USA, South West

20 Mar 2011

 

 

Van het midden van het land reizen we naar de westkust en weer terug.

Dit is niet zonder reden..... (20 Maart t/m 8 Juni 2011)

 

Missouri

 

Branson

Sinds zaterdag (28-05) is het weer volledig omgeslagen in dit gebied. Het is warm en het blijft warm. Elke dag is het ruim boven de 30 gr. We verhuizen van Springfield naar Branson, dat is maar 65 km naar het zuiden. We verblijven in een mooi State Park aan het Table Rock meer. Door het slechte weer van de afgelopen tijd is het waterpeil in het meer behoorlijk hoog. Verschillende tafels met barbecues bij de picknick plaatsen staan in het water, kampeerplaatsen zijn ondergelopen en het wandelpad langs het meer is gedeeltelijk afgesloten. De ‘overloop’ sluizen van de Table Rock Dam staan heel de week open, om het overtollige water te lozen. 

 

Branson is bekend om de vele theaters. Er zijn er zeker meer als 50. Continue worden we benaderd om naar een show te gaan. Als je namelijk een paar uurtjes van je tijd benut om te luisteren naar een verkoop praatje voor aankoop van een nieuwe woning, dan krijg je gratis of tegen een zeer gereduceerde prijs kaartjes voor een show.

 

Deze dagen doen we niet veel, maar toch gebeurd er van alles. Het is niet zonder reden dat we hier langer blijven als gepland, maar waarom??? We hopen hier zeer binnenkort iedereen van op de hoogte te stellen.

Ondanks dat de omgeving hier heel mooi is in het Ozark gebergte, zijn er deze week weinig foto’s gemaakt. Laten we het er maar op houden, dat de fotograaf even vakantie heeft.

 

Springfield

Het was een spannende week.

Onze planning was om op maandag morgen richting de staat Missouri te rijden. ’s Morgens zit er een briefje tussen onze ruitenwissers van de auto. Jodie, de eigenaar van de camping heeft dit geschreven, informeert ons over Joplin.

Op zondagavond om 18.00 uur heeft er een tornado door de stad Joplin geraasd en heeft een groot gedeelte van de stad verwoest. 

Een gebied van 1 mile breed en 6 mile in lengte (1,6 km x 10 km) is volledig verwoest. Deze plaats is 300 km van Wellington (Kansas) waar wij verblijven. Op weg naar onze volgende bestemming rijden we langs deze stad. Gelijk starten we onze laptop om de laatste lokale nieuwsberichten te horen en te lezen. Het is vreselijk om de beelden te zien. Zoals sommige inwoners zelf zeggen; het is net een oorlogsgebied. Niet alleen in Joplin maar deze dagen zijn er veel tornado’s geweest in verschillende staten van USA. De weerberichten zijn niet positief. We besluiten in ieder geval nog een dag langer in Kansas te blijven.

 

Dinsdagmorgen rijden we naar Springfield toe. Via de Interstate (snelweg) passeren we Joplin. Het is onvoorstelbaar wat de natuur kan. Grote bomen, compleet met wortels liggen gewoon om, op huizen en auto’s. Het is een ravage om te zien en dan zien wij nog maar een heel klein gedeelte van de verwoesting. 

Deze week houden we de weerberichten goed in de gaten. Ik heb nog nooit zo vaak de radarbeelden bekeken. Gelukkig blijft het in Springfield bij waaien, hagel- en regenbuien en lage temperaturen.

 

Als we op de camping in Springfield aankomen zien we een spandoek hangen met: Welcome Rodders!!

Even denken we; wat is dit? Dit blijken oude auto’s te zijn. Tegen het weekend is het hier heel druk, want er is een autoshow van oude auto’s. Verschillende mensen met zo’n mooie opgeknapte auto staan hier op de camping. 

Op zondagmiddag gaan we naar de show toe. Er staan zeker 2000 auto op de show om te bewonderen. Het is fantastisch om te zien, hoe mooi ze de auto gemaakt hebben en onderhouden. Het betekent, veel poetsen, zodat de ‘street rods’ maar staan te blinken.

 

Niet alleen vanwege de autoshow is het druk in het weekend, maar mede omdat het op Maandag 30 Mei ‘Memorial Day’ is. Op deze dag worden militairen herdacht die tijdens hun dienstplicht zijn overleden. Dit kun je vergelijken met 4 Mei in NLD. 
Voor de Amerikanen betekent dit een lang weekend vrij. Zodat velen een weekendje weggaan of familie opzoeken.

 

Kansas

 

We vervolgen onze weg oostwaarts door het land en komen terecht in de staat Kansas. Deze staat is niet echt spannend, typerend hier zijn; de uitgestrekte weilanden met landbouw, de koeien met kalfjes nu in het voorjaar en de grote graansilo’s langs de kant van de weg. Elke dag reizen we een stukje verder, naar het midden van het land. Sommigen zullen zich misschien afvragen waarom we deze kant opgaan. We hopen daar zeer binnenkort meer over te kunnen vertellen. Hou ons maar goed in de gaten!

