Mexico

14 Jan 2012

 

Een visa voor 6 maanden bij de grensovergang van USA naar Mexico. We dachten, dat moet ruim voldoende zijn. Wat een fantastisch land is het! 6 maanden was eigenlijk tekort.

(14 Januari t/m 31 Mei 2012)

 

Quintana Roo: Calderitas

We rijden terug naar Playa del Carmen voor een onderhoudsbeurt aan de auto. Zonder enige afspraak worden we gelijk geholpen bij aankomst bij de garage. Na enkele uurtjes is alles weer tiptop in orde. We volgen de weg richting het zuiden. Bij het mooie strand van Tulum maken we een stop. Hier is het echt weer een plaatje om te zien. Tip: voor een zon,zee,strand vakantie is dit echt een topper. Erg bekend is Laguna Bacalar, ook wel genoemd ‘zeven kleuren meer’. Er is een camping aan het meer waar we denken te overnachten. De laatste 4 km hobbelen we via een onverharde weg richting het meer. Vanaf de camping zie je nog weinig van het meer. Pas als we het steiger oplopen, zien we de mooie kleuren van het meer. We zoeken een plekje uit voor onze auto. JP parkeert de auto en ondertussen ben ik niet anders als muggen van me af aan het slaan. We pakken gelijk de spray, maar dat helpt niet echt. We roken een sigaret, kijken elkaar aan en we zijn het volledig met elkaar eens. We zijn weg hier. 

 

Uiteindelijk is het een lange reisdag, maar dat wordt beloond. We arriveren op een fantastische mooie camping, recht aan de Caribische Zee in het plaatsje Calderitas. Het is ook erg leuk als we voor de 3e keer het Franse gezin uit Guadeloupe ontmoeten. Zij reizen voor 2 jaar rond, samen met 3 kinderen en een hond. We zoeken een mooi plekje uit, want we hebben keuze genoeg hier. Vanaf deze locatie gaan we ons opmaken om de grens over te gaan naar Belize. We hebben de tijd, we hebben geen haast en we denken elke dag; Mañana. 

De tijd gaat snel en elke dag zijn we wel bezig met iets. We worden soms flink belemmerd door de regen. Het is onvoorstelbaar hoeveel regen er valt. De straten staan volledig blank, wat hier gewoon is. In NLD zouden de kranten er vol van staan. We hebben een mooi plekje veroverd bij een ‘Palapas’, een overkapt terras met hangmatten. Hier is het goed vertoeven, zeker als de zon weer schijnt of het in ieder geval droog is. Na een week in Calderitas zijn we klaar om naar Belize te vertrekken. 

Xpu-Ha 

Aan de kust, 70 km verder naar het zuiden ligt Playa del Carmen. Ook een bekende badplaats, die kleiner is als Cancún. Het heeft een gezellig centrum, maar het moet gezegd worden, de stranden zijn minder mooi. Wij rijden nog 30 km door naar het strand bij Xpu Ha. Voor kampeerders is er niet zo’n ruime keuze. Toch zijn er nog enkele mooie plekken te vinden, want we staan recht aan een schitterend strand met de mooie azul blauwe Caribische zee. JP ziet er weinig van, want hij is behoorlijk ziek. Hij heeft keelontsteking met flinke griep. Hij brengt 3 volle dagen en nachten op bed door. Het is één van de eerste keren dat we onze medicijnenbox openen. Vanuit NL hebben we antibiotica meegekregen. Gelukkig slaat de kuur goed aan en knapt hij na een paar dagen weer op.

 

Cancún

In de morgen bezoeken we nog een Cenote (natuurlijke waterbron). Ook die zijn er veel te vinden op het schiereiland Yucatán. De Cenote waar we naar toe gaan, is helemaal open aan de bovenkant. We zijn helemaal alleen, dus kunnen we volop genieten van de mooie bron. Het is hier verplicht om een zwemvest te dragen, anders moet je een formulier ondertekenen. Zodra ik in het water ben, heb ik het idee dat ik ga verdrinken. (terwijl een zwemvest ter voorkoming van is). Watertrappelend trekken we het zwemvest uit en roepen naar de ‘lifeguard’ dat we straks het formulier wel ondertekenen. Wel grappig, want we tekenen het formulier pas als we klaar zijn met zwemmen. 

 

Verdeelde meningen, maar als je in de buurt bent, wil je gewoon de bekende badplaatsen bezoeken. We gaan naar Cancún, bekend van zon,zee en strand. Ondertussen is het regenseizoen begonnen en wij hebben heel veel regen als we Cancún verkennen. Het bestaat uit twee gedeeltes; El Centro (centrum) en Zona Hotelera. In het centrum zijn veel winkels, zoals in vele Mexicaanse stadjes. Langs de kust is een boulevard van 25 km lang vol gebouwd met luxe hotels. Op een enkele plaats is nog een klein stukje openbaar strand. Langs deze boulevard zijn ook verschillende grote shopping malls te vinden. We vonden het leuk om te zien. Het is een prima bestemming voor een lekkere relaxte zonvakantie. Maar je vindt hier niets terug van het echte Mexico.

 

Yucatán: Chichen Itza

Als de klus geklaard is, alles opgeruimd is en schoon in de kasten ligt, gaan we Izamal verlaten. We kijken nog eenmaal rond in het dorpje en bij de grote kerk. Wij vinden het een ontzettend sfeervol dorp. Daarna rijden we naar de laatste tempel toe die we willen bezoeken in Mexico. Als je wilt kun je alleen al op het schiereiland Yucatán tientallen Maya tempels bezoeken, maar wij raken op dit moment een beetje verzadigd. Dat blijkt ook wel als we bij het tempel complex zijn. Het wordt door veel toeristen bezocht. Dat er meer mensen rondlopen was voor ons geen probleem, maar heel het terrein staat bomvol met kraampjes. Het is onbegrijpelijk dat dit mag en kan, bij een tempel die op de lijst ‘7 Nieuwe Wereldwonderen’ staat. We hebben totaal geen zicht op heel het complex en honderden keren wordt ons gevraagd of we iets willen kopen. Jammer, want uiteindelijk blijft het indrukwekkend hoe ze dit in het verleden gebouwd hebben. 

 

Izamal

Na een mooie vakantie is het ook weer fijn om terug te keren naar ons ‘huis’ in Izamal. Terug van een reis betekent ook, koffers legen, spulletjes opruimen en de was doen. 

