Canada/Alaska

11 Jul 2011

 

 

Van Nationaal Park naar Nationaal Park of misschien kunnen we zeggen; een reis door een groot Nationaal Park in Canada en Alaska (11 Juli t/m 6 September 2011)

 

Stewart/Hyder

Vanaf Whitehorse in Yukon volgen we de zuidelijke route richting Stewart en Hyder. Vanaf de hoofdweg sla je af om via de 37A (= 65 km) naar de kust te rijden. Stewart is in British Columbia in Canada en Hyder is in Alaska. Op maandagavond maken we een stop voor onze overnachting. We zijn +/- 50 km van de plaatsjes vandaan. Het is koud en het regent, niet even maar gewoon heel de dag en nacht. De volgende morgen rijden we via de mooie route naar de kust. We zien dat de rivier behoorlijk tekeer gaat, het water komt vanuit de bergen naar beneden kletteren. Niet alleen de vele watervallen, maar ook bruin rivier water. Dit ziet er niet best uit. We stoppen in Stewart om even rond te kijken, daarna rijden we door naar Hyder. Zodra je de grens passeert, verandert de geasfalteerde weg in een gravelweg met één en al putten. Buiten de plaats ligt Fish Creek. Dit is bekend, omdat in deze periode de Grizzly beren naar de rivier komen om zalmen te vangen. Graag hadden we de beren willen zien. We rijden een gedeelte van de zeer slechte weg en het weer blijft ontzettend slecht. Dat doet ons besluiten om terug te rijden. De weerberichten voor de komende dagen zien er ook niet rooskleurig uit. Ondertussen zijn we een halve dag verder als we de grens van Canada passeren en terug rijden over dezelfde 37A. Op de weg zijn al stukken afgezet, de rivier is ver buiten zijn oever getreden. Op een gedeelte stroomt het water al over de weg. Even later zien we dat met het vele water uit de bergen, zelf flinke rotsblokken naar beneden komen rollen. We stoppen om te kijken, maar ik vind het gewoon een beetje eng en wil verder rijden. JP vindt het wel sensatie.  We rijden terug naar de hoofdweg om verder af te zakken naar het zuiden van Canada.

 

De volgende morgen horen we via het nieuwsbericht dat de weg, de 37A afgesloten is voor al het verkeer. Er kan en mag niemand meer in en of uit de plaatsen rijden. Op campings zijn mensen geëvacueerd. Wat zijn wij ontzettend blij dat we de juiste beslissing hebben gemaakt. 

 

Haines / Skagway / Whitehorse

Deze week zijn we verschillende keren aan het ‘grenshoppen’. Tok ligt in Canada, maar Haines en Skagway liggen aan de kust en behoort bij Alaska. Gelukkig gaat het allemaal vlot om de grens te passeren. Haines is een klein vissersplaatsje, met een heel relaxte sfeer. Ruim 11 miles voorbij Haines stroomt de Chilkoot River waar de zalmen uit de zee de rivier inzwemmen. Hier is het goed toeven voor de Grizzly beren. In 3 verschillende periodes zwemmen de 3 verschillende soorten zalmen; Sockeye, Pink en Silver door de rivier.  Tegen de avond komen we bij de rivier, het is een feestje om naar de verschillende beren met kleintjes te kijken. De zalm wordt door de beren hier wel heel makkelijk gevangen. We slapen op de camping dichtbij de rivier. Als we ’s morgens terug rijden, zien we weer andere Grizzly’s bij de rivier. ’s Avonds voor ons vertrek gaan we nog een laatste keer kijken, want dit gaat absoluut niet vervelen.

 

We hebben de afstanden via de weg vergeleken met de afstanden via het water. Via de kust kun je gebruik maken van de Ferry die via de kustlijn van Alaska naar Canada vaart. Wij besluiten van Haines met de Ferry naar Skagway te varen. Over het water is dit een afstand van 15 miles, terwijl het via de weg 359 miles is. De boot vaart ’s avonds om 22.00 uur, binnen een uur zijn we in Skagway. Vooraf hadden we alvast in de boeken gekeken voor een slaapplaats. Een camping ruim 10 miles buiten de plaats, waarbij een groot gedeelte ‘dirty road’ is. 