 

Ondanks dat de omgeving niet veel afwisseling biedt, zorgen andere omgevingsfactoren wel voor de nodige spannende momenten. 
Op woensdag bij het opzetten van ons ‘huis’ besluiten we voor de zekerheid het extra dak op de slaapkamer uit te klappen, want je weet maar nooit. ’s Avonds begint het gigantisch hard te regenen. Als we later terugkomen, nadat we een paar uurtjes in de recreatieruimte hebben doorgebracht, blijken er grote motten binnen te zitten. Een van ons staat ze dood te meppen de ander staat te gillen! (wie is wie). De volgende morgen bij het afbreken, blijkt het dak van onze slaapkamer wel een zeer geliefd plekje te zijn. Er komen zeker honderd motten tevoorschijn, lekker hoor.

 

De volgende avond klappen we wederom voor de zekerheid maar weer het extra dak uit van de slaapkamer. Terwijl we af staan te wassen, vallen de eerste dikke druppels. Snel opruimen en naar binnen toe. Een uurtje later, doen we zelfs het dak van de caravan naar beneden. Het begint zo hard te waaien, de bekende T-storms hier. Even later vallen er hagelstenen ter grote van knikkers. 

 

Op vrijdagmorgen stoppen we in Greenville voor een kopje koffie en een ontbijt. Buiten worden we aangesproken door een aardige vrouw, omdat we naar een mooi gebouw ‘The Courthouse’ staan te kijken. Ze verteld ons dat dit en het gebouw waar ze werkt, de enigste gebouwen zijn die overgebleven zijn. Even snappen we niet wat ze hiermee bedoelt. In 2007 is hier een flinke tornado geweest, die de halve stad heeft weggeblazen. Na deze gebeurtenis zijn vele mensen weggegaan uit dit stadje, waardoor er nu nog 500 inwoners zijn ipv 2000 inwoners. 

 

Colorado

 

Great Sand Dunes National Park

Op onze weg door het zuiden van Colorado besluiten we naar Great Sand Dunes NP te rijden. Wij associëren de duinen met de zee. Hier vindt je de grote zandduinen voor het Sangre de Cristo gebergte. Voor de zekerheid boeken we eerst 1 overnachting. Er staat hier ontzettend veel wind en we zitten nog steeds op behoorlijke hoogte. ’s Avonds lopen we naar de duinen toe, om van het uitzicht te genieten. Op de camping wordt je gewaarschuwd voor beren. Er zijn speciale kasten om eventueel je voorraad eten in op te bergen. Hoewel ik nu al ruim 7 maanden er naar uitkijk om een beer te zien, hebben we ook hier geen beren gezien. In de avond zorgt JP voor een super kampvuur, maar als we in bed rollen is het koud, heel koud! 1 nacht is echt genoeg.

 

De volgende morgen gaan we voor ons vertrek een gedeelte van een off-road route rijden. Er staan borden langs het pad om de banden gedeeltelijk leeg te laten lopen, omdat er veel los zand is. JP heeft hier geen zin in. Op een gegeven moment kunnen we niet verder rijden, omdat er een auto voor ons staat. Hij kan geen kant op en staat hier al 45 minuten vast. Voor het eerst kan JP de lier gebruiken, het is een fluitje van een cent. Brian, is helemaal blij dat we hem geholpen hebben en wij hebben het graag gedaan.

 

San Juan Skyway

Vanaf Cortez rijden we de route ‘San Juan Skyway’. Deze route staat hoog aangeschreven door de mooie omgeving. De totale route is 236 miles (= 380 km), wij rijden een gedeelte hiervan. In Cortez zaten we al op 2500m hoogte. Door het San Juan gebergte is het soms behoorlijk stijgen, waardoor we ook weer in de sneeuw terecht komen. Het is een zonnige dag, maar op 3200m hoogte ligt er nog een behoorlijk pak sneeuw. Via deze route rij je door oude mijnplaatsen en Ouray. Dit plaatsje ‘Klein Zwitserland van USA” heeft ook echt de sfeer van Zwitserland. Na deze route overnachten we in Durango.

 

Cortez

Er staat nog 1 National Park op ons lijstje dat we in het Zuidwesten van USA willen bezoeken. We verblijven voor 3 dagen op een camping in Cortez. Een heerlijke, rustige camping met uitzicht op de hoge bergen met witte bergtoppen. Op vrijdagavond staat er naast ons een camper met een heel aardig Duits echtpaar. Ze reizen nu voor het 14e jaar door USA voor 6 weken, samen zijn ze 150 jaar. Elk jaar denken ze dit zal de laatste keer zijn. Totdat ze na een half jaartje hun dagboek lezen en foto’s bekijken, dan begint het weer te kriebelen. Rond het kampvuur zitten we ’s avonds heerlijk met elkaar te praten en een wijntje te drinken. 

 

Zaterdag rijden we naar Mesa Verde NP toe. Dit park is niet zozeer bekend om de natuur. In Mesa Verde zijn oude huizen (gedeeltelijk) bewaard gebleven van de ‘Anasazi’ mensen die hier vroeger geleefd hebben. We

 

rijden door het park en kijken bij de uitkijkpunten naar de woningen, eigenlijk ruines die overgebleven zijn. Je kunt deze ruines met een gids bezoeken. Wij waren zelf niet erg onder de indruk, daarom hebben we dit ook niet gedaan. 

