Mexico, Baja California/BC Sur

22 Dec 2011

 

 

Het kost ons een paar uurtjes om te grenshoppen met daarbij het bezoeken van verschillende kantoren en de bank.  maar na het eten van een paar lekkere vers gebakken taco’s is het echt. We zijn in Mexico!!!

(22 December 2011 t/m 14 Januari 2012)

 

Baja California Sur

 

’s Morgens na een rustige start rijden we naar de ferry toe. De boot vertrekt om 14.30 uur, dus hebben we alle tijd. Het is ruim 6 uur varen van La Paz naar Topolobampo op het vaste land. Voor het grootste gedeelte maken vrachtwagen chauffeurs gebruik van deze ferry. Er zijn verschillende ruimtes om te zitten op de boot en een restaurant. Op het laatst gaan we een kijkje nemen in de bar. De valse klanken komen ons al tegemoet, want de chauffeurs zijn aan het karaoken. Het verbaast ons als we zien hoeveel bier er wordt gedronken, want bij aankomst moeten de chauffeurs toch achter het stuur. Het is al laat als we aankomen in de haven. We hadden vooraf een camping uitgezocht in Los Mochis, de enigste in de omgeving. Bij aankomst blijkt dat deze gesloten is. Verderop vinden we een prima plekje tussen de vele vrachtwagens voor onze overnachting.

 

In het zuiden van de Baja rijden we naar Cabo San Lucas. Het is al weer een tijd geleden dat we zo’n gezellig, wel toeristisch, haven stadje bezocht hebben. Er hangt een gezellig sfeertje bij de haven met vele restaurants. Langs de boulevard proberen ze boottickets te verkopen voor te vissen, walvissen kijken of om het laatste punt van het eiland te bezoeken. Er is net een cruise schip gearriveerd, wat ervoor zorgt dat er meer mensen zijn. Het blijft triest om te zien, hoe rustig het nu is ten opzichte van jaren geleden. 

 

Via de westkant rijden we terug naar La Paz. We maken een stop in Todos Santos voor een overnachting op een gezellige kleine camping. We rijden naar La Paz om onze ticket voor de ferry te boeken, maar het kantoor gaat net dicht. Het is geen probleem,want we kunnen de ticket kopen op de dag van vertrek. We slapen nog een keer op het strand bij Playa Telecote.

Los Cabos

Vanaf La Paz verkennen we het zuiden, voordat we de ferry opgaan richting het vaste land. De eerste avond slapen we in Cabo Pulmo een klein plaatsje aan de kust dat bereikbaar is via een gravelweg. Hier is het enigste koraalrif te vinden van heel Noord Amerika. De volgende morgen rijden we via de gravelweg maar 8 km verder naar Los Frailes. Zoals ze dit in Amerika zo mooi kunnen zeggen, hebben we ook hier weer een 
‘A Million Dollar View’.  In de avond en de volgende morgen zien we van een afstand walvissen uit het water springen. Aan de ene zijde hebben we uitzicht op km’s strand aan de andere kant is een rotspartij. Hier gaan we bij het koraalrif snorkelen. Het is zo mooi om tussen de vele verschillende vissen te zwemmen. Op maandagmorgen volgen we de gravelweg verder naar San José del Cabo. Het is 60 km rijden, maar we doen er 4 uur over. De kustlijn is hier zo fantastisch mooi, we vinden het geweldig hier.

Puerto López Mateos

Als we in Puerto López Mateos aankomen, merkt JP dat er iets los is aan de auto. Het is het plaatje van de sensor van de luchtvering. Dit was op twee hele kleine puntjes vast gelast (vanaf fabriek) en is los geraakt. We gaan op zoek naar een ‘lasbedrijf’. Op de hoek van de straat zien we veel oud, geroest ijzer staan. Er is een man aanwezig, die lekker zit te slapen. Sorry, maar we maken hem wakker. Op mijn beste Spaans vraag ik of hij kan lassen. JP laat zien wat er moet gebeuren. Binnen 10 minuten is het klusje geklaard. En de kosten zijn 50 peso’s (=€ 2,85). We zijn erg blij met deze ervaring om te zien,  hoe het vlot het ook kan als er een probleem is. 

 

Na onze huishoudelijke taken, rijden we naar Bahia Concepción. Hier zijn vele kampeerplaatsen aan de stranden langs de kust. Het is eigenlijk een baai, in de baai van de Golf van California. Je hebt hier echt schitterende locaties op het strand. Dan realiseren we ons elke keer weer, hoe fantastisch het is om met deze

 

uitrusting te reizen. Om het ‘Zwitser Leven” helemaal goed te voelen, hebben we een hangmat gekocht voor 2 personen. Maar op het moment dat wij er met z’n tweeën in lagen, bleek al snel dat er qua formaat tussen Hollanders en Mexicanen toch een verschil is. 