 

Vrijdagmorgen rijden we naar Skagway toe. De camping was aan een grote rivier, dus kijken we goed of we toevallig weer geen beren zien. Skagway is een heel leuk plaatsje met gezellige winkeltjes. Hier meren heel veel cruiseschepen aan. Deze dag liggen er ook 3 in de haven, waardoor er genoeg publiek op straat is. We struinen door de straten en winkels. Nadat we onze boodschappen hebben gedaan, rijden we verder op weg naar Whitehorse. Na ruim 20 km staan we weer bij de grens en rijden we Canada binnen. 

 

Whitehorse is een centrale stad in Yukon, het noorden van Canada. Dit zie je ook gelijk aan de grote winkels die hier zijn. Het is koud en het regent, niet echt gezellig om hier lang te zijn. Het wordt tijd voor ons om naar het zuiden te rijden, kijken of de zon daar meer schijnt.  

 

Denali Highway

We weten hoe slecht de weg is, maar we weten ook hoe mooi de omgeving is, daarom rijden we via dezelfde weg terug. Het weer is nog steeds goed, waardoor blijkt dat de natuur en het uitzicht nog vele malen mooier is, als dat we op de heenweg konden zien. De herfstkleuren van de natuur met op de achtergrond de witte bergen is overweldigend. Via de Denali Hwy rijden we terug naar Tok. Hier passeren we de grens van Canada. Vanaf Tok rijden we richting de kust naar Haines.

 

Denali National Park

Vooraf hebben we een reservering voor de camping gemaakt om 3 dagen aan het begin van het Denali NP te staan. Met je eigen auto mag je de eerste 15 miles rijden, daarna kun je het park alleen met een bus bezoeken. Donderdag en vrijdag verkennen we het park met onze auto. We rijden de weg op en neer op zoek naar wildlife, we bezoeken de bezoekerscentra en we lopen een korte wandelroute langs Savage River. Op vrijdag en zaterdag is het schitterend helder weer, zodat we de hoogste berg van Noord Amerika; Mt Mc Kinley goed kunnen zien.  Op zaterdagmorgen gaan we met de bustour ‘Toklat” door het park. Deze trip duurt 6,5 uur waarbij je tot mile 53 het park inrijdt. Er is maar 1 weg door heel het park. De natuur is fantastisch mooi en onderweg spotten we; Dall Sheeps, Caribou’s, Grizzly’s en Moose.

 

Aan het einde van de middag , na de bustour rijden we even naar het plaatsje voor een paar boodschappen en we willen eigenlijk iets gaan eten. Maar dan…………zien we ineens de camper van Claudia en PJ voorbij rijden. We hebben al ruim een jaar e mail contact met elkaar, maar we hadden elkaar nog niet eerder ontmoet. Twee gepassioneerde fotografen die door Noord Amerika en Mexico reizen. We vinden elkaar bij de camping Riley Creek. Het is ontzettend leuk om elkaar te zien. Het is ook net of we elkaar al lang kennen. Zij boeken ook een nachtje op de camping en we gaan gezellig borrelen met elkaar. Claudia bakt Hollandse pannenkoeken met spek. Het is helemaal geweldig als ze de pot Zeeuwse stroop tevoorschijn haalt. In ons huis doen we nog een kopje koffie, maar dan is het tijd om naar bed te gaan. Claudia en PJ starten de dag bij zonsopgang om op deze manier het meeste wild te spotten. Wij niet te flauw, dus bij ons gaat om 05.00 uur ook de wekker, maar dat doet toch zeer. In het park zien we op grote afstand een mannetjes eland, waar we een tijdje naar kijken. Na 1 rondje vinden wij het genoeg, we gaan afscheid nemen van Claudia en PJ. Het was heel kort, maar erg gezellig. We hopen elkaar zeker nog een keer tegen te komen onderweg.  

 

USA: Alaska

 

Denali Highway

Nu we  6 weken in Alaska/Canada rondreizen zien we de natuur volledig veranderen. Eerst waren het de mooie vrolijke zomerkleuren, nu is alles ondertussen veranderd in de fantastische mooie herfstkleuren. Rood, oranje, geel overal om je heen is de natuur schitterend. Vanaf Valdez rijden we terug naar het noorden om via de Denali Highway naar het Denali National Park te rijden. Deze weg is voor een klein gedeelte geasfalteerd, maar het grootste gedeelte is een gravelweg. En dat voelen we weer goed. De weg zit vol putten, dus af en toe is het flink stuiteren. Maar het uitzicht is weer geweldig. Ondanks dat er genoeg campings zijn, wordt hier veel in de natuur gekampeerd. Wij vinden einde van de dag een mooi plekje aan het meer. Als we ’s avonds naar buiten lopen, roepen we altijd even om ons heen, zodat we niet verrast kunnen worden door dieren. 