 

De vakantieperiode breekt weer aan, daarom gaan wij zondag 29 April voor 2 weken op vakantie. We zullen zeker na terugkomst onze verhalen en foto’s met iedereen delen (zie blog 'Cuba')

 

Valladodi

De staat Yucatan is niet alleen rijk van de vele Maya tempels, maar ook van de vele Cenotes. Dit zijn natuurlijke waterbronnen, die op vele plekken te zien zijn. Wij slapen bij Suytun, waar we de volgende morgen een duik nemen in de Cenote. Via de trappen lopen we naar beneden de grot in. Dan zien we een fantastische mooie waterbron. Door een opening schijnt het zonlicht op het water. Vele ‘Spa Resorts’ zouden hier jaloers op zijn. Als wij er zijn, is er niemand. Het water is fris, maar het is verkwikkend. Hierdoor zijn we gelijk goed wakker. Als we terug naar onze auto lopen, zien we dat we erg veel geluk hebben gehad, want er arriveren net 4 bussen met mensen. Er is nog een tweede Cenote, maar hier kun je niet zwemmen. Ook deze is bijzonder mooi om te zien. 

 

De kustlijn van Yucatan

Van Merida is het maar een half uurtje rijden naar zee ‘Golf van Mexico’. Voor onze overnachting slapen we in Chelem, een klein vissersdorpje, waar niet veel te beleven is. Vanaf hier is heel de kustlijn vol gebouwd, het is moeilijk om aan het strand te komen. Na de plaats Puerto Progreso zien we de schitterende (vakantie)villa’s langs de kust. Ze hebben een goede smaak qua bouwstijl. Het ene huis is nog mooier als het andere. We volgen de kustlijn en passeren vele vissersdorpjes. Zoals we onderweg zien dat er (te) veel winkels zijn met allerlei handel, zo zien we hier wel erg veel vissersbootjes in de havens liggen. Even moeten we een stukje landinwaarts rijden, om vervolgens bij de plaats Ria Lagartos het water weer te zien. Dit is de gelijknamige rivier die aan twee kanten open is met de zee. Het plaatsje heeft een grote, mooie boulevard met aan het einde een stadspark bij een natuurlijke waterbron. We kunnen hier kamperen voor de nacht. Terwijl JP staat te kokkerellen in de keuken, komt er een auto aan rijden. Het is niet te geloven, het zijn Leo en Dani. JP zorgt voor extra eten en Leo en Dani voor het bier. Het is weer een gezellige avond.

 

De volgende morgen hebben we om 07.00 uur een afspraak voor een boottocht. Het is erg luxe, want ze komen ons in het park aan het steiger ophalen. Vanaf April t/m November komen vele flamingo’s naar dit gebied toe om eieren te leggen en hun jongen op te voeden. Daarna vliegen ze terug naar Celestún (westkust bij Merida) om de winter te overbruggen. Het is nog heel rustig op de rivier, we zien alleen boten met vissersmannen. Vandaag hebben ze geen beste visvangst. Als we bijna de open zee bereiken zien we van ver al de mooie oranje/roze flamingo’s. Het water is heel ondiep, maar we kunnen vrij dichtbij komen. Het zijn mooie, elegante vogels. Het is een fantastisch mooi leefgebied hier, niet alleen voor flamingo’s maar voor vele andere dieren en vogelsoorten. Twee keer zien we langs de kant van de rivier, tussen de mangroves een krokodil liggen.  Na ruim twee uur op het water zijn we terug bij de auto. Na een heerlijk ontbijt, is het tijd om verder te gaan. 

 

Merida

Vanaf Izamal is het 45 minuten rijden naar de grote stad Merida. Het  is even vreemd voor ons, want voor het eerst zien we, sinds lange tijd weer echt alle grote Amerikaanse winkels. Als we in een groot winkelcentrum lopen, realiseren we ons amper dat we in Mexico zijn. Het historisch centrum is nog authentiek en ziet er goed verzorgd uit, met de vele mooie panden. In het weekend is er altijd iets te doen in de stad en staat het plein vol eetkraampjes.

 

Ruta Puuc

Na ons bezoek aan de stad Campeche rijden we landinwaarts om de bekende Ruta Puuc te rijden. Yucatan is bekend om de vele tempels gebouwd door de Maya’s. Dichtbij de stad bezoeken we de tempel Edzna en de volgende dag Uxmal. Dit is een zeer groot complex waar heel veel bewaard is gebleven. We zijn er echt van onder de indruk. Deze tempel vinden we tot op heden wel één van de mooiste. Omdat we al veel tempels gezien hebben, maar er tijdens onze reis nog vele zullen bezoeken, zijn we selectief. We willen in Mexico nu nog één tempel gaan bezoeken.

 

Na Uxmal rijden we via de binnen wegen en leuke dorpjes naar Izamal toe. We hebben onderweg het adres gekregen van een hotel met kampeerplaatsen. Het ligt op een gunstige locatie voor ons. Izamal is een ontzettend leuk stadje. Alle panden zijn geel geschilderd, dus het is goed opletten in welke straat dat we rijden. In het midden van het centrum is een groot klooster. De mensen zijn hier ontzettend aardig. We merken dat ze gewend en blij zijn met toeristen. Onze verblijfplaats is erg mooi. Er heerst een zeer relaxte sfeer, waar we heerlijk van genieten. 

 

Campeche (Staat): Campeche

 

Soms is de wereld zo klein. In Campeche ontmoeten we Leo en Dani voor de 2e keer. Het is ontzettend leuk om elkaar na 2 maanden weer te zien. We lopen door het centrum met de gezellige straten en kleurrijke panden. Het historisch centrum ligt binnen de vestingmuren. Op de camping ontmoeten we een Frans gezin, ook al voor de 2e keer. 

 

Isla Aguada

Op zaterdag rijden we het laatste stukje door het deltagebied tot we de kust bereiken. Vanaf hier volgen we de kustlijn. Aan de ene kant zien we de zee ‘Golf van Mexico’ en aan de andere kant ‘Laguna de Términos’. Het verbaast ons weer dat we hier zoveel ongerepte witte stranden zien, wat natuurlijk fantastisch mooi is. We settelen ons voor 2 dagen op de camping in Isla Aguada. We kunnen zo het strand oplopen om een duik in de zee te nemen. In het weekend komen veel lokale mensen naar het strand om verkoeling te zoeken in het water. Zoals we al vaker schreven, is Mexico een land van eten en drinken. Dit is ook deze dagen op het strand goed te zien. Er staan vele verschillende eettentjes naast elkaar en regelmatig komen er nog een paar andere eettentjes (bakfiets met luifel) naar het strand gereden. Het is een genot om naar de mensen te kijken, want er wordt alleen maar gegeten en gedronken. Alcohol mag niet verkocht worden, dus af en toe zie je de mannen om nieuwe voorraad bier gaan. Op zaterdagmiddag zien we een (illegale) barman vanuit zijn pick-up auto cocktails verkopen. De mensen genieten hier van het leven en wij genieten lekker mee.