 

Oud en Nieuwjaar

 

Na de walvissen tour volgen we de hoofdweg tot San Ignacio, een plaatsje in het binnenland. Vooraf hadden we een camping uitgezocht in het stadje zelf. Om te kunnen zien hoe de Mexicanen Oud en Nieuw vieren. Maar zoals we nu al meerdere keren meemaken is de camping gesloten. Heel triest natuurlijk dat er nog weinig Amerikanen hier naar toe komen. We stationeren ons op een camping bij een hotel met restaurant. En zoals ik verwachtte, zien we onze fietsers weer. Samen eten we ’s avonds gezellig in het restaurant. Zij zijn moe en gaan op tijd naar bed. Een andere ‘buurman’ komt een praatje maken. Hij werkt bij een bekende bierbrouwerij. We krijgen een 6 –pack van een nieuw Belgisch witbier (Shock Top) aangeboden. Het smaakt heel erg lekker. Rond middernacht klinken JP en ik samen op het nieuwe jaar.

 

Als we de volgende morgen wakker worden, hebben we beiden het Nieuwjaarsdag gevoel. Na de Mexicaanse wijntjes, witbier en Mexicaanse champagne voelen we ons een beetje duf. We hebben een langzame start en maken er dan ook een zeer relaxte dag van. 

Onderweg maken we een stop in Santa Rosalita om een heerlijke taco te eten. Daarna rijden we door naar Mulegé. We kamperen op een mooie, zeer rustige camping. Ook voor ons is het de volgende dag gewoon weer maandag. Tijd voor de was en poetsen;-)

 

Ojo de Liebre Lagoon

De volgende morgen nemen we afscheid van Carlijne en Axel. Wij doen onze boodschappen in het stadje en rijden daarna door naar Ojo de Liebre Lagoon 30 km verderop.  Hier kamperen we met uitzicht op de Lagune. Af en toe vangen we een glimp op van de walvissen die hier overwinteren. De volgende morgen gaan we mee met de boot om walvissen te spotten. Het is een schitterende dag, langzaam komt de zon tevoorschijn en het water is als een spiegeltje. We zijn samen met een ander stel als we het water opgaan. Voor de rest is er echt niemand, wij en de walvissen. Het is fantastisch om te zien. Wat een grote beesten zijn het. Af en toe zien we in de verte een beest stil liggen. Ik denk eerst; zou hij dood zijn, maar het blijkt dat ze gewoon liggen te slapen. De grijze walvissen komen vanuit Siberië/ Alaska hier naar toe in de wintermaanden. De zwangere vrouwtjes baren hier hun kind baren en voeden het op, voordat ze terug naar het noorden vertrekken. Ondanks dat het nog vroeg in het seizoen is, hebben we zeker 20 walvissen zien zwemmen, waarvan 1 baby.

Guerroro Negro

Het schiereiland van Mexico heeft een binnenlandse grens en bestaat uit 2 delen. Net voor de stad Guerroro Negro is er een militaire basis waar gecontroleerd wordt of je fruit bij hebt. Nu hebben we onderweg al de nodige militaire controles gehad. Verschillende kastjes worden dan open gedaan om te kijken of ze iets kunnen vinden. Bij de grens wordt er alleen in de koelkast gekeken. Alles is oké, dus de deur kan op slot. Bij JP staat er een man aan het raam met een ticket. We moeten 20 peso’s (=€ 1,00) betalen, omdat de banden met een spray gedesinfecteerd worden. We betalen het en krijgen het bonnetje. We kijken naar elkaar, want we hebben niets zien gebeuren, maar misschien doen ze dat iets verderop. Dit blijkt niet zo te zijn. JP denkt dat vandaag de spray op was, we moeten er hartelijk om lachen. 

 

Als we op de camping staan aan het begin van het stadje, zien we de 2 fietsers arriveren. Onderweg hebben we hun 2 x gepasseerd, waarbij JP flink toeterde zonder dat we ze kenden. We lopen naar hun toe om kennis te maken het blijken Nederlanders te zijn. Carlijne en Axel zijn in San Diego gestart en fietsen binnen 2,5 week bijna 1000 km. Onderweg slapen ze in hun tentje. We vinden het heel erg knap van ze. Wij hadden het plan om ’s avonds in het restaurant te gaan eten, want dit staat zeer goed aangeschreven. JP zet ons gasstel buiten klaar, zodat Carlijne en Axel kunnen koken. Als wij terugkomen drinken we samen koffie en thee in ons huisje. Ik doe de afwas voor hun. Terwijl ik dit doe is het een beetje de omgekeerde wereld, maar wel erg gezellig. 