 

Valdez

We blijven voor een paar dagen in Anchorage. We struinen door de stad rond, waarbij ik natuurlijk altijd weer leuke dingen zie. Een spijkerbroek, schoenen en tijd om naar de kapper te gaan. Maar we hadden nu ook tijd om onze e mail, de website en andere dingetjes bij te werken. 

 

Van Anchorage rijden we naar Valdez. Deze plaats ligt in het zuiden aan de zee. Het is een bijzonder mooie plaats. De eerste paar dagen dat we er zijn is het zwaar bewolkt met veel regen. Aan de overkant van Valdeze is Allison Point, waar we deze dagen aan het water kamperen. Tot 5 miles kun je op deze weg rijden, daarna is het afgesloten voor het verkeer. Hier is het eindpunt van de ‘Trans Alaskan Pipeline Sytem “ de pijplijn waar de olie door wordt getransporteerd. Halverwege deze weg is een broedplaats voor zalm. We weten niet wat we zien, miljoenen zalmen komen hier naar toe, terug naar hun geboorteplaats. De zee ziet er gewoon zwart van. Na een paar dagen zien we aan de andere kant van de weg een zwarte beer met drie kleintjes. Moeder is zalmen aan het vangen voor haar kinderen, wat hier wel erg makkelijk is. Het is een feestje om naar te kijken. 

 

Op maandag maken we vanuit Valdez een boottocht  van 9 uur naar Meares Gletsjer. We hebben alle ruimte op de boot. Er kunnen 195 passagiers mee, maar deze dag zijn we met 32 personen. Het is een zeer verzorgde dagtrip. Ze nemen alle tijd om bij mooie punten of bij dieren te stoppen. In en om het water is genoeg te zien. Hele kolonies zeeotters, Steller zeeleeuwen, zeehonden, Dall’s bruinvissen en verschillende vogelsoorten. Na een paar uur varen, zien we de  eerste grote brokken ijs in het water drijven. Af en toe lijken het gewoon kunstwerken zo mooi. Na de lunch krijgt JP een ‘after lunch dipje’. Hij zegt; je maak me wel wakker als er iets moois te zien is. Dat is nog geen 5 minuten later.  We varen de bocht om en ineens zien we de gigantische grote gletser in de verte. De boot kan er vrij dichtbij komen en de motor wordt uitgezet. Zo kunnen we het geluid horen van stukken ijs die in het water vallen. De gletsjer is immens en het geluid is intens. We hebben geluk, we zien aan de voorkant stukken ijs afbreken. Dat geluid en de golfslag die even later in de zee terecht komt is overweldigend. Dat zullen we niet snel vergeten. 

 

Als we terug varen, halen we bij de vissersboot, die dichtbij de gletsjer ligt Rowen op. Een meisje van 10 jaar die na een week met haar pa mee was op zee, terug naar huis moet, want de volgende dag moet ze weer naar school. Hier in USA hebben de kinderen 3 maanden vakantie. Ondanks dat ze graag naar school gaat, zou ze het zelf graag anders zien, nl; 6 maanden school, 6 maanden vakantie;-) We hebben heerlijk zitten babbelen met elkaar. Het was een week van verwennerij, het genieten van de fantastische mooie omgeving en veel wildlife spotten.

Homer/ Anchorage/ Talkeetna

Na een heerlijke douche rijden we nog een klein stukje op weg naar Homer, voordat we onze auto parkeren voor een overnachting. De avonden zijn nog steeds lang, maar nu het later in het seizoen wordt, merk je dat het eerder donker wordt. Rond 23.00 uur is het donker. De volgende dag rijden we via dezelfde weg terug richting Anchorage. Onderweg koopt JP een nieuwe hengel. Bij de Russian River stoppen we om te vissen in de rivier. Het is overal bij de rivieren ontzettend druk met vissers. Hier is het heel gewoon dat jong en oud, vrouwen en mannen vissen. Ondanks dat je de zalmen door de rivier ziet zwemmen, blijkt het moeilijk te zijn om ze te vangen. Even later zien we een zwarte beer langs de waterkant lopen. Natuurlijk is het belangrijk om afstand te houden, maar ook op te letten waar het beest blijft. Op zijn gemak loopt hij door de rivier naar de overkant en verdwijnt weer. 