 

Tabasco: Reserva de la Biosfera Pantanos de Centla

Vanuit Palenque willen we via de hoofdwegen naar Campeche rijden. Op de kaart zagen we een route via het natuurgebied, maar we zijn een beetje huiverig (geworden) voor de kleinere wegen. Als we de afslag naar Frontera zien, een plaatsje aan de oostkust besluiten we de route toch te rijden. Dit blijkt een goede keuze te zijn. Een fantastische mooie route over het platteland in een deltagebied. Hier komen de twee grootste rivieren (Usumacinta en Grijalva) en een derde rivier van Mexico samen. Het is hier bijzonder mooi en zeer rustig. Er leeft in dit gebied veel wild, maar wij zien vooral veel verschillende vogels. Aan het einde van de dag zien we het bezoekerscentrum. Het is mogelijk om met een boottocht de rivier op te gaan. Omdat we heel de dag langs de grote rivier gereden hebben, doen we dit niet. We kunnen bij het centrum blijven staan voor de nacht. ’s Avonds gaat de poort dicht en loopt er zelfs bewaking rond. In de avonden daalt de temperatuur maar amper. Deze avond is het niet te doen om lang buiten te zitten, want we worden helemaal opgegeten door de muggen. Ondanks dat we ons goed insmeren, blijven ze ons erg lekker vinden. 

 

Chiapas: Palenque

’s Morgens vroeg bij ons eerste kopje koffie, zit achter ons al een hele familie te barbecueën. Ze maken volop foto’s van onze auto en ook ik mag op de foto met de hele familie. We maken een praatje met elkaar. Ik vind het geweldig als ik zie dat het zoontje een oranje T-shirt draagt met ‘Holland’ er op. We krijgen een ontbijt van de familie. We lopen nog een keer langs de watervallen voordat we verder rijden naar Palenque. De afstand is niet ver, waardoor we al tijdig op de camping zijn. Nu zitten we op zee niveau en dat is goed te merken. De temperatuur is ruim boven de 30 gr met een hoog vochtigheidsgehalte. Het is nu echt omschakelen voor ons. Eind van de middag arriveert Nahuel op de camping. Hij is student (architect) uit Argentinië die voor 6 maanden in Puebla is en tussentijds zoveel mogelijk van het land wil zien. Tegen de avond horen we en zien we aapjes in de bomen. JP ligt veel wakker ’s nachts want de aapjes maken een hoop kabaal. 

 

Op donderdag morgen lopen we met z’n drieën naar de ruines toe. Nahuel wil met een gids een tocht door de jungle lopen. Als we hem even later in het park tegenkomen besluiten we met hem mee te gaan. 5% van de totale stad Palenque is opgegraven, de rest is allemaal begroeit. De totale stad heeft een oppervlakte van 24 km2. Het is een mooie tocht door de jungle, waarbij de gids ons veel verteld over de Maya’s en dit gebied. Nahuel is onze tolk, want ondanks dat we nu een beetje Spaans spreken, begrijpen we nog lang niet alles. Na de jungle tour nemen we afscheid van Nahuel, want hij reist weer verder met de bus. Wij verkennen de rest van de ruines. Ondanks dat het al zo oud is, is er veel bewaard en in goede staat gebleven. Nadat we alles gezien hebben, gaan we terug naar de camping. Het is tijd voor een duik in het zwembad. 

 

Casadas de Agua Azul

We weten nu, na een paar maanden reizen door Mexico dat er hier veel mag en kan. Kinderen zo klein als ze zijn, lopen volop te verkopen op straat. Niet alleen overdag, maar ook ’s avonds laat nog. Soms loopt een kind van amper 6/7 jaar ook nog met een baby op haar rug. We hebben er moeite mee, want een kind hoort te spelen, op school te zitten en ’s avonds in een warm bed te liggen.

Als we van San Cristobal richting Agua Azul rijden, staan we bijna een uur in de file. Wij zijn in de veronderstelling dat ze aan de weg bezig zijn. Dit blijkt niet het geval te zijn, want er is een wegblokkade. Lokale mensen houden iedere auto tegen. Je moet geld betalen, anders kom je gewoon niet verder. Als we aan een andere automobilist vragen; Wat doet de politie hier tegen? Is het antwoord; Niets. Dit gaat hier in Chiapas al meer dan 30 jaar zo. Als de politie er iets aan zou doen, wordt het alleen maar erger. Met andere woorden: het is gewoon toegestaan om geld af te pakken van andere mensen. Nadat wij M$ 50,00 hebben betaald (ipv M$ 200,00 wat ze ons vroegen) rijden we verder naar de watervallen. De weg zit vol ‘topes’, dit zijn de bekende verkeersdrempels. Ze zijn niet te tellen. Een aantal zijn aangelegd, maar lokale mensen hebben ze ook zelf aangelegd. Enerzijds voor hun huis, tegen het te hard rijden. Anderzijds doen ze dit om een goed verkooppunt te hebben. Elke auto kan niet anders dan stoppen en op deze manier proberen ze geld te verdienen. 

 

Bij de watervallen van Agua Azul is het super druk. Mogelijk dat het te maken heeft met de vakantie periode van vele Mexicanen, maar we zien ook vele buitenlandse toeristen. We kunnen hier op de parkeerplaats blijven staan voor de nacht. De watervallen zijn ontzettend mooi. Via verschillende niveaus lopen we langs het water naar boven toe. Aan de ene kant de mooie waterpartijen en aan de andere kant staat het vol met souvenirs stalletjes en restaurants. ’s Avonds nemen we een duik in het water om af te koelen, maar het is toch behoorlijk koud. We zijn vanaf San Cristobal ruim 1000 m gezakt, dus we merken het goed aan de warmere temperatuur. 

 

San Cristóbal las Casas

We hebben heerlijke dagen op de camping. De Spaanse lessen zijn ontzettend leuk en leerzaam, maar met alle grammatica is het soms behoorlijk pittig. Op zondag (1e Paasdag) hebben we na de les met z’n allen een Paas brunch. Vooraf hebben we met elkaar afgesproken wie wat verzorgd. Sabine wil traditioneel geschilderde eieren die we moeten zoeken. We voelen ons jong opnieuw. Het eten smaakt ons allemaal erg goed. Na de brunch komen de hangmatten tevoorschijn. Het is de hoogste tijd voor een siësta. Zondag en maandagavond bezoeken we nogmaals de stad. Elke keer zien we op het podium op de Zócalo andere optredens. Er zijn veel van de traditionele Mexicaanse volksdansen. Op de achtergrond staat een groot wit gebouw dat vol is gedecoreerd met verse bloemen. Het is een plaatje om te zien. Er heerst een ontzettend leuke sfeer. 