 

 

 

 

Utah

 

Deze weken hoppen we van het ene naar het andere Nationale Park. Dit gaat absoluut niet vervelen. Elk National Park heeft zijn eigen identiteit. Utah is waarschijnlijk de staat met de meeste en bekendste parken.

 

Moab

Met een overnachting in Escalante rijden we via de schitterende route (hwy 12/24) van Bryce Canyon naar Moab toe, gelegen aan de Colorado Rivier. Onderweg rijden we nog een gedeelte in het Capitol Reef National Park. Omdat heel de omgeving al zo mooi is, zien we weinig toegevoegde waarde van dit NP. Halverwege het park zien we ineens een camper met een NLD kenteken. Bij de entree maken we kennis met Piet en Bertha en zitten we even gezellig te praten.

In Moab settelen we ons voor 3 nachten. Het is een centrale plaats tussen bekende Nationale Parken in. In deze omgeving komen vele voor ‘Outdoor Adventure’; off-road rijden, fietsen, mountainbike, wandelen, berg klimmen, kanoën.

 

Arches National Parc

Water en ijs, extreme temperaturen en ondergrondse zoutbewegingen hebben gezorgd voor de boogvormige rotsformaties in Arches NP. In het park volg je een weg met uitkijkpunten en wandelroutes. In het begin van het park stoppen wij bij Park Avenue en lopen de route door de vallei. Het is zo ontzettend mooi, tussen de hoge bergen, met de schitterende vormen en kleuren. We bezoekende de bekende uitkijkpunten met de ‘Arches’ (bogen) waar dit park bekend om is. Het is fantastisch om te zien, hoe dit door de natuur zelf gevormd is. Een mooi park, waarbij we zelf het meest onder de indruk waren van Park Avenue.

 

Canyonlands National Parc

Canyonlands NP bewaart een wildernis van rotsen in het hart van het Colorado Plateau. In het midden ontmoeten de Colorado Rivier en Green River elkaar waardoor dit grote gebied uit 3 gedeeltes bestaat; The Maze, Island in the Sky en The Needles. Vandaag rijden we een off-road route. Vanaf behoorlijke hoogte is het flink dalen en bochten draaien. JP beheerst de auto goed en heeft het prima naar zijn zin. Midden op een plateau genieten we van onze lunch in het zonnetje. Als we eind van de dag terug zijn op de camping, is de auto weer toe aan een kleine wasbeurt.

 

Bryce Canyon National Parc

Na een paar mooie zonnige dagen in Zion NP rijden we naar Bryce NP. Het gebied waar we doorheen rijden en het NP zelf liggen op behoorlijke hoogte. Met als gevolg; sneeuwbuien. Het is echt elke keer omschakelen hier in USA door de hoogteverschillen. Onderweg begint het af en toe flink te sneeuwen. De omgeving ziet er fantastisch uit met zo’n mooie witte laag. Tegen de middag arriveren we in Bryce NP. Hier kijk je van bovenaf op de door erosie uitgesleten pilaar vormige rotspartijen ‘Hoodoo’. In dit park volg je het plateau via een 18 mile lange weg. Er zijn verschillende uitkijkpunten en wandelroutes. Bij Sunrise Point kijken we en lopen via het pad naar Sunset Point. De zon is doorgebroken, maar twee minuten later  moeten we toch het tempo verhogen, omdat het flink begint te sneeuwen. We bezoeken de bekende uitkijkpunten, maar met deze weersomstandigheden zit een wandelroute er niet in vandaag.

 

Zion National Parc

Wij rijden Zion NP binnen vanuit het oosten. Bij de receptie wordt onze uitrusting opgemeten, om te kijken of wij wel door de tunnel kunnen. Er zijn twee tunnels waar we doorheen moeten om de zuidkant van het park te bereiken. Als we door de tunnels rijden, moeten we wel erg lachen. Er is ruimte genoeg. Zeker als we aan de overkant bussen en de ‘big rigs’ zien rijden, die ook gewoon door de tunnel gaan.

Net buiten het park verblijven we op een camping aan de Virgin Rivier. Dit is de belangrijke rivier, met aftakkingen er van, die het park onder andere gevormd hebben. In de avonden stijgt het water in de rivier behoorlijk, in jaren heeft het water hier niet zo hoog gestaan. Maar aan het einde van de avond zien we het waterpeil gelukkig weer zakken. Dit alles zal waarschijnlijk te maken hebben met het vele smeltwater uit de bergen.

 

Het park kun je verder verkennen door gebruik te maken van de shuttlebus. Op de bekende punten en bij de wandelpaden is er een bushalte. Er rijden hier geen auto’s door het park, wat een zeer rustige sfeer geeft. Zion NP ligt in een vallei, waardoor de rotsformaties immens groot lijken. De lagen van de rotsformaties bestaan uit verschillende samenstellingen, hierdoor zie je de mooie verschillende kleuren terugkomen. Wij maken verschillende wandeltochten in het park. Door de vele bomen en bloeiende bloemen zijn de kleuren in combinatie met het zonlicht bijzonder mooi.