 

 We doen onze boodschappen en rijden richting het noorden van de stad naar Talkeetna. Onderweg stoppen we op een camping bij de rivier Willow Creek. Iedereen komt hier om vis te vangen. Langs de rivier staat een hele rij fanatieke vissers. JP vangt een grote zalm (Silver) die we ’s avonds gelijk bakken. Het was een zeer smaakvolle vis. 

 

Zaterdag rijden we naar Talkeetna toe, een klein toeristisch plaatsje. Talkeetna is bekend van de 3 rivieren die hier samenkomen en de berg Mnt McKinley. Als wij er zijn is het bewolkt, waardoor we geen uitzicht hebben op de berg. 

Na de lunch met een bezoek aan deze plaats rijden we terug. We vinden een kampeerplaats dichtbij de rivier Sheep Creek. Mensen kamperen hier in de natuur, dichtbij de rivieren. Soms blijven we ons verbazen hoe mensen reizen of waar ze in overnachten. Het is een apart wereldje hier in Alaska. Wij vinden de mensen echte ‘vrijbuiters’. Vissen in de rivieren, jagen op het wild om voorraad te hebben om de winter door te komen. JP voegt zich aan de rivier bij de andere vissers en probeert weer een mooie zalm te vangen. Helaas komt hij deze keer met een lege hengel terug. 

 

Homer/Pieterson Bay

We rijden van Anchorage naar Homer toe. Het is een mooie route langs de zeetong Turnagain Arm. De zee die via een smalle ‘arm’ landinwaarts stroomt. Op de achtergrond de bergen met gletsers, we passeren vele rivieren waar nu de zalmen hun weg naar de eindbestemming volgen. Het uitzicht bij Homer is geweldig mooi., deze plaats ligt aan de Golf van Alaska. De ‘Homer Spit’ is de op één na langste landtong ter wereld. Er hangt een gezellig sfeertje met vele souvenirs winkels en restaurants.

 

Op maandagmorgen hebben we afgesproken met Dave en Caryl. Vorig jaar hebben we elkaar op de BlueRidge Parkway (Oostkant van USA) ontmoet. We zijn voor een paar dagen uitgenodigd bij hun thuis.. Ze wonen aan Pieterson Bay; dit is aan de overkant van Homer. De woning is alleen per boot bereikbaar.

Het was geweldig om elkaar weer te zien. Ze hebben ons verschrikkelijk verwend. Elke keer moesten we denken aan “ Villa Velderhof “. Na een heerlijke lunch zijn we de zee op gegaan om de omgeving te verkennen.  De zeeotters zwemmen hier volop in het water en sommige hebben er geen problemen mee als je gewoon even met de boot ernaast gaat liggen. Zo’n beestje gaat verder met zichzelf te wassen of lekker te badderen. Geweldig om te zien. Op een eiland vlak voor Peters Bay is een hele broedkolonie waar we ook nog Puffins (papagaai vogel) zien zitten. Als we terug zijn bij de woning, zien we in de verte een zwarte beer met een kleintje lopen. ’s Avonds loopt er zelfs een zwarte beer op het terras. De Bald Eagles zitten in de bomen dichtbij het huis. Er is hier genoeg wildlife te zien. 

 

De volgende morgen is Caryl een paar uurtjes in hun studio aan het werk. Ze maken samen mooie kunststukken van glas, die ze in Homer in 2 verschillende galeries verkopen. Ze nodigt ons uit om zelf ook iets te maken. Na uitleg van haar, gaan we aan de slag met de vele verschillende kleuren en stukken glas. Dan is het tijd om te gaan vissen. Op maandag voor ons vertrek met de boot hebben we een visvergunning gekocht. Ondanks dat ik nog nooit gevist had en het eigenlijk ook niet wilde doen, ben ik overgehaald en ga de uitdaging aan.  De Halibut is hier de betere vis, dus die gaan we proberen te vangen. Als Dave het anker uitgegooid heeft, gooien we onze hengels uit. Binnen enkele minuten hebben we al beet, maar we vangen Cod (Kabeljauw). Dave moet hard werken om de vis van de hengels te halen, het gaat echt heel snel. We varen een stukje verder op zoek naar Halibut, maar dat lukt ons niet om die te vangen. Na een paar uurtjes gaan we terug naar huis, waar we weer van een heerlijke lunch genieten. ’s Middags maken we onze kunststukken klaar in de studio, daarna gaan ze de oven in. 