 

Na een heerlijk ontbijt nemen we afscheid van Calvin en Leanne. We gaan opnieuw de route rijden. Onderweg stoppen we langs de kant van de weg bij de vele winkels waar ze Mezcal verkopen. Mezcal is exact hetzelfde als Tequilla alleen mag het de naam niet dragen, omdat het in een ander gebied gemaakt wordt. Een gedistilleerde drank gemaakt van de agave plant. We krijgen uitleg over het proces; Alleen het hart van de plant wordt gebruikt. Deze wordt 3 dagen in ovens gekookt, waarna ze worden vermalen. Daarna wordt de vloeistof in vaten gedaan voor het fermenteren. We proeven een paar verschillende smaken en na afloop kopen we twee flessen. We rijden verder door de bergen, maar we horen ‘alles’. We zijn veel te gespannen en onze oren staan op scherp. We proberen onze emoties weg te duwen om rationeel te kunnen denken. Dan raken we er van overtuigd dat we geen vreemde geluiden horen. De afstand naar San Cristóbal is 600 km. Onderweg slapen we een nacht op een camping met gigantische grote mango bomen. Gelukkig luisterden we naar de opzichter waar we onze auto moesten parkeren. Heel de avond en nacht regende het mango’s. 

 

Vanuit Chiapa de Corzo maken we een boottocht over de rivier door Cañon del Sumidero. Het is een tocht van bijna 2 uur waarbij we met hoge snelheid 32 km naar de dam toe varen en terug. Onderweg zien we in de mooie omgeving aapjes en een krokodil. We maken een stop bij een rotswand waar een zeer bijzondere boom groeit.

 

In San Cristóbal ontmoeten we Sabine en Thomas weer. Maar met Mezcal waren ze ook tevreden. We blijven tot na de Paasdagen op deze camping. In Mexico is Semana Santa een belangrijke vakantieweek waarbij er in vele plaatsen van alles te doen is. Zoals we weten hebben de Mexicanen geen problemen om na het drinken van een biertje en of een borrel de auto weer in te stappen. Ondertussen zitten we niet stil.  Tevens zijn we samen met Thomas,Sabine, Rita en Rudi vanaf donderdag morgen gestart met Spaanse les. Onze lerares Luz komt naar de camping toe. We krijgen 5 ochtenden lang 3 uur per dag les. Wij spreken na deze dagen waarschijnlijk vloeiend Spaans.

 

Wij wensen iedereen gezellige Paasdagen.

Hasta Luego!!!

 

Oaxaca (Staat) : El Tule

Op vrijdagmorgen gaan we vol goede moed op weg richting San Christobal. We maken een eerste stop in El Tule. Het is een zeer mooi en sfeervol dorpje dat onder andere bekend is om de grootste boom van de wereld. De boom is meer dan 2000 jaar oud met een diameter van 14,05 meter. Na een heerlijke lunch in de mercado rijden we verder. We ontmoeten Calvin en Leanne, twee ontzettende aardige mensen uit Canada die vorig jaar hun ‘droomhuis’ ( in wording) hebben gevonden in El Tule. 

 

Oaxaca 

Op vrijdagmorgen is het maar een klein stukje rijden naar de stad. In ons boek staan twee campings vermeld in Oaxaca. Omdat we al weten dat we hier langer zullen staan, gaan we eerst bij de ene camping kijken, die iets verder uit het centrum ligt. De GPS is aardig van slag. Via smalle straatjes vinden we de bestemming, waarbij we zien dat de camping gesloten is. We rijden naar de andere camping toe, maar ook nu weer, worden we alle kanten opgestuurd. We hebben sterk het idee, dat we rondjes aan het rijden zijn. We moeten via een straatje bijna kaarsrecht naar beneden, maar aan het einde kunnen we niet verder. JP bedenkt zich geen minuut en zet de versnelling in zijn achteruit. Ik sluit af en toe mijn ogen, want dit is heftig. We rijden terug en via een onverhard pad, zien we verderop de doorgaande weg. 

We reserveren op de camping voor 1 week. We bezoeken de stad, die ontzettend sfeervol is. Er zijn mooie panden in het centrum, een Zócalo (plein) waar veel mensen te vinden zijn. Er is een grote kathedraal en vele andere kerken. Deze stad is mede bekend van het vele handwerk en dit zien we terug op de verschillende markten. Het hangt overal vol met kleding, stoffen, tassen etc. 

 

Mont Albán

Ongeveer 6 km van de stad Oaxaca ligt de stad Mont Albán (letterlijk vertaald; witte berg). Het is een grote archeologische site die in verschillende periodes is gebouwd. Het ligt in een mooi gebied met een fantastisch mooi uitzicht over 3 verschillende valleien. Als we aan het einde net een pyramide beklommen hebben, gebeurd er iets vreemds. De grond begint te bewegen, er is een aardbeving. Het duurt maar even en het is niet zo heel heftig. Later horen we nog twee keer het alarm in de stad afgaan. Omdat wij op dat moment net op een terras zitten met betonnen balken boven ons hoofd, lopen we snel naar een open gedeelte toe. De aardbeving was 7.9 op de schaal van richter. 

 

MEX 175: Catemaco => Oaxaca

We brengen een aantal dagen door in Catemaco. Het is een mooi stadje aan het meer. 

We rijden de route via de MEX 175 richting Oaxaca. Een weg met vele bochten, door het berggebied met schitterende uitzichten. Onderweg slaan we voor de nacht twee keer af bij een bord ‘Ecotourism’ wat achteraf een goede keuze is.

 

Balnerio Zuzul

De eerste nacht slapen we bij Balnerio Zuzul. Dit is een natuurlijke waterbron met behoorlijk stromend water, uitmondend in een rivier. Er wonen veel mensen in de omgeving. Langs de rivier kunnen we kamperen. We settelen ons voor ons huisje en we kijken met bewondering hoeveel mensen gebruik maken van de

 

 

waterbron. Veel vrouwen komen hier hun was doen. Dit doen ze grondig, want ze blijven schrobben met sop en de kleding schurend over een steen. Als de was klaar is, wassen ze zichzelf. Tegen de avond is heel de bron verlicht. Het is heel druk langs de kant van het water met wassende mensen. ’s Avonds doen we onze zwemkleding aan, om net als de lokale bevolking heerlijk te badderen in het (koude) water. Na 3 sopbeurten voelen we ons echt super schoon. 