Baja California

 

We hoppen van kust naar kust. We rijden naar Santa Rosaliito een klein plaatsje aan de Pacific Ocean, waar we op een schitterende locatie op het strand kamperen. Eerst staan we alleen maar van lieverlee komen er een paar andere kampeerders. Eentje rijdt zich met een jeep vast in het zand. Gelukkig was JP in de buurt, die met zijn schop en keien aan de slag ging om de auto vrij te krijgen. 

 

Bahia de Los Angeles

Van de westkust rijden we door het binnenland naar de andere kant van het schiereiland. Het is een mooie route door de woestijn met de gigantische grote cactussen. In Cataviña maken we een stop voor onze overnachting. De volgende morgen rijden we naar de Golf van California. Als we de afslag nemen richting Bahia de Los Angeles komen we amper auto’s tegen. Het is een enorm verschil met alle drukte in USA. We installeren ons op het strand net iets buiten de plaats. En het is erg luxe, want we hebben zelfs overdag internet. ’s Middags maken we een lekkere strandwandeling. Hoewel hier aan de kust walvissen gespot worden, zien we er geen. Waarschijnlijk is het nog iets te vroeg in het jaar.  

Kerst

We zakken weer een stukje verder af richting het zuiden. Als we net voorbij de plaats San Quintin rijden, zien we borden van een RV park. Ondanks dat we plannen hadden om door te rijden naar El Rosario, besluiten we af te slaan richting de camping. Al snel komen we er achter dat ons Spaans niet optimaal is, want zij begrijpt ons niet en wij begrijpen haar niet. Maar het is geen enkel probleem, want we parkeren onze auto op het mooiste plekje aan de baai. We hebben lekkere rustige Kerstdagen. Op Kerstavond eten we in het restaurant . We genieten deze dagen van de mooie omgeving, de zon en de rust.

 

La Bufadora

Vanaf de grens volgen we de tolweg (Mex 1D) richting Ensenada op het schiereiland Baja California. Eerst willen we dit schiereiland verkennen, voordat we met de ferry in het zuiden oversteken naar het vaste land. Het is opvallend, maar we zijn echt gelijk in een totaal ander land. In La Bufadora kamperen we op een camping op het strand. In dit land moeten we voorzichtig zijn, daarom kiezen we bewust voor campings. Jarenlang kwamen vele Amerikanen naar Baja California. Sinds een aantal jaren worden mensen bang gemaakt mede door wat er in dit land gebeurd. Velen hebben ons gewaarschuwd om naar Mexico te gaan, maar dit waren altijd mensen die er zelf nog nooit geweest zijn. Het andere verhaal is dat ze de Amerikanen bang maken, zodat ze in hun eigen land reizen. Op deze manier blijft het geld in USA en wordt het niet in Mexico gespendeerd. Dit zien we duidelijk terug. Restaurants zijn gesloten, grote campings staan (bijna) leeg of zijn al gesloten. Erg jammer voor dit land. 

 

Als we de volgende morgen weer verder willen reizen, worden we enthousiast begroet door Jess uit California. Hij heeft een woning dichtbij de camping. Hij nodigt ons uit voor een ontbijt. We zijn overrompelt, maar vinden het ontzettend leuk. Jess gaat gelijk aan de slag voor ons. Buiten in de zon genieten we van het lekkere eten.

De Grens tussen USA en Mexico

Donderdagmorgen rijden we op tijd weg. We gooien voor de zekerheid de tank vol met diesel, voordat we naar de grens toe rijden. Het grappige is dat we er maar 20 km vandaan zijn. Bij de grens gaat het vlot, wij staan aan de goede kant. Want er staan hele rijen auto’s en mensen te voet die vanaf Mexico de grens over willen naar USA. Als we de grens over zijn, lopen we via de brug weer terug naar USA. We moeten onze visum nog afgeven, nu we USA verlaten. Daarna gaan we ons visum voor Mexico regelen en een ‘vehicle permit’ voor de auto. We lopen aardig wat heen en weer tussen de kantoren, de bank en onze auto. Na een paar uurtjes is alles dan toch geregeld en zijn we in het bezit van de juiste documenten. Na het eten van een paar lekkere vers gebakken taco’s is het echt. We zijn in Mexico!!!

Please reload

© JP & Hannie, Global Travellers since July 2010