 

Op woensdag morgen brengen Dave en Caryl ons terug met de boot naar de haven van Homer. We nemen afscheid van elkaar. Het was geweldig om een paar dagen bij hun te zijn, we hebben ontzettend genoten.

Katmai National Park

Op woensdagmorgen na een goed ontbijt varen we terug naar de kust van Homer. Wij vliegen naar Katmai National Park om naar Grizzly beren te gaan kijken. Dave had dit een paar maanden geleden ook gedaan. Hij was zo enthousiast en heeft ons zulke mooie foto’s laten zien, dat we besloten om deze trip zelf ook te gaan maken. Vanaf Homer was het bijna 1,30 uur vliegen. We troffen het fantastisch goed met het mooie heldere weer, waardoor je de mooie kustlijn, de bergen met de gletsjers en de eilanden ontzettend goed kon zien. Met het vliegtuig landen we op het strand. We zijn met een groep van 10 mensen en twee gidsen, tevens de piloten. Ze vertellen ons de regels die we als groep in acht moeten nemen. Dan lopen we in een rij richting een beer met 2 kleintjes, die lekker gras staan te eten.  Voorzichtig naderen we de beren en gaan we in het gras zitten. Vanaf +/- 20 meter kunnen we de mooie Grizzly’s bewonderen. Even later drinken de twee kleintjes bij hun moeder, het is zo bijzonder omdat te zien. Na een tijdje lopen we verder door de natuur op zoek naar andere beren. Zo ligt er gewoon een beer aan de waterkant van de rivier te slapen, terwijl een andere Grizzly druk op zoek is naar ‘ Clams ‘ in het zand. Bij ons vertrek hebben we lange lieslaarzen aan moeten doen. Dat is niet voor niets, want af en toe lopen we gewoon door de rivieren. Na diverse beren te hebben bewondert, lopen we naar de rivier toe. De beren proberen zalmen te vangen. Het is een spektakel om te zien. Eerst was er maar één beer in het water, op een gegeven moment staan er vijf in het water. Verderop ligt er ook nog een wolf aan de waterkant. Ze plonsen in het water en het is verbazingwekkend hoe snel ze soms een zalm te pakken hebben. Eén Grizzly neemt zijn vangst mee en loopt uit het water iets naar boven om daar op zijn gemak de lekkere zalm op te eten. Zodra zijn maaltijd op is, loopt hij terug naar de rivier. Dan is het wel even opletten, want tussen ons en de beer zit maar 5 meter afstand. 

De gids, Mike belt met de satelliet telefoon naar het kantoor. Eigenlijk moeten we terug, maar omdat het zo ontzettend mooi is, mogen we een uur langer blijven. Nadat extra uur  moeten we echt terug, maar we moeten wel door de rivier. Langzaam aan is het water toch behoorlijk gestegen. De lieslaarzen zijn te kort, het water is te hoog. We zijn nat, tot aan ons middel!! Het is koud, maar iedereen heeft het er graag voor over gehad. Het betekent wel dat we met z’n allen nat in de 2 vliegtuigjes terug vliegen richting Homer. 

 

 

Dalton Highway

 

Op vrijdagmorgen na het boodschappen doen, gaan we op weg naar de Dalton Hwy. Dit is een bekende weg die naar het noordelijkste punt toe gaat van Noord Amerika, althans waar je met de auto naar toe kunt rijden. Het is geen commerciële weg , er zijn een paar punten onderweg waar je kunt stoppen om te tanken en eventueel iets eten. Van 1974 -1977 is vanaf de Arctic Ocean naar Valdez bij de Golf van Alaska de 

‘Trans Alaskan Pipeline Sytem ‘gebouwd om de olie te transporteren. Een pijplijn met een totale lengte van 800 miles. De Dalton Hwy tot de plaats Deadhorse is 415 miles lang met  deels een gravelweg, veel oneffenheden en putten. Tijdens heel de route zie je de pijplijn liggen, die overigens ook voor gedeeltes onder de grond loopt. Onderweg passeren we de Arctic Circle. Ook dit is voor ons ongeveer een jaar geleden, maar toen was het in Finland. Hoe verder je naar het noorden rijdt, hoe mooier het uitzicht wordt. Een uitzicht van 360°. Deze dagen hebben we regelmatig te maken met regenbuien, wat er voor zorgt dat onze auto er ontzettend mooi uit komt te zien. Het is een en al modder. Na ruim 650 km zijn we op het eindpunt in Deadhorse. Dit is echt een werkstad voor alle mensen die op de olievelden, platformen etc werken. Het is een wereld apart. 