 

 

 

 

 

San Pedro Nexicho 

Nadat we een groot gedeelte van de route via de MEX 175 hebben gereden, stoppen we ruim 40 km voor de stad om nog even van de rust te genieten. We nemen de afslag naar San Pedro Nexicho een klein dorpje met 300 inwoners. We zien een oude kerk en iets verderop een bord met een tempel er op. We vragen of we hier kunnen staan voor 1 nacht en het is geen enkel probleem. We mogen op het terrein naast de kerk kamperen. We kijken rond in de omgeving met uitzicht over de vallei, maar we zien nergens een tempel staan.

 

Verschillende bewoners komen een praatje met ons maken. Zo’n camper in het dorp en dan ook nog mensen uit Holanda, is toch wel heel bijzonder. Terwijl ik mijn best doe om zo goed mogelijk Spaans te praten, zegt JP op zijn tijd; si, si, si;-) Een bewoner vertelt ons het verhaal van de tempel. Wat blijkt: we staan er op te kamperen! De tempel is (nog) niet opgegraven en de kerk is er ook opgebouwd. De grote vraag is of deze ooit opgegraven zal worden. 

 

Veracruz (Staat): Catameco

We volgen de kustweg verder naar het zuiden. In Veracruz parkeren we onze auto, om het centrum te verkennen. En soms kun je het gewoon niet vinden, dat gevoel hadden we in deze stad. Met de auto hebben we heel de boulevard afgereden, maar vonden het de moeite niet waard om te stoppen.

 

Via Baco del Rio rijden we door naar Catamaco, gelegen aan Laguna Catamaco. Zoals we langs heel de kustlijn zien, is de grond hier zeer vruchtbaar met de vele rivieren en meren. Er wordt echt van alles verbouwd. In het noordelijke gedeelte is het vanille, peper en koffie, verder naar het zuiden is het veel fruitsoorten en suikerriet. Op dit moment wordt het suikerriet volop geoogst. We kunnen je wel vertellen dat er heel veel op een vrachtwagen geladen kan worden. 

 

Costa Esmeralda / Playa Chachacala

Zoals de naam al klinkt, zo blijkt het ook te zijn. Zon, zee en strand aan de oostzijde van het land aan de Golf van Mexico. Het is gewoon raar, want hier zijn langs de kust ineens volop campings te vinden. Niet dat er kampeerders zijn, maar we kunnen nu een keuze maken waar we willen staan. Heerlijk om weer een paar dagen aan de kust te vertoeven. 

Bij Playa Chachacala waren er alleen maar hotels. Nadat we in het restaurant gegeten hadden en een kleine vergoeding betaalden, konden we op het strand voor het hotel kamperen. 

 

El Tajin

We volgen de ‘hoofdweg’ van Cuetzalan richting El Tajin, zoals de eigenaar van de camping ons vertelde. Maar het is wel een bijzondere hoofdweg. Er zijn veel bochten door het berggebied. De weg zit vol putten en dit zijn geen kleine putten. Dan houdt halverwege de route de asfaltweg op en gaat over in een gravelweg. Onderweg vertelt een meneer ons; het valt mee, het is maar een beetje slecht voor ongeveer 10 km. We hobbelen en shaken toch voor ruim 2 uur, voordat het weer overgaat in een asfaltweg. 

 

El Tajín is een archeologische site, waar ze niet exact van weten door wie het gebouwd is, vermoedelijk de door de Totonaken. De stad is genoemd naar Tajín, de Totonaakse onweersgod. De stad was volledig overwoekerd door bos tot zij eind 18e eeuw werd herontdekt. Sinds 1992 is de stad opgenomen in de lijst van Werelderfgoed. Het heeft een oppervlakte van een vierkante kilometer, hoewel een deel van de stad nog niet is uitgegraven. In de stad bevinden zich verschillende piramiden, stéles en balspeelplaatsen. Het bekendste gebouw is de Piramide van de Nissen. Deze piramide is 25 meter hoog en kent 365 nissen, vermoedelijk een voor elke dag van het jaar.

 

Puebla (Staat): Yohualichan

Ongeveer 8 km voorbij Cuetzalan ligt de archeologische site Yohualichan (dit betekent "huis van de nacht") Het bestaat uit een prachtige heuvel met een groepering van administratieve en ceremoniële gebouwen, huizen, pleinen. In combinatie met de mooie, groene omgeving is het bijzonder om hier rond te lopen en te bedenken hoe de mensen dit vroeger gebouwd hebben. 

 

Cuetzalan

Via vele bochten rijden we naar Cuetzalan, een klein dorpje in het berggebied ‘Sierra Norte’. Dit dorpje ligt op 1100 m hoogte, waarbij de luchtvochtigheid behoorlijk hoog is. Bij aankomst in het dorpje rent een kereltje voor ons uit, door de smalle straatjes op weg naar een parkeerplaats voor onze auto. In het centrum is een leuk plein met een mooie kathedraal. Terwijl we rondkijken zien we de ‘Voladores’ (vliegende dansers) klaar zitten in de hoge houten paal. Het is een ritueel van de Totonaken, een indiaans volk. Dit ritueel bestaat uit vijf mannen waarvan er vier vanaf de top van een 20/25 meter hoge paal aan touwen naar beneden springen, elk 13 keer draaiend, wat in totaal de 52 jaar van de Meso-Amerikaanse kalendercyclus symboliseert. De vijfde blijft op de top en speelt op de fluit.

 

Einde van de middag begint het te regenen. Voor JP is het behoorlijk lastig om via de steile,smalle straatjes met kinderkoppen het dorp uit te rijden. Gelukkig gaat het goed en vinden we buiten het dorp een camping voor de nacht. Op zondagmorgen is het droog, waardoor we terug gaan naar Cuetzalan. Hier is de wekelijkse markt. De straten staan vol met kraampjes met groente en fruit en veel handwerk. Het is een gezellige drukte en kleurrijk, waarbij veel lokale mensen in traditionele kleding lopen. 

 

Cacaxtla

We maken een stop om de archeologische site van Cacaxtla te bezoeken. Het centrum van de stad was de hoge ‘Gran Basamento’, een natuurlijk platform met gebouwen en een schitterend uitzicht op het omliggende terrein. Een aantal andere kleinere piramides en tempels staan ​​in de nabijheid. Doordat het platform pas rond 1980 is opgegraven, zijn veel van de originele gekleurde muur decoraties bewaard gebleven. 

