Nicaragua

9 Aug 2012

 

We hadden echt zin in om de grens over te gaan naar Nicaragua. Geen bijzonderheden bij de grensovergang. Een lijst met genoeg ‘kampeer’ adressen, we waren er helemaal klaar voor.

(9 Augustus t/m 4 September 2012)

 

Bij de grens verliep het toch iets anders als verwacht. Eerst liep ik met ons auto document ongeveer 10 minuten achter een beambte aan om zijn handtekening te bemachtigen, voordat de dame het document verder kon afhandelen. JP keek daarna bij de Duty Free winkel, terwijl ik een sigaretje rookte. De bewuste beambte kwam terug naar onze auto en begon vervolgens alles uit de kast te halen, om het ons zo moeilijk mogelijk te maken. De fietsen moesten op het formulier erbij geschreven worden en de kist op het dak moest open. Tot drie keer toe kon JP er alles uit halen. Een aantal van onze spullen zijn ook nog eens op het formulier genoteerd. Na ruim een uur konden we dan met het nieuwe formulier de grens overgaan.

 

In de eerste week van onze reis door Nicaragua reden we vrij snel door het land. Het lukte ons niet echt om leuke plekjes te vinden voor onze overnachtingen. Of er was geen (warm)welkom of er werden flinke prijzen gevraagd om alleen te parkeren. Als toerist weet je gewoon dat je vaak meer betaald, dat zal altijd zo blijven, maar als er flink misbruik van je gemaakt wordt, geeft dit een zeer onplezierig gevoel. 

 

Esteli /Matagalpa en Jinotega

Het stadje Esteli  is de eerste plaats dat we bezoeken. Het is een omschakeling ten opzichte van Honduras, want in het centrum zijn gigantisch veel winkels. Dat was stukken minder in de andere landen. De volgende morgen rijden we via Matagalpa de bergen in naar Jinotega. Het is flink klimmen, tot we op ruim 1500m hoogte zijn. De bijnaam van deze plaats is ‘La Ciudad de las Brumas’ (stad van de mist), dat ook helemaal klopt. Op één van de plaza’s zien we een typische Hollandse molen staan. Als we het centrum verder verkennen, zien we op een ander plein de naam Zoetermeer op een muur geschreven. Later vind ik op internet de volgende informatie ‘Zoetermeer is al meer dan een kwart eeuw de zusterstad van Jinotega en ondersteunt de Nicaraguaanse stad bij haar ontwikkeling”.

 

Léon 

Een van de bekende steden is Léon. Een druk stadje met op het plein een grote kathedraal. Deze is hoog nodig toe aan een opknapbeurt. Het plein ervoor is afgesloten wegens werkzaamheden. Na een aantal uurtjes rondstruinen hebben we het centrum gezien. We willen daarna naar het strand rijden, maar het is niet makkelijk om de stad uit te komen. We rijden een aantal rondjes door vele straten, voordat we de weg richting de kust vinden. In Las Peñitas een vissersdorpje, blijven we voor 1 nacht. 

 

 

Laguna Apoyo

Bij het plaatsje Catarina, dat een stuk hoger ligt, is een uitkijkpunt over het grote kratermeer ‘Laguna Apoyo’. Vanaf dit punt hebben we een schitterend uitzicht over het meer en de wijde omtrek. Vele lokale en internationale toeristen komen hier naar toe in het weekend. In verband met de hoogte is de temperatuur hier zeer aangenaam.

Lago de Nicaragua

Het meer van Nicaragua ook wel ‘Cocibolca Meer’ genoemd, is het grootste zoetwater meer in Central Amerika. Op zondag rijden we net voorbij de stad Granada naar het meer toe, waar het druk is met lokale mensen. Voor ons blijft het een raar gezicht dat mensen in deze landen met al hun kleding het water ingaan om te zwemmen. We vinden een bewaakt plekje voor de avond en nacht bij een zeer goed visrestaurant.  De volgende morgen was het iets minder, omdat de bewaker voor 7.00 uur ’ s morgens al druk staat te praten bij onze auto. 

 

Granada

Op maandagmorgen bezoeken we de stad Granada. Het is een bijzonder mooie, kleurrijke stad. Met in het centrum de grote gele kathedraal, waar je niet omheen kan. Heel het centrum ziet er goed onderhouden en schoon uit. Het is erg rustig, alles moet nog een beetje ontwaken zo na het weekend. Bij een andere kerk kunnen we via de trappen boven in de toren komen. Zo hebben we een mooi uitzicht over heel de stad. We lopen door de drukke straten, waar ook een gigantische drukke markt is met smalle straatjes. JP laat gelijk bij een schoenmaker op straat zijn schoenen maken. Hier is het heel gewoon om dit a la minuut te laten doen. 