 

Door deel te nemen aan een bustour is het mogelijk om bij Prudhoe Bay de Arctic Ocean te zien. De reservering van de bustour moet 24 uur vooraf geregeld zijn ivm een ID controle. Voordat we in de bus stappen, krijgen we eerst een video te zien over de werkzaamheden over de olie die hier gewonnen wordt. Daarna rijden we langs de maatschappijen en werkterreinen richting Prudhoe Bay . Dan zien we uiteindelijk de Artic Ocean. Het was iets te koud om  een duik te nemen in het zeewater. Voor onszelf was het toch heel bijzonder om op het noordelijkste punt van Noord Amerika te zijn.

 

Na ons bezoek aan Deadhorse en Prudhoe Bay rijden we terug over de Dalton Hwy richting Fairbanks. Onderweg vinden we een mooi plekje aan de rivier voor onze overnachting. De volgende dag rijden we tot het einde van de Dalton Hwy, We spotten deze dagen een paar zwarte beren, Caribou en Musk oxen. We zien ook veel jagers op zoek naar wild. Het is niet te geloven, als we een stop maken, zien we Gerrit en Ria weer. We rijden samen tot het einde van de Hwy en vinden een rustig plaatsje voor onze overnachting. Samen genieten we weer van een heerlijk diner, pasta met zalm. Voor de volgende dag spreken we af op een camping in Fairbanks. We worden door Gerrit en Ria uitgenodigd voor een etentje bij een Thais Restaurant. Na een heerlijk diner, sluiten we de avond af met een fles wijn.

 

Woensdag morgen nemen we weer afscheid van Gerrit en Ria. We zijn er van overtuigd dat we elkaar weer ergens tegen gaan komen. Wij gaan op weg naar Anchorage, een rit van ong. 575 km. We hebben twee afspraken op vrij- en zaterdag, dus we hebben alle tijd om naar de volgende stad toe te rijden.  De omgeving van Alaska wordt gekenmerkt door de vele rivieren, meren, bergen, de roze/paarse bloemen en bomen. JP zegt regelmatig: Veel bomen hier! Als we op donderdagavond kamperen in een State Park, komt de buurvrouw vragen of we haar helpen met de picknick tafel te verzetten en JP moet de BBQ nog even uit de trailer pakken. Het is een kleine moeite voor ons. Later worden we verwend met zalm en heilbot van de BBQ.

 

Canada/Alaska

Dinsdagmorgen gaan we echt vertrekken vanuit Dawson City. We nemen afscheid van Gerrit en Ria. Via de ‘ Top of the World Road ‘ rijden we naar Alaska. Deze weg is voor een groot gedeelte onverhard met zeer veel putten in de weg. Het heeft flink geregend, dus binnen no time zit de auto weer volledig onder de modder. Bij de grensovergang van Canada naar USA gaat het zeer vlot. We krijgen geen controle en ontvangen een visa voor 90 dagen.  We maken onderweg een stop in de plaats Chicken. Uiteindelijk vindt je hier 3 gelegenheden om iets te drinken en of te eten en een giftshop. In de zomer wonen hier 23 mensen, in de winter 6 mensen. 

 

Via Chicken rijden we naar Tok met als eindbestemming Fairbanks. In Tok gaan we na twee dagen de auto weer wassen, want echt alles is modder. We ontmoeten hier twee motorrijders uit Canada. De afgelopen dagen zijn we elkaar meerdere keren tegengekomen. Nu zal het de laatste keer zijn, want zij gaan terug richting Canada, terwijl wij nog een groot gedeelte van Alaska gaan verkennen. Voordat we naar de stad gaan, brengen we een bezoek aan de Kerstman op de North Pole. Vorig jaar hebben we de Kerstman bezocht in Finland. Wij vermoeden toch echt dat in Finland de echte Kerstman woont.

Fairbanks is één van de twee grote steden in Alaska. Bij een autoshop gaat JP naar binnen op zoek naar grotere spatlappen voor de auto. Twee mannen lopen net naar buiten toe en beginnen gelijk vragen te stellen over onze auto. We maken een praatje met hun. Even later biedt Dan onze verse zalm aan. Dat klinkt wel erg lekker. We rijden achter hun aan, om de zalm bij hem thuis op te halen. We krijgen een complete zalm mee.