 

Puebla

In een voorstad van Puebla staan we op de camping. Het verbaast ons niet meer, dat we helemaal alleen staan. Einde van de middag stappen we in een busje (collectivo), om het koloniale centrum van Puebla te bezoeken. Deze plaats is bekend, mede omdat het centrum van de stad op de wereld erfgoedlijst van de UNESCO staat. Er zijn ontzettend veel oude, mooie panden te bewonderen. Helaas is niet alles goed onderhouden. Er heerst een hele gezellige sfeer in de stad. Mede door de warme temperaturen, merken we dat de mensen hier veel meer buiten leven. Een aantal uren struinen we rond en genieten we van een diner op het terras. Dan is het tijd om een busje op te zoeken, die ons terug brengt naar de camping. Maar dat valt niet mee. Tientallen bussen staan klaar en of rijden voorbij. Na een paar keer vragen vinden we het busje en stappen we in. Dan is het al aardig vol, maar ik (Hannie) kan nog zitten. Na nogmaals een paar keer stoppen en bijladen, heb ik ruim 20 minuten JP op mijn schoot. Ik zit klem tussen 2 andere dames en het is bloedheet. Gelukkig was de buurvrouw zo slim om een raampje open te gooien. Het is na een intensief weekend heerlijk om nog een dag op de camping in Teotihuacán te genieten van de rust, voordat we weer op pad gaan. 

 

Cuidad de Mexico

Het lijkt net of we op vakantie gaan. We gaan voor een lang weekend naar Mexico stad. Het wordt sterk afgeraden om met je eigen auto naar deze miljoenen stad te rijden. We laten daarom onze auto veilig op de camping staan. Met onze rugzak op, reizen we met de bus naar de grote stad. Er wonen ruim 8,8 miljoen mensen en in de hele agglomeratie telt 20 miljoen mensen. Als we in de metro stappen en later door de stad lopen, is het even omschakelen. Zo keken we een paar dagen geleden naar miljoenen vlinders, nu zien we miljoenen mensen om ons heen. We hebben een hotel midden in het historisch centrum. 

 

Zócalo is het centrale plein in het historisch centrum. Aan dit plein staat onder andere  de grote kathedraal (grootste van Latijn-Amerika) en het nationaal paleis. Rondom de kathedraal staat het vol met kraampjes waar de indianen koopwaar aanbieden, maar ook wordt er een ritueel uitgevoerd, mogelijk zijn dit medicijnmannen. Overal kunnen we makkelijk naar toe lopen of we nemen de metro. Een ritje met de metro kost M$ 3,00 (= € 0,18). Op zondag bezoeken we het wereld bekende Nationale Antropologie Museum. In 23 zalen komen we ontzettend veel te weten over de vele culturen, hoe mensen leefden en nog leven. 

 

Zoals je in vele steden ziet, heb je ook in deze stad verschillende wijken. Het is teveel om alles binnen 3 dagen te ontdekken. Daarom kiezen we op maandag voor de Turibus. Deze rijdt 2 verschillende routes door de stad, waarbij het mogelijk is om tussentijds af te stappen. Na de bustour hebben we een goed indruk van de hele stad. Na nog een ochtend shoppen in de stad, gaan we met de metro en bus weer terug naar de camping. We hebben genoten van de stad, het is voor reizigers met eigen vervoer een absolute aanrader om een hotel te boeken en de auto te laten staan. 

 

Teotihuacán

Na ons bezoek aan de stad Morelia wilden we graag een paar dagen rust nemen op een camping. Maar wat we willen, is niet altijd mogelijk. In Teotihuacán vinden we een prima camping, midden in het stadje. Op vrijdag rijden we, sinds lange tijd, op onze fiets naar de piramides toe.  Vroeger is hier een complete stad gebouwd, de overblijfselen zijn de zonnepiramide, de maanpiramide, de tempels Quetzalcoatl en Tialoc. De brede hoofdstraat wordt de ‘Avenue van de Doden’ genoemd. In het museum is er een complete maquette gemaakt, zoals het oorspronkelijk was.

 

 

Hidalgo: Tula

 

In de staat Hidalgo bezoeken we de ruines in Tula de overblijfselen van de oude hoofdstad van de ‘Tolteken”. Het is indrukwekkend om te zien en te bedenken hoe ze dit vroeger hebben gebouwd. Boven op het plateau staan 4 beelden van de Toltec strijders. 

 

 

 

 

 

 

Michioacán: El Rosario “ Santuario Mariposa Monarca” 

We ontmoeten in El Rosario Leo en Dani uit Brazilië. We kwamen elkaar onderweg al eerder tegen. We staan samen op dezelfde camping voor 1 nacht. Eerst lijkt alles hier gesloten, maar uiteindelijk wordt de poort opengedaan voor ons. Ze zijn niet echt (meer) berekend op campers, want voordat wij het terrein op kunnen rijden, moeten er 2 rijen prikkeldraad verwijderd worden.  De volgende morgen rijden we met elkaar naar 

‘Santuario Mariposa Monarca’. In het najaar vliegen de Monarca vlinders, afkomstig uit Canada hier naar toe om te overwinteren. Ze overbruggen meer dan 4000 km. In deze periode eten ze niet, tot ze op plaats van bestemming zijn. De takken van de bomen hangen gewoon door de zwaarte van alle vlinders. Als tegen de middag de zon doorbreekt, beginnen de vlinders volop te vliegen. Het is bijzonder mooi om dit te zien. Later wordt ons verteld dat men ook de exacte datum weet van de terugvlucht van de vlinders naar Canada. 

 

Morelia

Vanaf Patzcuaro rijden we eerst naar Santa Clara del Cobre. Een klein plaatsje waar in de winkels alles van koper te koop is. Van potten, pannen tot zelfs sieraden. Het is onvoorstelbaar hoe vol de winkels staan en het blinkt allemaal nog ook. Na dit stadje rijden we langs het meer naar Morelia.

 

Morelia is een flinke stad met 600.000 inwoners met een schitterende historisch centrum. In het centrum zijn verschillende pleinen, een grote kathedraal en daarbij nog vele andere kerken. Als wij het centrum bezoeken op zondag, is het centrum auto vrij gemaakt. Dit geeft zeer veel rust en gezelligheid in de stad. Carnaval wordt volop gevierd in Mexico, maar we merken er hier in de stad niets van. 

 

Patzcuaro

Onze planning was om verder via de kust door te rijden naar Acapulco. Waarom?? Tja als je Mexico zegt, denk je aan deze bekende badplaats. Op advies van Nancy besluiten we vanaf Ziuhatanejo het binnenland in te rijden naar de staat Michoacán. We bezoeken het koloniale stadje Patzcuaro. Heel gemakkelijk kun je overal naar toe, door gebruik te maken van de collectieve bussen. Voor M$ 6,00 kom je op plaats van bestemming. Overal in de stad zijn de gevels wit geschilderd. De naam van de winkels staat mooi in zwart met rode letters boven de deur. Het centrum heeft 2 pleinen, waar altijd iets te zien is. Op vrijdagmorgen is het weekmarkt in de stad. De markt wordt goed bezocht door de lokale mensen. Eerst eten we lekker taco’s op de hoek van de straat. We zijn er wel achter dat de Mexicanen genieten van het leven. Muziek en eten staan centraal.