 

Niet alleen in het NP maar ook er buiten is de natuur schitterend. Onze buurman uit Montréal gaf ons de tip om een off-road route te rijden, toen hij onze uitrusting zag. Op zondag zijn we de route gaan rijden, maar wel zonder onze caravan. Een mooie route, die je ook echt met een offroad auto moet rijden. JP had het goed naar zijn zin met alle hobbels en bobbels. Nadat we terug waren op de camping, heeft JP de auto maar weer een wasbeurt gegeven en heb ik onze koffie corner uitgesopt. Tja, je moet er iets voor over hebben.

 

Arizona

 

Lake Powell

Door het National Park rijden we naar Lake Powell. Dit meer is in 1963 ontstaan, nadat de Glen Canyon Dam gebouwd is. Deze dam is gebouwd voor de water- en elektriciteitsvoorziening voor de omringende staten. De rotsformaties zijn door zand, regen en de rivier schitterend gevormd. Ze zijn rond, met ontzettend veel laagjes op elkaar. Soms lijkt het net of ze zo gemaakt zijn. Dit gebied ligt midden in het Navajo Indian Reservation. Dit reservaat heeft zijn eigen wetten, taxen en regels. 

 

We bezoeken ‘Horseshoe Bend’. Een mooi schiereiland omringd door de Colorado Rivier. We rijden naar Antilope Point, een nieuwe haven aan Lake Powell. Hier kun je een ‘houseboat’ huren om over het meer te varen. Het is net een caravan, maar dan op een boot. 

De volgende morgen maken we een boot tour over Lake Powell. We varen naar de Glen Canyon Dam, Antelope Canyon en Navajo Canyon. ’s Middags bezoeken we Antelope Canyon, gelegen op een ranch van een Indiaanse familie. Dit is het meest gefotografeerde gebergte van de hele wereld. Met een gids en een groep kun je dit gebergte bezoeken. Deze rotsformaties zijn op sommige gedeeltes dicht en andere gedeeltes open. Er komt een fantastische mooie lichtval op de rotsen, waardoor de rotsen verschillende kleuren krijgen. Elk moment van de dag is dit ook weer anders. Heel het gebied verandert continue door het zand, de wind en de regen. Elke najaar stroomt dit gebied door de vele regenval stroomt vol water en is het 2 maanden niet toegankelijk. 

 

Grand Canyon National Park

We besluiten om nu door te rijden naar de Grand Canyon, ondanks dat er nog nachtvorst afgegeven wordt. Vanaf Joshua Tree NP vinden wij het te ver om er in een keer naar toe te rijden, daarom overnachten we in Seligman. Deze plaats ligt op de Route 66. De straat waar je doorheen komt als je Route 66 volgt is ontzettend leuk. De panden van de winkels en restaurants zijn helemaal in de sfeer van motor- en autorijders. Deze avond eten we in een Duits/Amerikaans restaurant. Uit gekkigheid zei ik al, misschien hebben ze wel; Sauerkraut mit Bratworst. Jawel hoor, het was de special van de dag. Het smaakte me super lekker.

Zondagmorgen rijden we door naar Grand Canyon NP, nadat we nog even naar de leuke straat in Seligman gereden zijn. We verblijven op een camping in Tusayan, dit is 1 mile voor de ingang van het National Park aan de Zuidkant. Vroeg in de middag zijn we met onze uitrusting gesetteld en gaan we alvast de omgeving verkennen. Als we bij het bezoekerscentrum aankomen, staat er een grote groep elanden te grazen langs de kant van het parkeerterrein. Het is een gek gezicht om die beesten hier te treffen. In het centrum vindt je allerlei informatie over dit gigantische mooie gebied. Daarna volgen we het pad van de wandelroute een stukje en zijn we beiden verrast. Ineens hebben we het fantastische uitzicht op de Grand Canyon. Het is zo indrukwekkend mooi. We kunnen het gebergte overzien tot aan de Noordkant. Deze middag is het koud, veel wind en af en toe valt er zelfs een sneeuwvlokje. Ondanks dat genieten we volop van de omgeving. ’s Avonds gaan we naar het Imax Theater, om de film ‘The Hidden Secret’ te zien. Een hele mooie film, waarbij je onder andere de geschiedenis ziet van de mensen die vroeger in dit gebied leefden, John Wesley Powell die samen met zijn team als eerste over de Colorado Rivier vaarden. Met schitterende beelden van Grand Canyon NP.

 

We doorstaan de nacht met -/- 7 gr. goed. De volgende morgen schijnt het zonnetje, het is heerlijk helder weer. We lopen een gedeelte van de Bright Angel Trail. Deze wandelroute gaat via een pad naar beneden met verschillende rustplekken. Terug moet je via hetzelfde pad, want dan toch iets minder snel gaat. Einde van de dag rijden we terug naar het park, om te genieten van de zonsondergang. We zijn niet de enigste hier, maar we vinden een mooi plekje, zodat JP mooie foto’s kan maken.