 

Yukon: Dawson City  

Het is een weekend van ontmoetingen. Op onze weg naar Dawson City maken we een tussenstop. Eerst genieten we van een heerlijk ontbijt, daarna gaat JP de auto wassen en zorg ik voor de update van onze website. We ontmoeten 2 Nederlanders, ze wonen sinds 8 maanden in Canmore in Canada, met uitzicht op de Rocky Mountains. Ze nemen nu nog even de tijd om rond te reizen voordat ze opzoek gaan naar werk. Als we in Dawson City aankomen, parkeren we onze auto naast een camper. Deze is van twee mannen die nu 2 jaar door USA rondreizen. Van elke staat die ze bezocht hebben, hangt er een nummerplaat op de camper. Terwijl we met hun staan te praten, komt er een Toyota Landcruiser aanrijden met een Nederlands kenteken. Het zijn Gerrit en Ria, ze zijn nu al 8 jaar aan het rondreizen. We gaan eerst gezellig met elkaar een frietje eten. We rijden  de Doam Road op, vanwaar je een mooi uitzicht hebt over Dawson City. Deze plaats is bekend van de goudzoekers en er wordt nog steeds goud gevonden. In dit gebied kun jezelf ook goud zoeken. Je betaalt een klein bedrag voor een halve of hele dag. Al het goud dat je vindt mag je ook houden.

 

We gaan naar een camping aan de overkant van de Yukon Rivier. Met de ferry vaar je over. s’ Avonds gaan we met z’n vieren het lokale bier, Yukon Gold drinken in een bar. De bar gaat natuurlijk veel te vroeg dicht naar ons zin. Gelukkig speelt er een soul band iets verder op. Het is super gezellig deze avond. De volgende morgen iets minder;-)

Onze planning was om de volgende morgen verder rijden, de grens over naar USA. Wij hebben nog verse groente en vlees, het is niet verstandig dit mee te nemen bij de grensovergang. Daarom besluiten we een dag langer te blijven. We nodigen Gerrit en Ria uit voor een diner, zij zorgen voor de wijn. Het was weer een hele gezellige avond met elkaar. 

 

British Columbia/Yukon

Na een rustige start op zondagmorgen gaan we de Alaska Highway op. We hebben twee handige boeken bij ons; één waarin bijna per km/mile aangegeven staat wat er te zien of te doen is. In het andere boek staan alle campings vanaf de Alaska Highway in het noorden van Canada en Alaska beschreven. De route tot Fairbanks is ruim 1500 miles. We merken dat het rustiger wordt op de weg. In dit gebied zijn de meeste toeristen uit Canada en USA. Onderweg proberen we wildlife te spotten. Toch blijkt dat moeilijk te zijn, want zoveel dieren zien we niet. De dieren hebben hier zo’n gigantisch groot leefgebied, dus is het ook niet vreemd dat je niet veel dieren tegenkomt onderweg.  Maar als we dan een zwarte beer langs de kant van de weg zien, staan we vol bewondering te kijken.

 

In Canada heb je fantastische mooie campings in de Provinciale Parken/ Campings van de Staat. Vaak zijn er geen of weinig voorzieningen, behalve een vuurkorf voor het kampvuur en of barbecue en een picknick tafel.  Soms vinden we ook een plekje in de natuur. Nadat we op een avond gegeten hebben, ziet JP ineens iets bewegen in de struiken. Dan blijkt het een zwarte beer te zijn. Heel voorzichtig hebben we het raam open gedaan, om foto’s te maken.  Als we de volgende avond op een camping het meer staan, blijkt dat hier actieve bevers leven. Ze hebben een hele dam en een complete beverburcht gebouwd. Vol bewondering luister ik naar JP die precies weet hoe die beesten dit maken en waarom. Elke dag leer ik weer bij.

Liard Hot Springs is in een Provinciaal Park,  we blijven hier overnachten op de camping.. Eind van de middag gaan we badderen in het hete water. Het is fantastisch mooi gelegen, midden in de natuur. Via de boardwalk loop je in 10 minuten naar de heetwater bron toe.  We voelen ons helemaal opgeknapt na zo’n warm bad en in een roes lopen we terug naar ons huis.