 

’s Middags varen we met de boot naar het eiland Jalitzio, dit ligt in het Patzcuaro meer. Het is een half uur varen en bij vertrek gaat er ook een bandje mee. Ze zingen gezellige liedjes tijdens de boottocht. Het eiland zelf is niet groot. Via smalle straatjes, waar je alleen maar souvenirs winkels en restaurants vindt, loop je naar boven toe. Boven op de berg staat een groot beeld. In het beeld zelf, klimmen we via de trappen naar het hoogste punt. Vanaf hier hebben we een mooi uitzicht over het eiland, het meer en Patzcuaro. 

Guerrero: Ziuhatanejo

Via de kustweg komen we halverwege de middag in Ziuhatanejo aan. Bij toeval vinden we een ontzettend leuk RV Park. Dave en Nancy zijn de eigenaren van een mooie villa en kampeerplaatsen ‘Villa Los Arcos’. Samen met Michele en Ed die we eerder ontmoet hebben in Playa Azul staan we hier voor 4 nachten. We hadden al een paar pogingen gedaan om onze was te laten doen, wat niet echt wilde lukken. Hier wordt het zelfs opgehaald en de volgende dag schoon afgeleverd. Wat een luxe is dat. We maken er een paar rustige dagen van. We genieten van de rust, het zwembad, het strand en de omgeving. Dit plaatsje, maar ook de villa, met 4 appartementen is een absolute aan te bevelen vakantiebestemming. 

 

Michioacán: Playa Azul

 

Na een overnachting aan het strand bij El Faro rijden we naar Playa Azul. Een klein vissersplaatsje dat vooral bezocht wordt door de lokale toeristen. We staan samen met 2 andere campers bij het hotel. Voor het eerst sinds wij in Mexico reizen, hebben we een paar dagen regen. Langs het strand en in de straatjes zijn ontzettend veel restaurantjes. We genieten dan ook van de heerlijke visgerechten hier.

 

Jalisco/Nayarit: Manzanilla

 

Terwijl in NL de winter sinds een week de winter echt goed begonnen is, met sneeuw en flinke vorst, worden de temperaturen hier steeds warmer. Elke dag genieten we van zon,zee en strand met temperaturen rond de 25-30 gr. Vanaf Puerto Vallarta rijden we een stukje zuidelijker. Na 200 km stoppen we bij Manzanilla voor een camping aan het strand. Het ruisen van de zee op de voorgrond, een strand wandeling maken, een duik nemen in de zee om af te koelen. Wat wenst een mens nog meer?

 

We volgen de route langs de westkust. We maken een tussenstop in de omgeving van San Blas. We staan op een mooie locatie direct aan het strand met een fantastische mooie zonsondergang. 

Het is opvallend hoe de natuur langzaam verandert naar een tropisch klimaat. Soms lijkt het net op de jungle als we om ons heen kijken. Bij kraampjes langs de weg, stoppen we om rond te kijken. Al het fruit en andere producten staan mooi gepresenteerd. We nemen kokos mee, die in veel verschillende smaken te koop zijn. 

 

Puerto Vallarta

Na een volgende tussenstop in La Cruz de Huancaxtle wordt het tijd om op zoek te gaan naar de ‘Love Boat’. Deze plaats is ons bekend van de gelijknamige serie van tv. We gaan Puerto Vallarta verkennen. We staan op een gezellige camping midden in de stad, waar we twee dagen blijven. Einde van de middag lopen we langs het strand naar het oude centrum. Het is een bruisende kustplaats, met een ontzettende gezellige sfeer. Voor het eerst sinds we in Mexico reizen, zien we veel toeristen. Langs de kust staan grote hotels en vele appartementen complexen. Aan de Malécon (Boulevard) is van alles te zien en te horen. Er zijn verschillende optredens met live muziek. We genieten van muziek van een violiste, waar we later een CD van kopen. JP is helemaal in de wolken als de violiste persoonlijk zijn CD signeert;-) Ondanks dat we de ‘Love Boat’ niet gevonden hebben, hebben we ontzettend genoten van deze stad. 

 

Sinaloa: Mazatlán

 

In Mazatlán staan we op een gezellige camping met vele Amerikanen en Canadezen. We starten de dag met een aantal telefoongesprekken met de verzekeringsmaatschappij. Daarna kwam er een verzekeringsman naar ons toe, om de schade op te nemen van onze spiegel. Hij overhandigt ons formulieren die we af kunnen geven bij de garage, dan is het zo geregeld. ’s Middags besluiten we bij de Ford dealer langs te gaan. De spiegel is nog niet besteld. We laten onze formulieren zien van de verzekering, maar dan blijkt dat het toch allemaal niet zo makkelijk gaat. Rubén, een werknemer van Ford, doet er alles voor om ons zo goed mogelijk te helpen. Hij voert de nodige telefoongesprekken en bij het bedrijf, lopen we regelmatig van de één naar de ander met onze papieren. Uiteindelijk kan de volgende dag de spiegel besteld worden. Ondertussen genieten we van de kustplaats, waar het jammer genoeg voor de stad zelf, erg rustig is. 

Op vrijdagmorgen rijden we voor de laatste keer naar de Ford dealer en wordt onze nieuwe spiegel geïnstalleerd. We nemen afscheid van Rubén, die wij ontzettend dankbaar zijn, voor wat hij allemaal voor ons heeft gedaan.

 

Durango

Via Durango rijden we terug de westkust. Het is een behoorlijke stad, maar we brengen er weinig tijd door. Op maandag morgen constateren we dat de linkerspiegel van de auto kapot is. We gaan op zoek naar een Ford dealer. Het zal 2 dagen duren voordat er een nieuwe spiegel is. Daar willen we niet op wachten. We vragen

 

om de Ford dealer in Mazatlán te informeren, zodat ze daar een nieuwe spiegel voor ons bestellen. De afstand naar Mazatlán is ongeveer 300 km. Het is alleen maar door berggebied. Het is een weg met veel hoogteverschillen en bochten, voordat we bij de kust aankomen. We waren ontzettend onder de indruk van de omgeving, meer zelfs als Barranca del Cobre.  

 

Chihuahua

Hidalgo de Parral

Vanuit Creel rijden we een gedeelte van de route die de trein volgt door Barranca del Cobre. Er zijn verschillende uitkijkpunten, waar we het berggebied goed kunnen overzien.