Op dinsdagmorgen verlaten we Grand Canyon NP om naar Lake Powell te gaan. Voordat we gaan rijden, maken we een rondvlucht met de helikopter van 50 minuten. Nu zien we heel het gebied vanuit de lucht, van de Zuidkant tot en met de Noordkant. Het was zo fantastisch mooi. Wij vlogen met 4 andere mensen, waaronder een Nederlands echtpaar. Toen we uitstapten rolden bij haar de tranen over de wangen, van ontroering.

 

California

 

Joshua Tree National Park

De rest van de westkust willen we pas gaan verkennen, als we Alaska bezocht hebben. Nu rijden we landinwaarts en zullen we de zee voor een tijdje niet meer zien. We rijden voor 2 dagen en nachten naar Joshua Tree NP. 

Een mooi natuurpark met rotsen die vanaf een afstand net op afgesneden, op elkaar gestapelde schuimrubberen blokken lijken. Daadwerkelijk zijn het granieten rotsblokken, door erosie zo gevormd. Het gebied staat vol met cactusplanten en veel verschillende bloeiende bloemen. We maken verschillende wandelingen in het park. Op de camping is het goed druk, op vrijdagavond zijn alle 9 campings vol. Veel mensen komen vanuit de steden een weekendje genieten van de natuur. 

‘s Avonds lekker BBQ en kampvuurtje aan en genieten van de sterrenhemel.

 

Malibu

Van San Diego rijden we via de kust een stukje naar het noorden, naar de stad Los Angeles. We verblijven op een mooie camping in Malibu met uitzicht op de Indische Oceaan. Samen met de groene kleuren van de natuur en alle bloeiende bloemen is het fantastisch mooi.  

Het is leuk om in Los Angeles de bekende punten te bezoeken. We gaan naar de wijk Beverly Hills waar we op Rodeo Drive langs de schitterende winkels lopen. Even lopen we een winkel binnen om alles te bewonderen wat er allemaal verkocht wordt, maar daar blijft het bij. Daarna rijden we door Beverly Hills om de mooie huizen te bewonderen van wellicht vele bekende mensen.

De volgende dag rijden we naar Hollywood naar ‘The Walk of Fame”. Terwijl we op het trottoir lopen met de sterren met namen, denken we heel even, is dit alles. In het midden van Hollywood Boulevard is het allemaal wel te doen. Het grote Chinese theater, de Plaza, het bekende Madam Tussaud Wax museum. Op de terugweg rijden we nog door de bekende wijk Bel Air om een glimp op te vangen van de grote villa’s. 

Na een bezoek aan een drukke stad is het heerlijk om langs de kust terug te rijden naar de camping om te genieten van de rust en het mooie uitzicht.

San Diego

De weersomstandigheden laten het nog niet toe, althans met onze uitrusting, om de Grand Canyon te bezoeken. Momenteel zijn er sneeuwbuien en vorst in de nacht. Daarom besluiten we door te reizen naar het westen naar San Diego. Sinds lange tijd zien we opnieuw de zee, maar nu is het de Pacific Ocean. Na een aantal weken van woestijngebied is het op onze weg naar de westkust opvallend dat alles zo groen is. San Diego is een mooie stad en zeer divers. Op vrijdag rijden we naar Balbao Park, een gebied met vele musea en de Zoo. San Diego Zoo is een wereldwijd bekend dierenpark. Voor ons was het heel lang geleden dat we een dierentuin bezocht hebben. Het is een zeer grote dierentuin, met heel veel verschillende dieren. In het park kun je via verschillende routes door het park lopen, je kunt een bustour doen en via de kabelbaan naar de andere kant toe gaan. De dieren waren vandaag niet erg actief, maar het was een ontzettende leuke dag. 

Op zaterdag morgen rijden we eerst naar Old Town. Het is opvallend hoeveel Mexicaanse restaurants er zijn. Bij elk restaurants worden er verse tortillas verkocht. Daarna rijden we naar de stad= Downtown. Midden in de stad is Pescot Park, het baseball stadion. Er zijn gezellige winkeltjes, weer veel restaurants en het Horton Plaza met veel winkels. Daarna rijden we naar het gebied ‘Coronado’ Dit is aan de haven, waar je met de ferryboot ook naar de stad kunt varen. Vanaf hier heb je een schitterend uitzicht op de stad. Aan de andere kant van dit schiereiland is de Pacific Ocean met aan de overkant Mexico. Maar eerst gaan we USA verder verkennen.

 

Arizona

 

De Colorado Rivier

De Colorado Rivier is een belangrijke rivier in het zuid westen van USA. De Hooverdam  met nog een paar andere dammen zijn gebouwd om de rivier te bedwingen. In het zuiden is het de scheiding tussen de twee staten Arizona en Nevada. Op woensdag volgen we de rivier voor een groot gedeelte, om uiteindelijk even bij de buren langs te gaan. Ook wij dienen ons aan de USA regels te houden. Helaas was het verlengen van onze visa afgewezen, dus zit er niets anders op dan een nieuw visum te regelen. Het kost ons wat tijd, maar uiteindelijk rijden we tegen de avond Arizona weer binnen en blijven voor 1 nacht in Yuma.

