast de politie checkpost. Dan ontdekken we dat onze gasfles weg is, die zijn we door al het shaken verloren. De volgende morgen rijden we verder door de jungle. Bij Kurupukari wachten we op de ferry om over de Essequibo rivier naar de overkant te varen. We moeten Andrew met zijn vrienden en kinderen. We maken een praatje en krijgen goede informatie van hun. Wij rijden in een rustig tempo verder. Volgens de boeken is het nu het droge seizoen, maar we hebben ontzettend veel regen onderweg, waardoor de conditie van de weg niet optimaal is. In Mabura stoppen we voor onze lunch. We rijden die middag tot 58, zo noemt iedereen dit punt. Er is een restaurant en tankstation dat 24 uur open is. Met toestemming blijven we hier staan voor de nacht. Een vrachtwagen chauffeur die wekelijks deze trail rijdt, vertelt ons dat de weg die we nog moeten rijden, heel slecht is. Dat beloofd wat voor ons. We gaan al vroeg op pad en als we net rijden, ruiken we een benzinelucht. We stappen uit, checken alles, maar kunnen niets ontdekken. Na een aantal minuten rijden, realiseren we ons, dat er in een jerrycan op het dak een paar liter benzine zit. Dan blijkt de afsluitdop te lekken. Provisorisch wordt de dop goed afgetapet, zodat het niet meer lekt. In de middag komen we in Linden aan. We gaan op zoek naar een garage, want onderweg zagen we een lekkage bij het koelsysteem. We worden gelijk geholpen en na een paar uurtjes werk, is het probleem opgelost. 

 

De volgende morgen rijden we door naar de hoofdstad Georgetown. Terwijl we dachten dat we hier voor 1 nacht zouden kamperen, worden het uiteindelijk 5 nachten. We mogen bij het Exhibiton Centre staan, waar momenteel niets te doen is, dus het is er heerlijk rustig. We nemen een taxi om de stad te bezoeken. Er staan bijzonder mooie koloniale houten panden in het centrum. Jammer genoeg wordt er weinig aan het onderhoud gedaan. Er zijn een aantal markten, waar het goed druk is. De winkels hangen bomvol met handel. Zoals we vaak zien verkopen ze allemaal hetzelfde. Deze dagen wordt alles goed gesopt, zowel binnen in als de buitenkant van de auto.  

Grens Brazilië/Guyana

Na ongeveer 1,5 uur rijden zijn we al bij de grens van Guyana. We cancelen het papierwerk in Brazilië en rijden de grens over. Als we met onze paspoorten naar het loket gaan, merk je gelijk de Engelse netheid. JP is blij, want hij kan weer Engels praten. Hoewel het later niet altijd

 

makkelijk verstaanbaar is, omdat ze Engels/Creools spreken. Voor ons autobewijs moeten we eerst een autoverzekering afsluiten in Lethem. Tevens is het lunchpauze, dus kunnen we dit in de tussentijd gaan regelen. Het is geen enkel probleem om zonder papieren met onze auto het plaatsje in te rijden. De kantoren zijn in het weekend allemaal gesloten, dus kunnen we maandagmorgen pas een verzekering afsluiten. We horen luidde muziek; het is de jaarlijkse Carnavals parade ‘Mash 2013’. Terwijl we naar de kleurrijke optocht staan te kijken, komen mensen naar ons toe. De wereld is af en toe echt klein. De vorige dag, vroegen we aan hun het adres van Reinhild en Frans. De dame had geen idee, maar is gelijk gaan bellen voor ons. Haar dochter is met haar scooter voorgereden naar het adres. Nu zeggen ze dat Portugees veel op Spaans lijkt, maar hier konden we echt niets van bakken. Voor ons leek het meer op Tsjechisch. De conversatie die we hadden was erg onduidelijk voor beiden. Nu zien we dezelfde mensen terug in Guyana. De dochter omhelst ons zelfs, dat is toch wel bijzonder. 

We rijden terug naar de douane met onze kopieën (drievoud). We vertellen dat we maandag pas een verzekering af kunnen sluiten en dit weekend in Lethem zullen verblijven. Het is geen enkel probleem, wat heerlijk relaxed is het toch. Op maandagmorgen wordt het autobewijs middels een handmatig geschreven document voor ons in orde gemaakt. We krijgen het document, inclusief een set van onze kopieën en tweede set kopieën overhandigd. Wij begrijpen de logica hier niet helemaal van. 

 

Brazilië

 

Het klinkt gek, maar als we nog geen 100 meter de grens over zijn, voelen we een groot verschil met Venezuela. Ja, we kunnen weer een land erbij schrijven op ons lijstje, maar toch vinden we het niet officieel. We rijden alleen door het land, op weg naar de grens van Guyana. Na Boa Vista stoppen we bij de Reinhild en Frans uit Duitsland, zij wonen in Santa Cecilia. Ondanks dat ze van niets weten, zijn we van harte welkom. In de morgen krijgen we ‘Frühstück’ en bij het weggaan worden we verwend met brood, citroenen en een dvd. We mogen niets betalen, dit is de broederschap die er nog is, zegt Frans.

 

Grens Venezuela /Brazilië

Op de laatste 20 km naar de grens staan er wederom de nodige controleposten. Bij de grens ontkomen we er dit keer niet aan. De militair wil perse binnen kijken met zijn schoenen aan! Terwijl ik kastjes open, vraagt hij of we cocaïne/marihuana bij ons hebben, want in Brazilië hebben ze dit veel. Een beetje gek toch, als we uit Venezuela vertrekken om naar Brazilië te gaan. Als hij even later om dollars vraagt, weet ik genoeg. Sorry, maar die hebben we niet. Als hij niets kan verdienen, kan ik de deur sluiten.

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010