 

Via de noordzijde volgen we de weg richting Hidalgo de Parral. Dit was in de vroegere jaren een mijn stadje. Het heeft een gezellig centrum met boven op een berg de oude mijn. Het ziet er behoorlijk verpauperd uit allemaal. JP, als zakenman oppert het idee om de mijn op te ruimen. Er is behoorlijk veel ijzer en staal gebruikt, dus dat zou toch wat geld op kunnen leveren;-) 

 

Barranca del Cobre

Vanaf El Fuerte rijden we richting het berggebied. Barranca El Cobre. Via de kaart hebben we een route uitgestippeld om naar Creel te rijden. Veel toeristen reizen met de trein van Los Mochis naar Creel. Wij willen dit gebied met onze eigen auto verkennen. Na ruim een uur rijden houdt de asfaltweg op en gaat over in een gravelweg. Einde van de middag worden we aangehouden door een paar mannen. Ze waarschuwen ons om niet verder te rijden, omdat het in de avond gevaarlijk kan zijn. We waren al van plan om tijdig te stoppen. Het is een rare situatie. Even later komen er 2 andere kerels, ze waren gebeld omdat ze Engels spreken. Bij mij kwamen ze bedreigend over, maar de bedoelingen zijn alleen maar goed geweest. We parkeren onze auto bij een vrouwtje op het erf. Ook zij weet waarschijnlijk niet wat er allemaal gebeurd.

 

De volgende morgen rijden we verder. De weg wordt alleen maar slechter. Na ruim 8 uur rijden, hebben we een afstand van 90 km afgelegd. Het was geen weg te noemen maar een keien pad. Einde van de dag komen we in het dorpje  Portreo de los Bojórquez. We vragen bij een huis waar we onze auto kunnen parkeren voor de nacht. Het hek wordt gelijk open gedaan. Het lukt JP om onze auto via de smalle ingang in de ‘tuin’ te zetten. Even later zitten we bij de mensen aan tafel. Er wordt zelfs warm eten geserveerd. Het is een warm welkom wat ons heel goed doet. Natuurlijk ontkomen we er niet aan, dat heel de familie in ons huis staat om het te bewonderen. De volgende morgen nemen wij genoegen met een kop koffie, anders hadden ze ook nog een ontbijt voor ons klaar gemaakt. We mogen niets betalen als we weggaan. 

 

We rijden verder door het berggebied. Het eerste gedeelte van de weg is goed, althans nog steeds een gravelweg maar wel vlak. Boven verwachting komen we halverwege de middag in Yocuivo aan. Een klein dorpje waar ook nog indianen wonen. We rijden even rond, draaien een keer en parkeren onze auto aan de kant van de weg. Door al het gehobbel van de laatste dagen, is er een slang van het warm water systeem los gegaan. De waterpomp moesten we afzetten, waardoor we nu helemaal geen water meer hebben. JP wil dit gaan maken op dit rustige plekje. Hij loopt naar de kist achter de auto, ik doe de deur van ons huis open en zeg; ik ga een lekker kopje koffie zetten. Terwijl ik de deur open doe stopt er een auto. Ineens staat er een kerel met een flink mitrailleur voor mijn neus. Ik ben perplex. Ondertussen hoor ik de deur van ons portier opengaan, dus ik waarschuw JP. Er worden vragen gesteld, waar we vandaan komen, waar we naar toe gaan en wat we doen. JP mag de deur van de auto niet dicht doen. De andere gewapende kerel stapt ons huis binnen. Ik sta in de tussentijd te shaken, van angst en van schrik. We mogen zelf absoluut niet naar binnen. Gelukkig komt de kerel al vrij snel naar buiten, hij heeft uiteindelijk weinig bekeken. De ander zegt; het is goed, daarna vertrekken ze. Het was een zeer heftige ervaring met deze maffia mannen. We stappen gelijk in de auto om het dorp te verlaten. Einde van de dag slapen we op een rustig plek in het berggebied. We constateren dat we een lekke band hebben. Dat kan er ook nog wel bij. We gaan vroeg naar bed.

Om 6.00 uur rammelt onze wekker en gaan we uit bed. We hebben nog een klus te klaren, voordat we verder kunnen rijden. Voor het eerst tijdens onze reis hebben we na ruim 85.000 km rijden een lekke band. Tja en dan blijkt dat deze banden een iets ander formaat hebben als een gewone autoband. Het lukt ons om de band te verwisselen. Mensen hadden ons geadviseerd om de weg naar Guachochi te rijden, omdat het een asfaltweg is. Daar merken we nog weinig van, het wordt alleen maar slechter. Na ruim een uur rijden staat er een verkeersbord ivm een omleiding. We volgen de route en ineens zijn we beiden verrast. Een asfaltweg!!!! Binnen no time komen we aan in Guachochi. We verwennen onszelf eerst met een lekkere lunch. Daarna laten we de band maken. Dit duurt langer als een gewone autoband, maar na 2 uur zit t ‘ie weer op de auto. We vinden een motel met een goede parkeerplaats. JP maakt het warm water systeem in orde. We maken gebruik van de douche in de kamer, want we waren echt een en al stof. Het grappige is, dat we gewoon lekker in ons eigen bed slapen. Het is heerlijk om weer in de beschaafde wereld terug te zijn. 

 

Na een heerlijke nachtrust rijden we naar Creel. We genieten van de mooie omgeving, van de geasfalteerde weg en de zon. We komen lekker tot rust en we maken alles weer stofvrij. We nemen de tijd om onze e mail en website weer bij te werken, voordat we verder gaan reizen. 

 

Sinaloa: Playa Las Glorias

 

Onverwachts krijgen wij, terwijl we nog op de Baja zijn, een bericht van Gerrit en Ria, de 2 ervaren wereldreizigers. Ze zijn nog in Guatemala en komen onze kant op. Via e mail houden we contact met elkaar. Dat blijkt in Mexico niet altijd makkelijk te zijn. We settelen ons op een camping in Las Glorias aan het strand en wachten op ons weerzien. Op maandagavond arriveren ze op de camping. Het is ontzettend gezellig met elkaar. In verband met de tijd, vieren we mijn (Hannie) verjaardag alvast op de 18e  ipv de 20e . Het zijn lange, gezellige dagen met veel eten en drinken. Op donderdag gaan we vertrekken. Een stukje rijden we nog achter elkaar, wat erg stoer is om te zien. Iets minder is het als we aangehouden worden door de lokale politie in Guasave. Voor ons wordt dit de 3e keer. We hebben het idee dat ze toeristen een erg makkelijke prooi vinden. Maar ook deze keer, gaan we na een lange discussie, waarbij het handig is om weinig Spaans te spreken, zonder te betalen verder. Na de lunch en later een kopje koffie in Los Mochis, nemen we afscheid van Gerrit en Ria. We zijn benieuwd waar en wanneer we elkaar weer gaan ontmoeten. 

 

 

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010