 

Bullhead City

Van California reizen we terug naar een plaats net over de grens van Arizona. We blijven hier voor 3 nachten. Deze dagen besteden we om de website en e mail bij te werken en andere belangrijke zaken te regelen. Aan de overkant van Bullhead City ligt Nevada met de plaats Laughlin en dat betekent weer casino’s!! Maar als je het walhalla met de casino’s al hebt bezocht, raak je verwent. We waren niet onder de indruk, dus ook maar geen gokje meer gewaagd.

 

California

 

Death Valley National Park

Van het gok paradijs rijden we naar het schitterende natuurpark Death Valley toe. Het is adembenemend mooi met de berggebieden en de zoutvlaktes. Death Valley, is het heetste, droogste en heeft het laagste gebied in USA. In Juli 1913 was de heetste temperatuur 56,7gr. Het laagste punt is 85,5 meter onder zeeniveau. Wij zijn voor 2 dagen en nachten in Death Valley geweest. De eerste dag zijn we naar verschillende mooie uitkijkpunten geweest. Daarna reden we een mooie off road route ‘Titus Canyon’. In de middag werd het echt heel heet, rond de 40 gr. Voor ons tijd om even rust te nemen. In de avond hebben we de route ‘Artist Drive’ gereden. Deze route wordt aanbevolen om bij zonsondergang te rijden vanwege de fantastische mooie kleuren van de bergen.

 

Op zondagmorgen na het inpakken van onze uitrusting zijn we naar de ‘Natural Bridge’ gereden, een natuurlijke brug in de bergen. Vervolgens naar ‘Devils Golf Course’. Het gebied heeft deze naam, omdat de grond in combinatie met zout zo grof, ruw en hard is, dat je er geen golfbal over zou kunnen slaan. Daarna bezochten we de zoutvlakten bij Badwater. Duizenden jaren geleden was dit een meer met zout water. Vanaf de weg lijkt het een ijsbaan. Als je naar de vlaktes toeloopt, lijkt het glad te zijn, omdat het zo wit is. Als het in het najaar flink regent (wat niet altijd is), blijft hier op het laagste punt water staan. 

 

Nevada

 

Las Vegas

“Viva Las Vegas” dat is wat ik de laatste dagen elke keer gezongen heb.

We vinden het bijzonder en we zijn ook trots om hier te zijn. Het is helemaal geweldig dat er gewoon een camping is aan de Las Vegas Boulevard => The Strip. Na een paar weken van een uitzicht midden in de natuur met bergen en meren, kijken we nu op de gigantische casino’s. Deze dagen struinen we The Strip af, deze is 7,5 km lang. Soms nemen we de bus, we lopen door de casino’s en bewonderen alles met grote verbazing. Wat is het allemaal groot; de gebouwen zijn zo mooi ontworpen, de casino’s zijn complete dorpen met restaurants en schitterende winkels. Winkels, casino’s het loopt vaak in elkaar over en soms is het echt zoeken, waar ben ik nu. Natuurlijk konden wij het niet laten om ook af en toe een gokje te wagen, maar helaas zijn er geen winsten gemaakt. 

 

Op donderdagmiddag zijn we naar Fremont Street gegaan. Hier vind je de oudste casino’s van Las Vegas. In 1995 hebben ze het oude gedeelte (Downtown) van Las Vegas een nieuwe boost gegeven door het plaatsen van het grootste videoscherm ter wereld, aan het plafond. In de avond is er elk uur een videoshow te zien van bekende artiest(en) van ong. 6 minuten. Het is ontzettend mooi om hier naar te kijken. 

Hooverdam

Na een overnachting in Kingman waar het ’s nachts ook nog vriest rijden we de volgende morgen richting Las Vegas. Het zonnetje schijnt weer lekker en het uitzicht over de Black Canyon is fantastisch mooi. Onderweg maken we een stop bij de Hooverdam. Deze dam is tussen 1931 en 1935 gebouwd en ligt op de grens van de staten Arizona en Nevada. De dam is gebouwd om de vele overstromingen van de Colorado Rivier, dit werd mede veroorzaakt door het smeltwater uit de Rocky Mountains, te stoppen.

Arizona

 

Wie denkt dat wij nu lekker van het zonnetje genieten heeft het mis. We hebben sneeuwbuien!!! We hadden onze plannen al omgegooid, omdat ze voor het weekend in de Grand Canyon sneeuw en nachtvorst afgeven. Dat was voor ons een reden om onze route om te draaien en eerst naar Las Vegas te rijden. Afgelopen nacht had het al gesneeuwd en geregend. Vandaag onderweg richting Las Vegas hebben we zelf een aantal sneeuwbuien gehad. Natuurlijk is het schitterend om te zien al die witte bergen, maar we hopen in Las Vegas toch echt weer zonneschijn te hebben.