 

Massaya Volcano

Na de stad rijden we richting de bekende vulkaan Massaya. We vinden voor het eerst een leuk plekje om te kamperen. We genieten even van een dagje rust. Bij de entree van Massaya Volcano National Park krijgen we na het betalen een helm mee. Deze moeten we opzetten, zodra we boven bij de krater uit de auto gaan. Eerst nemen we een kijkje in het bezoekerscentrum waar veel informatie te zien en te lezen is over deze en andere vulkanen. Op het parkeerterrein moet de auto met de neus naar voren geparkeerd worden, dit is allemaal uit voorzorg. Het advies is om maximaal 20 minuten rond te kijken. Mogelijk dat dit met de zwavellucht te maken heeft. Het gekke is, dat je eigenlijk helemaal geen zware lucht ruikt. Vanaf dit punt kijken we naar beneden recht in de krater. Er komt veel damp/rook uit waardoor je niet ver kunt kijken. Aan de ander kant hebben we een vergezicht over het grote gebied. 

 

Isla Ometepe

In het meer ‘Lago de Nicaragua’ ligt het eiland Ometepe. Op meerdere plaatsen kun je met een ferry naar het eiland toe. Als we bij de haven in San jorge zijn, zien we sinds lange tijd weer eens een camper. We ontmoeten een gezin uit Quebec, die ongeveer dezelfde route als ons reizen. Later komen we elkaar nog een aantal keren tegen. Op het eiland zijn 2 vulkanen; ‘Maderas’ en Concepción. Het is met de ferry een uur varen. Bij ons vertrek waait het behoorlijk hard, waardoor onze auto toch aardig staat te schommelen op de boot. Gelukkig gaat het allemaal goed. De wegen op het eiland lopen rond de vulkanen, maar zijn niet overal van topkwaliteit. Op het eiland volgen we de route onze GPS waardoor we op een slechte onverharde weg rijden. In de avond vinden we een leuk hotel voor onze overnachting. Twee mannen helpen ons, om de elektriciteitskabel naar boven te houden, om het terrein op te rijden. 

 

Verschillende mensen vertelden ons dat de weg naar de watervallen redelijk is, zeker met jullie auto. Als we ruim een uur onderweg zijn en nog maar 2,5 km verder zijn, besluiten we om te keren. Anders zou het nachtwerk worden, voordat we terug zijn. We gaan zwemmen bij ‘Agua de Ojo’. Een mooie natuurlijke koude waterbron. Het is heerlijk verfrissend en zeker als het ook nog eens flink begint te regenen. 

San Juan Del Sur

Op zaterdagmorgen varen we terug naar het vaste land. We rijden naar onze laatste bestemming in Nicaragua. San Juan Del Sur is een mooi kustplaatsje, met zon, zee,restaurantjes, winkels etc. Vele backpackers bezoeken dit stadje en de verderop gelegen stranden. We vinden een prima plekje bij de haven, waar een scheepswerf is. Hier blijven we een tijdje ‘hangen’ om op onze post te wachten vanuit USA en Nederland. Dit lijkt zo simpel als je de bekende koeriersdiensten moet geloven met hun wereldwijde bezorging, maar in de praktijk verloopt het toch iets anders. JP heeft alle tijd om klusjes aan de auto te doen. In de morgen loop ik naar ‘school’, een restaurant aan het strand om voor een aantal dagen Spaanse les te volgen. De bewakers houden onze auto goed in de gaten en we worden ook nog eens verwend door een aantal medewerkers. We krijgen kokosnoten, mango’s en een grote schelp aangeboden.

 

Uiteindelijk blijven we 2,5 week bij de haven op de scheepswerf. Na ruim een week ontvangen we een envelop met alleen het papierwerk van onze post. Er wordt ons verteld dat we naar de hoofdstad Managua moeten om bij de douane onze post op te halen. Dit is een enkele reis à 140 km. Via berichten horen we en lezen we hoe de procedure daar werkt. We rijden een dag eerder in de middag alvast naar Managua, zodat we al in de buurt zijn. De volgende morgen staan we om 5.00 uur ’s morgens voor het hek te wachten, samen met andere mensen die een pakket op komen halen. Gelukkig ontmoeten we aardige mensen en met een kopje koffie en een praatje verloopt de tijd aardig snel. Om 8.00 uur gaat het hek open en het allerbelangrijkste is dat je met je papieren een nummer ontvangt om binnen te komen. Via internet kon ik zien dat de post uit NLD ook bij de douane is, maar we hadden geen papieren ontvangen. Met een printje en mijn paspoort, heb ik alle geluk dat ze mij ook een nummer geven. Om een lang verhaal kort te maken, ontvangen we na vele uren wachten, papieren invullen, checken etc onze post. Als we het terrein verlaten, zijn we precies 7,5 uur verder. 

 

 

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010