 

Tot Watson Lake rijden we over de Alaska Highway, vanaf dat punt volgen we de Campbell Highway verder naar het noorden. In Watson Lake, de eerste plaats in de provincie Yukon, lopen we het toeristenkantoor binnen voor informatie over de Campbell Hwy. Voor een groot gedeelte is het een gravelweg. Met onze auto is dit absoluut geen probleem. We worden overladen met informatie. Als we de deur uitlopen, vertel ik de dame dat we wel een week nodig zullen hebben om alles te lezen. In deze plaats heb je het “Sign Post Forest”. Ondertussen hangen hier ruim 70.000 nummerplaten, verkeersborden etc. Ook wij zijn voor het ‘bosbehoud’ en willen ons steentje bijdragen. Daarom hangen we onze nummerplaat van de Landrover op een mooi plekje in het bos. 

 

Met een overnachting tijdens onze route over de Campbell Hwy, arriveren we op vrijdag in Carmacks. Bij de benzinepomp ontmoeten we twee hele aardige mensen uit Australië, Mark en Maggie. Zij reizen al 2,5 jaar rond op de motor, echt super. We staan op dezelfde camping, dus kunnen we heerlijk met elkaar praten en reisverhalen uitwisselen onder het genot van een wijntje. We hopen elkaar absoluut nog een keer tegen te komen onderweg. Later arriveert er een groep mannen met de kano. Het blijken 3 vaders en 3 zoons uit NL te zijn. Zij varen met de kano 3 weken lang over de rivieren en meren van Whitehorse naar Dawson City.  Nu moeten we ’s avonds af en toe op ons horloge kijken hoe laat het precies is, want het blijft bijna 24 uur licht. Op zaterdagmorgen roept JP mij uit bed, want er loopt aan de overkant van de weg een beer. Op zijn gemakje staat hij te genieten van alle lekkere bessen aan de struiken. Deze dag rijden wij verder richting Dawson City. 

 

Alberta/British Columbia

In Canada rijden we richting Banff NP en Jasper NP. Dit is een bekend gebied voor ons, want 5 jaar geleden (denken we) hebben we een rondreis gemaakt door deze provincies van Canada.

Voordat we naar de plaats Banff gaan, maken we een tussenstop in Canmore. Hier hebben we destijds een paar dagen in een B&B geslapen. Het is leuk om hier terug te zijn. De plaats Banff ligt +/- 30 km verderop. Het is een heel gezellig stadje, ontzettend druk met toeristen en campers. We zitten midden in de vakantieperiode. Na wat rond neuzen in dit plaatsje rijden we door het National Park. De omgeving is mooi, met om ons heen ‘The Rocky Mountains’, de gletsjers en meren. Overal hangen borden over wildlife, maar tijdens onze route zien we geen enkel dier. Na een overnachting rijden we de volgende dag over de ‘Icefields Parkway’ naar Jasper toe. Automatisch rijdt je van het Banff NP door naar het Jasper NP. Aan het einde van het NP is het plaatsje Jasper. Ook hier is het druk met toeristen, veelal op pad met een camper. Wij doen boodschappen en zorgen dat onze auto weer genoeg drinken heeft, voor de komende dagen. 

We gaan het nu ook echt aan de temperaturen voelen dat we steeds een stukje noordelijker reizen. Vanaf Springfield (MO) hebben we ondertussen al 5000 km gereden.  Na het stadje Jasper rijden we via Prince George naar Dawson Creek. Op de route naar Dawson Creek toe, +/- 400 km waren er ontzettend veel weg werkzaamheden, waarbij we soms een hele tijd moesten wachten. In de wintermaanden vinden er veel verzakkingen van de weg plaats, die ze in een korte (zomer)periode weer moeten herstellen. Bij aankomst in Dawson Creek zat onze auto echt helemaal onder de modder. We wilden de auto nog wassen voordat we naar de camping gingen. Gelukkig hebben we dit niet gedaan, want door de vele regenval van de afgelopen weken, is het op de camping ook een modderpoel. In Dawson Creek begint de Alaska Highway. Dit wordt aangegeven met ‘Mile 0 Alaska Highway’. 

In het noorden van USA bezoeken we het Glacier NP. We treffen het slecht, want de bekende route in het park ‘Going to the Sun Road’ is t/m dinsdag gesloten. Vanwege sneeuwval in de afgelopen week. We kunnen 13 miles het park inrijden en genieten van de uitkijkpunten. Via de West ingang kunnen we nog een gedeelte van het park zien, maar dit zou betekenen dat we een heel stuk om moeten rijden. Omdat we al later naar het noorden rijden als gepland, besluiten we de volgende morgen verder te rijden. De grens over naar Canada.

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010