 

Cottonwood

Vanaf Apache Junction  rijden we ong. 200 km rijden naar het noorden toe, naar Cottonwood. Hier blijven we voor 4 nachten in een State Park. Deze omgeving is bekend van de ‘Verde Valley’ en de ‘Red Rock County’. Overdag brandt de zon goed, maar in de avonden koelt het af. Dit komt mede omdat we op 1000m hoogte zitten. JP en ik merken het elke keer aan ons zelf dat we daar aan moeten wennen. We hebben gewoon minder energie en zijn eerder moe. 

We bezoeken de historische stad Cottonwood. We rijden de toeristische route (89A) naar Jerome. Dit plaatsje heeft als bijnaam ‘City in the sky’ en ligt op 1800m hoogte. Hier zijn gezellige winkeltjes te vinden met allerlei tierelantijnen en snuisterijen. De route gaat verder naar het plaatsje Prescott, waar we ook nog even rond struinen. 

 

Op woensdag rijden we via de toeristische route naar Sedona. Een zeer bekende plaats in deze omgeving, omringd door de rode bergen. In deze bergen zijn verschillende onderwerpen te zien: Koffiepot, Theepot, Snoopy, Kasteel, Kathedraal etc. Soms moet je wel heel erg goed kijken om dit te herkennen. Het plaatsje zelf is gezellig met uiteraard weer de nodige winkeltjes. In de omgeving zijn ontzettend veel wandelroutes. Wij rijden via de gravelweg naar de ruïnes toe, waar in het verleden indianen hebben gewoond.

 

Uiteindelijk verlengen we ons verblijf met één nacht in het State Park om op vrijdagmiddag mee te gaan met de ‘Wilderness train’. Een treintocht door de ‘Verde Canyon’. ’s Morgens is er ontzettend veel wind, omdat we geen risico willen nemen, breken we alvast onze voortent maar af. Ook wordt er deze dagen sneeuw afgegeven, dus we zijn voorbereid op de kou. De treintocht is mooi door de bergen, waarbij je nu de omgeving weer op een andere manier ziet.  

Apache Trail

Zondag rijden we de route ‘Apache Trail’ door de woestijn en het berggebied van Arizona. Als snel komen we in het dorpje ‘Goldfield Ghost town’. Het is net of je terug in de tijd gaat. Een mijn dorpje in ouderwetse western stijl. De panden zien er geweldig uit en er zijn gezellige winkeltjes. De route loopt langs twee mooie meren. Hoewel hier veel motorrijders zijn, is dit maar op een gedeelte van de route. Halverwege is de weg onverhard en is het een en al bochten naar boven toe. Uiteraard moeten we ook weer een keer naar beneden rijden. Af en toe is dit wel heel erg heftig. 

 

Apache Junction

Ondertussen zijn we al ervaren kampeerders. Als we op een andere camping aankomen, gaan we eerst zelf een plekje zoeken. Heel de reis wilden we een mooi plekje in de zon. In de woestijn in Arizona willen we een plekje in de schaduw, want het is hier heet!! Rond de 38 gr. waarbij het in de avond amper afkoelt. Op de andere locaties zaten we op een behoorlijke hoogte van 2100 en 1600 m. dus hadden we het niet zo in de gaten.

 

Zaterdag doen we even een dagje rustig aan. Nu we internet verbinding hebben, kunnen we alles weer eens bijwerken/lezen. Daarnaast is het weer tijd om een paar wasjes te draaien, zodat alles weer schoon in de kast ligt. Morgen willen we de Apache Trail gaan rijden. Een bekende route hier in de omgeving, die waarschijnlijk een dag in beslag neemt.

Chiricahua National Monuments

Overal ontmoeten we mensen. Elke dag worden we aangesproken, mede door onze ‘bijzondere’ uitrusting hier in USA. Mensen vragen waar we geweest zijn en of waar we naar toe gaan. Regelmatig krijgen we dan goede tips van mooie gebieden. Bob, een vrijwilliger in het State Park adviseerde ons om naar het Chiricahua National Monuments te gaan, in het zuiden van Arizona. We zijn blij dat we zijn raad hebben opgevolgd.

 

“Het land van de staande rotsen”

Een schitterend gebied met rotsformaties die door vulkanische uitbarstingen zijn ontstaan. De verharde as lagen hebben zich miljoenen jaren geleden opgehoopt. De zachte as lagen zijn door het water en de temperaturen weg geslibd. Hierdoor zijn deze fantastisch mooie rotsen ontstaan. In het park is een kleine camping, waar we 2 nachten gebleven zijn. Er zijn in dit gebied verschillende wandelpaden, waarvan wij er twee gelopen hebben. 

New Mexico

 

Elephant Butte

Vanaf Santa Fe volgen we het eerste stuk de ‘Turquoise Trail’ een mooie rustige route door het berggebied. Daarna rijden we via de Interstate verder naar het zuiden toe. Het is fantastisch mooi onderweg, het uitzicht gaat geen minuut vervelen. Na ongeveer 480 km komen we in Elephant Butte aan. We verblijven een aantal dagen in het Elephant Butte Lake State Park. Een ontzettend groot natuurgebied waar je overal kunt kamperen. Met uitzicht op het meer, bergen en de vulkanische rots. Als je goed kijkt, zie je in deze rots de contouren van een olifant. Vandaar ook de naam van de plaats. 

 

We worden maar weer eens verwend. Eerst ontmoeten wij Ben en Wilma, een Nederlands echtpaar die beiden 50/60 jaar geleden met hun ouders en gezin naar Canada geëmigreerd zijn. Na een gezellig kopje koffie worden we eind van de middag uitgenodigd voor iets lekkers. Wilma heeft oliebollen gebakken!! Ondanks dat het geen Oud- en Nieuwjaar was smaakten ze heerlijk. De volgende dag krijgen we van de naaste buurman, taart, aardappelsalade en worst aangeboden. Ook dit smaakt allemaal heerlijk. Terwijl we net begonnen waren om iets minder te gaan eten! 

 

We hebben hier genoten van het mooie gebied en het lekkere weer. JP genoot van het Off Road rijden, waarbij ik bijna uit de auto wilde stappen. Vissen aan het meer, wandelen langs het meer en de omgeving verkennen.

 

Texas/New Mexico

 

Santa Fe

Sante Fe ligt op ruim 2100 meter hoogte. Het is mooi helder weer met koude nachten rond het vriespunt. Het stadje is geweldig, we zijn ineens in de Mexicaanse sferen. We treffen het, want er treedt live muziek op. De stad bestaat 400 jaar en dit wordt volop gevierd. Het centrum heeft gezellige straten met vele winkels met een mooi plein in het midden van de stad. Ook zijn er genoeg mensen aan de kant van de straten om al hun mooie spulletjes te verkopen. Je ziet hier ontzettend veel sieraden, potten, kleding, schilderijen en kunst. Wat is het weer een geluk dat we weinig ruimte hebben om van alles te kopen en als reizigers moet je niet teveel sieraden dragen.

 

Route 66

Vanaf Dallas overbruggen we weer een groot stuk naar het westen om uiteindelijk in Santa Fe in New Mexico aan te komen. Met een overnachting in Amarillo, van het bekende liedje ‘Is this the way to Amarillo’. De route loopt voor een groot gedeelte langs of is zelfs ‘Route 66’. De volledige route is van Los Angeles naar Chigago. Af en toe kun je van de Interstate (snelweg) af om over de echte oude weg te rijden, maar deze loopt parallel aan de Interstate. Bij toeval maakten we deze morgen een stop bij café Midpoint in Adrian voor een kopje koffie. Dit staat precies op de helft van de route. Los Angeles <=1139 miles => Chigago. Het café is dan ook helemaal in de sfeer  van ‘Route 66’ ingericht.

 

De hele omgeving door Texas en New Mexico is, zoals wij het kennen uit de Western films. Zeer grote uitgestrekte droge vlaktes, waarbij je mijlen ver kunt kijken en met ontzettend veel wind. Nu we in New Mexico zijn, is het landschap veranderd door de vele bergen. We vonden het iets minder leuk dat we ineens in de verte witte bergtoppen zagen, want het betekent dat we weer in een kouder gebied komen.

Dallas

We rijden naar het huis ‘Southfork Ranch’ van de Familie Ewing. Het is even een stukje rijden, want het ligt 80 km verder op. Op Southfork Ranch is een museum en langzaam aan komen alle herinneringen weer naar boven van de tv serie. Miss Ellie, Jock, Bobby, Pamela, Sue Ellen en JR. De tv serie ‘Dallas’ werd uitgezonden tussen 1978 en 1991 in totaal in 96 landen. 

 

Met een shuttlebus wordt je naar het huis toe gereden, wat we allemaal nog wel van de serie kennen. Het witte huis, met balkon, de tuintafel waar ze vaak aan zaten en het ‘grote’ zwembad in de tuin. Eenmaal binnen krijg je de informatie over de opnames te horen. En dan…………tja dan krijg je de waarheid te horen. Alleen de buiten opnames waren op Southfork Ranch, alle binnen opnames werden op een andere locatie gefilmd. En door alle filmmogelijkheden werd alles op tv veel groter gemaakt als dat het in werkelijkheid is. Bijvoorbeeld het zwembad is maar 6 meter lang, terwijl ze in de serie echt baantjes aan het zwemmen waren. Niet dat wij dat ons nog konden herinneren hoor. Toch is het ontzettend leuk om het huis in het echt te zien. 

 

Forth Worth ligt in dezelfde omgeving en heeft een totaal andere uitstraling als de stad Dallas.  Hier heb je de wijk Stockyards, waar je in de western wereld terecht komt. Twee keer per dag is er een ‘cattle drive’ van de Texas Longhorns. De stieren met de hele grote hoorns worden door de straten gedreven. Dit is puur een toeristisch gebeuren. Het zijn schitterende beesten, maar ik had verwacht dat ze wel even door de straten heen zouden komen briesen. Ze hadden alle tijd en liepen, zoals ze allang gewend zijn op het gemakje door de straten. Het was leuk om ook dit weer mee te maken.

 

 

 

 

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010